Shayne Laverdière
Shayne Laverdière
Shayne Laverdière

O Xavier Dolan στη Vogue: «Ζούμε τη χρυσή εποχή των queer love stories»

Καθώς η τελευταία του ταινία - το πρωτοποριακό δράμα "Matthias & Maxime" κατέφτασε στο Mubi, ο πολυπράγμων ηθοποιός, σκηνοθέτης και σεναριογράφος, μιλά στη Vogue για τους φίλους του, την εμπειρία της καραντίνας και τα μελλοντικά του σχέδια, εξηγώντας γιατί τα σύγχρονα γκέι ρομάντζα του σινεμά τον κάνουν να αισθάνεται αισιόδοξος για το μέλλον.

Φέρει ακόμα το παράσημο του «παιδιού θαύματος» στο παγκόσμιο σινεμά. Όχι άδικα, αν σκεφτεί κανείς ότι η άνοδος του Xavier Dolan δεν ήταν τίποτα λιγότερο από εντυπωσιακή. Γεννημένος στο Μόντρεαλ, μπήκε στη βιομηχανία σε πολύ μικρή ηλικία, ερμηνεύοντας παιδικούς ρόλους. Στα 20 του είχε μια ασυνήθιστη για την ηλικία του επαγγελματική εμπειρία, που σε συνδυασμό με το ταλέντο του, κατάφερε να στρέψει όλα τα φώτα επάνω του, με το τολμηρό σκηνοθετικό ντεμπούτο του “I Killed My Mother” (2009). Όταν έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών, έγινε αμέσως talk of the town, κέρδισε τρία βραβεία και τα υπόλοιπα είναι ιστορία.

Σήμερα, 31 ετών, έχει γράψει – σκηνοθετήσει οκτώ μεγάλου μήκους ταινίες, οι οποίες του έχουν χαρίσει τρία βραβεία César, καθώς και το Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής των Καννών αλλά και το Grand Prix για το “Mommy” το 2014 και για το “It’s Only the End of the World” το 2016, αντίστοιχα. Για να μην αναφερθούμε στο -κλασσικό πλέον- ασπρόμαυρο video clip που σκηνοθέτησε για τo “Hello” της Adele το 2015, το οποίο αυτή την ώρα μετρά περίπου τρία δισ. προβολές στο YouTube.

Κι εκεί που νομίζεις ότι τα έχει κάνει όλα, αποδεικνύει ότι είναι ακόμα στην αρχή. Το τελευταίο του έργο, στο οποίο συμμετείχε ως ηθοποιός και σκηνοθέτης, είναι από τα καλύτερά του: μια ντελικάτη, εκθαμβωτική ιστορία αγάπης που γυρίστηκε κοντά στο σπίτι του στο Κεμπέκ με ένα καστ που περιλαμβάνει πολλούς από τους στενούς του φίλους. Με τίτλο “Matthias & Maxime”, το στόρι επικεντρώνεται σε μια ομάδα αγριεμένων νεαρών, που περνάνε τον χρόνο τους σε ένα σπίτι δίπλα σε μια λίμνη, όταν η ενοχλητική μικρότερη αδερφή του οικοδεσπότη (Camille Felton) ζητά τη βοήθειά τους στα γυρίσματα μιας ταινίας που έχει αναλάβει. Προσλαμβάνει δύο κολλητούς φίλους, τον Matthias (Gabriel D’Almeida Freitas) και τον Maxime (Xavier Dolan), για να πρωταγωνιστήσουν, ξεχνώντας να αναφέρει ότι η σκηνή απαιτεί ένα φιλί. Αυτό το φιλί, τελικά, αλλάζει τα πάντα, κάνοντάς τους να αμφισβητούν τη σεξουαλική τους ταυτότητα και να περιπλέξουν τη φιλία τους.

