Έχουν στιλ χωρίς να το επιδεικνύουν, διεθνείς αναφορές χωρίς να αποκόβονται από την Αθήνα και μια φυσική ικανότητα να δημιουργούν χώρους όπου η ατμόσφαιρα καταργεί την ταμπέλα. Δεν είναι ακριβώς restaurateurs. Ο Thomas Brengou και ο Noda Pappas είναι δύο αγόρια που έδωσαν στην αθηναϊκή έξοδο ένα νέο λεξιλόγιο, λιγότερο στημένο, πιο απρόβλεπτο, πιο ανθρώπινο. Το Wine Is Fine και οι Επτά Μάρτυρες, τα μαγαζιά τους, έγιναν πολύ γρήγορα σημεία συνάντησης για μια πόλη που ήθελε ξανά να ακουμπήσει, να μιλήσει στο αυτί, να καθίσει στο ίδιο τραπέζι, να γεμίσει τα πεζοδρόμια. Οι δυο τους μιλούν για την Αθήνα ως μια πόλη που δεν είναι μόνο rooftops, Ακρόπολη και νησιώτικη φαντασίωση, αλλά το λιμάνι, οι στοές του κέντρου και το Μεταξουργείο. Τους ζητήσαμε να μας συστήσουν τη δική τους εκδοχή του αστικού καλοκαιριού και μας έδωσαν μια πόλη χαοτική, αυθόρμητη, ζωντανή, μερικές φορές δύσκολη, αλλά ποτέ αδιάφορη. Αυτή είναι η Αθήνα τους.
Thomas Brengou – Wine Is Fine
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο Παρίσι, σπούδασα τέχνη στη La Cambre στις Βρυξέλλες, έστησα για χρόνια το δικό μου agency και στη συνέχεια δούλεψα στη μόδα. Η Αθήνα μπήκε στη ζωή μου με έναν τρόπο προσωπικό, καθώς μέχρι το 2020 ερχόμουν συνέχεια – η τότε κοπέλα μου ήταν από εδώ και είχα την τύχη να γνωρίσω την πόλη μέσα από φίλους, τραπέζια, σπίτια. Μεγάλωσα ακούγοντας τους γονείς μου να μου μιλούν για το Παρίσι των late ’70s και των early ’80s. Πρόλαβα να δω το τέλος μιας εποχής στις γειτονιές του, όπου κάθε δρόμος εξειδικευόταν σε κάτι, όπως συμβαίνει ακόμα στην Αθήνα, όπου βρίσκεις ένα στενό μόνο με υφασματάδικα ή πόμολα. Όταν άρχισα να έρχομαι εδώ, ένιωσα ότι ξαναβρήκα κάτι που είχα χάσει στο Παρίσι. Μια ανάμνηση της πόλης όπου είχαν ζήσει οι γονείς μου. Αυτό με έκανε να την ερωτευτώ.
Στη διάρκεια της πανδημίας άρχισε να ωριμάζει η ιδέα να φύγω από τον χώρο της μόδας και να κάνω κάτι δικό μου. Τα πράγματα δεν έγιναν ακριβώς με τη σειρά που τα είχα φανταστεί – στην Αθήνα σπάνια γίνονται έτσι. Αργότερα, ο Rafael, ένας από τους πιο παλιούς μου φίλους στο Παρίσι, πούλησε το εστιατόριό του και σκεφτόταν να φύγει στο Μεξικό. «Είναι πολύ μακριά», του είπα. «Έλα στην Ελλάδα». Και ήρθε στην Αθήνα χωρίς εμένα, γιατί δεν ήθελε να του δείξω μόνο την καλύτερη εκδοχή της και να τον πείσω. Τελικά, τον Σεπτέμβριο αποφάσισε να μείνει, κι έτσι μαζί με τον Σταύρο Χρυσαφίδη ανοίξαμε το Wine Is Fine.
Για μένα, η Αθήνα είναι καλύτερη όταν δεν της ζητάς πολλά. Δεν είναι μια πόλη που πρέπει να τη στριμώξεις σε λίστες, αποκαλύπτεται όταν την αφήνεις στην ησυχία της. Αυτό που με ενδιαφέρει εδώ δεν είναι η σκηνοθετημένη «αυθεντικότητα» – επικίνδυνη λέξη. Μπορεί να βρίσκεται σε μέρη καθόλου γραφικά, όπως στη Νίκαια. Το πιο όμορφο είναι να βλέπεις ανθρώπους που παίρνουν σοβαρά αυτό που κάνουν, που αγαπούν τη δουλειά τους και ζουν με στιλ μέσα από αυτήν. Τότε, ακόμα και το πιο ξεχασμένο, το πιο désuet μέρος μπορεί ξαφνικά να γίνει το κέντρο του κόσμου τους και, κατά κάποιον τρόπο, ένα ξεχωριστό μέρος και για σένα.