Τι σε έκανε να θέλεις να αφηγηθείς αυτή τη συγκεκριμένη ιστορία αγάπης και φιλίας μεταξύ δύο ανδρών; 

Ήμουν σε ένα εξοχικό σπίτι το 2017, παρέα με μερικούς από τους καλύτερους μου φίλους. Από τη μία, ένιωσα την ανάγκη να αποτίσω φόρο τιμής σε αυτούς τους ανθρώπους, που μου έδωσαν μια αίσθηση ασφάλειας και ισορροπίας στα τέλη των 20 μου και από την άλλη, ήθελα να πω μια ιστορία για την αγάπη. Ήταν γύρω στο 2017, όταν ξεκίνησα να γράφω το “Matthias & Maxime”. Είχα μόλις δει το “Call Me By Your Name”, το “God’s Own Country” και το “Beach Rats”, ενώ παράλληλα γύριζα το “Boy Erased” στην Ατλάντα. Νομίζω ότι αυτές οι ταινίες με επανασύνδεσαν με το πάθος μου για τις ιστορίες αγάπης, ή μάλλον τις ομοφυλόφιλες ιστορίες αγάπης, κάνοντάς με να θέλω να αφηγηθώ τη δική μου.

Ζούμε τη «χρυσή εποχή» των στοχαστικών και σύνθετων ιστοριών αγάπης για ομοφυλόφιλους; 

Σίγουρα. Όταν ήμουν μικρός, οι gay ταινίες που με καθόρισαν ήταν το “Brokeback Mountain” [2005], το “Mysterious Skin” [2004] και το “Happy Together” [1997]. Δεν ήταν οι πιο αισιόδοξες ταινίες. Ως έφηβος, με ευχαριστούσε η ιδέα ότι μπορούσα να ταυτιστώ με έναν γκέι χαρακτήρα. Από τη μία οι ταινίες αυτές μου άρεσαν για την καλλιτεχνική τους αρτιότητα, από την άλλη, όμως, οι τραγικές μοίρες των χαρακτήρων με έκαναν συχνά να αισθάνομαι απελπισμένος. Σήμερα, έχουμε ταινίες σαν το “Love, Simon” [2018], που για μένα φέρουν κάτι νέο και καταπραϋντικό. Είναι υπέροχο να νιώθεις ότι τα σημερινά παιδιά μπορούν να δουν μια τέτοια ταινία που θα τους κάνει να προσβλέπουν σε κάτι όμορφο. Οι πρόσφατες ταινίες που ανέφερα είναι περίπλοκες, αλλά και πλήρεις. Παρουσιάζουν το προφίλ ενός γκέι ανθρώπου που του επιτρέπεται να είναι ευτυχισμένος, επιτυχημένος και όχι καταδικασμένος σε μια μόνιμη δυστυχία.

Είχατε αποφασίσει από την αρχή ότι θα παίξατε εσείς τον ρόλο του Maxime;

Όχι, στην αρχή σκεφτόμουν να τον παίξει κάποιος άλλος, αλλά ένας καλός μου φίλος μου είπε ότι θα με θύμωνε πολύ αν έβλεπα κάποιον άλλον στην οθόνη να διασκεδάζει με τους φίλους μου. Θα ήταν οδυνηρό. Ήξερα, βέβαια, ότι από τους δύο ρόλους θα επέλεγα τον Max, γιατί δεν μπορώ να δω τον εαυτό μου στο ρόλο ανδρών με αυτοπεποίθηση. Ο Matthias είναι σοβαρός και έχει την εξουσία μέσα στην ομάδα. Δεν μπορούσα να σκεφτώ να παίζω κάποιον σαν αυτόν. Είμαι μικροκαμωμένος και παρόλο που αισθάνομαι ότι μπορώ να είμαι «αρχηγός» στη ζωή, στην οθόνη τείνω να βλέπω τον εαυτό μου στο μέρος των πιο ντροπαλών χαρακτήρων.

Ο Gabriel D’Almeida Freitas και ο Harris Dickinson είναι υπέροχοι στην ταινία. Πώς σκεφτήκατε αυτούς τους ηθοποιούς;

Έγραψα το σενάριο έχοντας κατά νου τον Gabriel. Τον γνωρίζω εδώ και χρόνια και σκέφτηκα ότι θα ήταν τέλειος. Έχω δει τον Harris στο “Beach Rats” [2017] και η ερμηνεία του με συνεπήρε. Ο χαρακτήρας του ήταν ήσυχος, οπότε σκέφτηκα ότι θα ήταν διασκεδαστικό να τον βάλω να παίξει έναν μάτσο, αδιάκριτο αλαζόνα. Είδα μερικές συνεντεύξεις του και παρατήρησα αυτό το μικρό δάγκωμα των χειλιών που κάνει κάθε φορά. Κατάλαβα ότι θα έδινε στον χαρακτήρα αυτό ακριβώς που χρειαζόταν, χωρίς δυσκολία. 

Η ταινία διερευνά πώς αλλάζουν οι έννοιες γύρω από τον ανδρισμό και μιλά για τη ρευστή σεξουαλικότητα. Αυτό ήταν που θέλατε να επισημάνετε;

Έχω δει τις αντιλήψεις των ανθρώπων να αλλάζουν σε σύντομο χρονικό διάστημα. Ένιωθα αρκετά ανίδεος στην αρχή, όταν ξεκίνησα να μιλάω για τη ρευστότητα των φύλων στις συνεντεύξεις μου, με αφορμή την ταινία. Ένιωθα, όμως, την ανάγκη να δείξω αυτή την άγνοια, να μην κρυφτώ. 

Πώς ήταν να γυρνάτε όλες αυτές τις άγριες ομαδικές σκηνές με τους φίλους σας;

Ήταν πολύ διασκεδαστικό! Θέλαμε να εντυπωσιάσουμε και να εμπνεύσουμε ο ένας τον άλλον. Ήταν μια πρόκληση για μας, με την καλή έννοια. Οι ομαδικές σκηνές «χορογραφήθηκαν» και δεν υπήρχε πολύς χώρος για αυτοσχεδιασμό. Δεν ήμουν ποτέ οπαδός αυτού, για να είμαι ειλικρινής. Μου αρέσουν τα σενάρια και ο διάλογος. Μου αρέσει να γράφω, να ξαναγράφω, να τροποποιώ και στο τέλος όλο αυτό να παίρνει μορφή με τη φωνή κάποιου άλλου. 

Η περίοδος της καραντίνας σας έκανε να εκτιμήσετε ακόμη περισσότερο τους φίλους σας;

Κατά τη διάρκεια της απομόνωσης, όταν ήμασταν σε καραντίνα, μιλούσαμε καθημερινά στο FaceTimed. Περάσαμε μαζί αυτό το καλοκαίρι και προσπαθήσαμε να είμαστε όσο πιο προσεκτικοί μπορούσαμε. Ήταν δύσκολο, γιατί είμαστε πολύ στοργικοί και αγγίζουμε συχνά ο ένας τον άλλο. Πάντα αγκαλιαζόμαστε. Αυτή η συγκεκριμένη αίσθηση επαφής βρίσκεται στον πυρήνα της φιλίας μας. Ακούγεται σαν να περιγράφω όργιο, αλλά σοβαρά, ήταν δύσκολο σε πολλά επίπεδα. Είμαστε, όμως, τυχεροί. Τίποτ’ άλλο δε σε κάνει να εκτιμήσεις καλύτερα αυτούς που αγαπάς, όσο η σκέψη ότι μπορεί να τους χάσεις.

Τι σχεδιάζετε για το μέλλον, μπροστά και πίσω από την κάμερα;

Έχω γράψει μια μίνι σειρά, η οποία θα γυριστεί στις αρχές του επόμενου έτους, αν όλα πάνε καλά. Είναι μια θλιβερή ιστορία βιασμού, ένα οικογενειακό δράμα που εκτείνεται σε 30 χρόνια, από τη δεκαετία του 1990 έως σήμερα. Είναι θρίλερ και ειλικρινά δεν μπορώ να περιμένω μέχρι να «βουτήξω» μέσα του. Θέλω να κάνω κάτι διαφορετικό. Δουλεύω, επίσης, μια ταινία τρόμου και πέρσυ γύρισα μια ταινία στη Γαλλία ως ηθοποιός. Λέγεται “Lost Illusions” και παίζουν η Cécile de France, η Jeanne Balibar και ο Gérard Depardieu. Είναι η προσαρμογή ενός μυθιστορήματος του Balzac από τις αρχές του 1800. Είμαι πολύ ενθουσιασμένος και για αυτό. 

Εκπλήξατε το κοινό το 2015 όταν σκηνοθετήσατε το μουσικό βίντεο της Adele για το “Hello”. Με το επόμενο άλμπουμ της στον ορίζοντα, θα μπορούσαμε να περιμένουμε μια νέα συνεργασία;

Το ελπίζω! Θα μου άρεσε πολύ. Ξέρει πού να με βρει η Adele, αν το επιθυμεί…

Info: Η ταινία του Xavier Dolan “Matthias & Maxime” είναι διαθέσιμη στο Mubi. 

Scroll to Top