Αγαπώ το λιμάνι. Η θάλασσα είναι εκεί, αλλά μαζί της είναι και το χάος· τα καράβια, τα φορτηγά, οι άνθρωποι που δουλεύουν, αυτοί που φεύγουν. Είναι καλύτερο και από moodboard. Μου αρέσει επίσης να χάνομαι με το scooter σε γειτονιές, όπου υποτίθεται ότι δεν συμβαίνει τίποτα. Συνήθως, αυτά τα μέρη είναι ιδανικά για να παρατηρήσεις την πόλη. Επιστρέφω συχνά στο Tomas Kebab (Μ. Σαρκουδίνου 49, Νέος Κόσμος) ή στο Grill House Vassilis (Σφιγγός 13, Νέος Κόσμος), ένα μέρος off-piste, που έχει γίνει κομμάτι της δικής μου Αθήνας. Αν είχα στη διάθεσή μου μόνο 24 ώρες με κάποιον που επισκέπτεται την πόλη, θα τον πήγαινα στα Μπριζολάκια του Τέλη (Ευριπίδου 68). Χωρίς συζήτηση.
Το αθηναϊκό καλοκαίρι για μένα ξεκινάει με κοντομάνικο T-shirt, δύο τσίπουρα και μετατρέπει ένα τραπέζι για δύο σε τραπέζι για δέκα. Δηλαδή, όταν ένα σχέδιο αποτυγχάνει με τον σωστό τρόπο.
Μια τέλεια καλοκαιρινή μέρα στην πόλη θα μπορούσε να αρχίσει με καφέ στη γειτονιά μου, το Μεταξουργείο, να συνεχιστεί με ένα κινέζικο brioche στην Κουμουνδούρου, δεύτερο καφέ στο Α Tot (Λέκκα 28), μεσημεριανό με λαδερά στον Φιλίππου (Ξενοκράτους 19), διάλειμμα με γλυκό στο Désiré (Δημοκρίτου 6). Και μετά, aperitivo, ένα dry Martini στο παλιό Galaxy (Σταδίου 10) και, αν η νύχτα συνεχιστεί, στο μπαρ Telion (Ιθάκης 40, Κυψέλη).
Και τέλος στο Astron (Λεωφ. Κωνσταντινουπόλεως 121, Κεραμεικός) αν έχεις πια εγκαταλείψει την ιδέα του ύπνου. Η Αθήνα έχει ωραίο golden hour, αλλά όχι με μοναδικό κριτήριο τη θέα. Η Δεξαμενή, ακόμα και το Wine Is Fine μπορούν να δίνουν αυτή την αίσθηση. Εκείνη την ώρα, όμως, σημαντικό είναι κάτι άλλο. Η πόλη γίνεται λιγότερο επιθετική, λιγότερο ζεστή, πιο «μαλακή».
Η Αθήνα, βεβαίως, δεν είναι μόνο nightlife. Είναι μια πόλη πολιτιστικά ζωντανή, γεμάτη από νεότερους και λιγότερο νέους ανθρώπους που κάνουν πράγματα, αλλά χρειάζεται να τα ψάξεις. Να είσαι περίεργος, να ανοίγεις πόρτες. Ίσως αυτός είναι και ο λόγος που έμεινα. Επειδή η πόλη δεν σου τα δίνει όλα αμέσως. Σου αφήνει χώρο να τη βρεις, να τη χάσεις, να επιστρέψεις. Υπάρχουν ακόμα μέρη που δεν θέλω να αποκαλύπτω, όπως ο Ζαρκαδούλας στη Νίκαια. Κυριακή με καβούρι και τσίπουρο. Ήδη φαντάζομαι τους φίλους μου να με σκοτώνουν που το ξεστόμισα.
Noda Pappas – Loggia, Σίφνος και Επτά Μάρτυρες, Νέος Κόσμος
Γεννήθηκα στο Λονδίνο, αλλά ήρθα στην Αθήνα όταν ήμουν τριών ετών. Εδώ μεγάλωσα, εδώ είναι το σπίτι μου. Στα 19 μου ξαναγύρισα στο Λονδίνο και έμεινα μέχρι τα 25, δουλεύοντας ως γραφίστας, κυρίως σε web design, αρκετά βαρετά πράγματα στην πραγματικότητα. Αυτό που με καθόρισε τότε ήταν η μουσική. Εκεί ξεκίνησα να παίζω με την μπάντα μας, τους Acid Baby Jesus, και για χρόνια οι περιοδείες ήταν η ζωή μου. Έπειτα ήρθε η πανδημία και αποφάσισα να κάνω μια στροφή, να ασχοληθώ με την εστίαση, αλλά με έναν τρόπο που να δίνει την ίδια αίσθηση ελευθερίας που είχα μάθει από τη μουσική. Το 2021 φτιάξαμε τη Loggia στη Σίφνο και το 2024 τους Επτά Μάρτυρες στην Αθήνα. Ήθελα τα μαγαζιά να έχουν κάτι από το ελληνικό καλοκαίρι όπως το ζω εγώ, χωρίς πολλή σκηνοθεσία, με έναν laid-back χαρακτήρα, με την αίσθηση ότι ανά πάσα στιγμή μπορείς να πάρεις μια πετσέτα και να πας στη θάλασσα. Είναι κάτι που κάνω από μωρό.
Η Αθήνα, με τρεις λέξεις, είναι χαοτική, αυθόρμητη, σπίτι μου. Με κρατάει εδώ η ελευθερία που μου προσφέρει. Μπορώ να φεύγω εύκολα για τη Σίφνο, να επιστρέφω, να ζω ανάμεσα στην πόλη και στο νησί. Μπορεί να είναι δύσκολη, αλλά έχει χαραμάδες διαφυγής. Το αθηναϊκό καλοκαίρι για μένα ξεκινάει αργά. Πρώτα κλεισμένος στο σπίτι για να αποφύγεις την αποπνικτική ζέστη και τους μπερδεμένους τουρίστες. Στη συνέχεια, μια παγωμένη μπίρα στη Δεξαμενή με έναν φίλο, ένας περίπατος μέχρι εκεί όπου θα φάμε. Μια τέλεια βραδιά θα ξεκινούσε απόγευμα, με φως ακόμα, στη Μαργαρώ στον Πειραιά, για ψάρι και τσίπουρο, ή στις Σεϋχέλλες στο Μεταξουργείο και θα κατέληγε σε κάποιο μπαρ στο κέντρο. Για να καταλάβει κανείς τον πραγματικό ρυθμό της πόλης μέσα σε μία νύχτα, θα τον έστελνα στην Αθηνάς, από το Μοναστηράκι μέχρι την Ομόνοια και στους γύρω δρόμους. Τον Αύγουστο, η άδεια Αθήνα είναι παράδεισος.
Το Μεταξουργείο ορίζει την πόλη αυτή τη στιγμή, γιατί μέσα σε δύο δρόμους βλέπεις όλη την αντίφασή της. Είναι μια γούβα μέσα στην Αθήνα που μπορεί να σε ρουφήξει. Αλλά η αυθεντική πλευρά δεν βρίσκεται μόνο εκεί· είναι στα Άνω Πατήσια, στον Νέο Κόσμο, στο Κολωνάκι, για διαφορετικούς λόγους το καθένα. Το καλοκαίρι επιστρέφω συχνά στο 168 Bar στη Διπύλου ή στο Peninsular Gourmet. Μάλλον είναι μαζοχισμός, αλλά μου αρέσει να τρώω καυτερό, ζεστό κινέζικο φαγητό μέσα στη ζέστη. Και, φυσικά, στους Επτά Μάρτυρες για απογευματινό κρασί ή ένα κοκτέιλ Margherita. Όταν θέλω να εμπνευστώ, κάνω βόλτα στον Λυκαβηττό, δίπλα από το σπίτι, αλλά τη μεγαλύτερη ελευθερία την απολαμβάνω στο κέντρο πολύ αργά το βράδυ. Εκεί η πόλη είναι λίγο πιο άδεια, λίγο πιο δική σου. Αν υπάρχει ένα μέρος που σχεδόν δεν θέλω να μοιραστώ, είναι ο Μίτος, το κρητικό μεζεδοπωλείο στην Καλλιθέα. Αλλά, να, τώρα το είπα.
