IMG_8590_Facetune_26-06-2020-14-15-32

Seen: Οι πρώην και η θεωρία της σκοτεινής ύλης

Φλερτάρουμε και γράφω.

“Ήταν 7 το πρωί, είχαμε ξυπνήσει μαζί με το αγόρι μου νωρίς και βγήκαμε μια βόλτα στο Θησείο, περπατούσαμε, καθίσαμε σε κάτι βραχάκια και ξαφνικά χτυπάει το τηλέφωνό μου. Αριθμός που δεν ήξερα. Το σηκώνω. Ακούω μια φωνή να μου ψιθυρίζει ‘συγγνώμη’. Και το κλείνει. Δεν γνώρισα τη φωνή, αλλά γνώριζα ποιος ήταν ο μόνος άνθρωπος που με είχε πληγώσει τόσο, ώστε να θέλει να απολογηθεί. Οπότε, έστειλα μήνυμα στο νούμερο αυτό και ρώτησα: ‘Κώστα;’”. Ο Γ. μου διηγείται την ιστορία του με τον Κώστα, τον άνθρωπο που ερωτεύτηκε τρελά, τον άνθρωπο που εξαφανίστηκε μετά από λίγους μήνες ξαφνικά (δεν έχει πώς, όλοι ξέρουμε πώς), επιστρέφοντας ένα χρόνο μετά για να ζητήσει συγγνώμη και να του πει ότι το έκανε επειδή ήταν ερωτευμένος με κάποιον άλλον. Ο κάποιος άλλος ήταν ο κολλητός του Γ., ο Γιαννάκης (“ποιος ερωτεύεται κάποιον που τον φωνάζουν Γιαννάκη; Εκτός αν πρόκειται για τον Παναγιώτη Γιαννάκη, αλλά και πάλι..” σχολιάζει η Μ.).

Ο Γ. είχε πια προχωρήσει στη ζωή του και περνούσε όμορφα με το νέο αγόρι του, ο Κώστας και ο Γιαννάκης ήταν και επίσημα πια ζευγάρι με τις “ευχές” όλων, και όλοι μαζί έπαιζαν το “είμαστε μια ωραία παρέα” και περνούσαν χρόνο στο ίδιο σπίτι. Μέχρι που ο Γ. χώρισε με το νέο αγόρι και ο Κώστας ξαναθέλησε τον Γ. Δεν εξελίχθηκε καλά όλο αυτό, γιατί ο Γ. είχε πάντα ένα soft spot για τον Κώστα. Και στο τέλος, ο Κώστας ήταν η αιτία που ο Γ. αποφάσισε ότι δε θα ξαναερωτευτεί ποτέ. “Ο μόνος λόγος που δε θα ήθελα να αφανιστεί η ανθρωπότητα είναι επειδή είμαι περίεργος να μάθω τι είναι η σκοτεινή ύλη, αν καταφέρουν ποτέ να λύσουν αυτό το μυστήριο οι επιστήμονες” μου λέει ο Γ.

Μεγάλο θέμα οι πρώην. Όχι όλοι, προφανώς, αλλά εκείνοι που ακόμα με κάποιο τρόπο μας αφορούν, εκείνοι που με κάποιο τρόπο κάνουν την παρουσία τους πότε πότε αισθητή προκειμένου να δουν αν ακόμα μας αφορούν, εκείνοι που υπάρχουν ακόμα στις ζωές και στους κύκλους μας ως “φίλοι” κι εκείνοι που σκεφτόμαστε ως “the one who got away”. Πώς; Γιατί; Η ανθρώπινη φύση δεν είναι τόσο μυστήρια όσο η σκοτεινή ύλη.

Ο Μ. μπαινόβγαινε συχνά στη ζωή της Σ., εκείνη γνώριζε πως δεν ήταν η μόνη γυναίκα στη δική του ζωή, αλλά “ήταν η πιο αγαπημένη του,” σύμφωνα με τα λεγόμενά του. Μερικά χρόνια αφού η ιστορία τους έληξε οριστικά, ο Μ. δε διστάζει να επανέρχεται πού και πού με reactions στα stories της Σ., ακόμα και για να σχολιάσει ένα καρπούζι που τρώει εκείνη στο εξοχικό της. Βέβαια, ο στόχος του ήταν να ανασύρει τις αναμνήσεις από τον χρόνο που είχαν περάσει μαζί σε εκείνο το εξοχικό. Η εκδίκηση και το καρπούζι είναι, όμως, πιάτα που τρώγονται κρύα, παιδιά. Και το πλήρωμα του χρόνου έρχεται καμιά φορά και με μία πληρωμένη απάντηση. “Μ., τι θέλεις; Κλείσε το χρονοντούλαπο,” ήταν η τελευταία ατάκα της Σ. Πρόσφατα, σχολιάζαμε ότι αυτό που κατάφεραν τα “Φιλαράκια”, είναι ότι δεν υπάρχει τίποτα που να συμβεί στη ζωή μας και να μην μπορείς να χρησιμοποιήσεις ως αναφορά ένα σκηνικό από αυτή την ιστορική σειρά. Έτσι κι εδώ, λοιπόν, ας πούμε ότι η Σ. είναι η Ρέιτσελ με την ατάκα της “And that, my friend, is what they call closure”.

Υπάρχουν διάφορα πιθανά σενάρια για την ερμηνεία της σκοτεινής ύλης, και άλλες τόσες θεωρίες και κατηγορίες για τους πρώην. Η θεωρία της μπαγιάτικης φραντζόλας, όπως είχε πει ο Κ. στη Μ., όταν εκείνη εξέταζε το ενδεχόμενο να επιστρέψει σε έναν πρώην που έκανε επανεμφάνιση. Η θεωρία των δορυφόρων, όπως μου λέει η Π., για εκείνους που βρίσκονται σε ασφαλή απόσταση μεν, σε συνεχή τροχιά δε γύρω από τα σώματα των πρώην. Η θεωρία της πινέζας, που σύμφωνα με τη Σ. είναι για εκείνες τις περιπτώσεις που δεν ευδοκίμησαν μια δεδομένη χρονική στιγμή και τις στερεώνεις με μία πινέζα στον υποθετικό τοίχο σου, έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού σου ότι κάποια στιγμή στο μέλλον θα επιστρέψεις εκεί.

“Εγώ το πιστεύω ότι σε 5 χρόνια θα είμαστε ξανά μαζί,” είπε πρόσφατα ο Τ. στην Ε., λίγους μήνες μετά τον χωρισμό τους, κατά τη διάρκεια των οποίων εκείνος δεν έχει διακόψει την επικοινωνία μαζί της. “Είχα πάντα καλές σχέσεις με τους πρώην μου, είναι άνθρωποι για τους οποίους συνέχισα να νοιάζομαι και μετά τον χωρισμό, γιατί τους εκτιμώ. Αλλά, στην περίπτωση του Τ. τα πράγματα εξελίχθηκαν τόσο γρήγορα και περάσαμε κατευθείαν στο φιλικό κομμάτι, πριν προλάβω να επεξεργαστώ τα συναισθήματά μου. Κάθε φορά που θα δω το όνομά του στο μήνυμα που χτυπάει, θα νιώσω κάτι να με γρατζουνάει. Αλλά, δε θέλω να το παραδεχτώ αυτό σε εκείνον. Κι ας ξέρω ότι είναι τώρα με κάποια άλλη, χωρίς να μου το έχει πει”. Όση ώρα μιλάμε στο τηλέφωνο, η Ε. είναι συνοδηγός και ένα άλλο αυτοκίνητο, ίδιας μάρκας με εκείνο στο οποίο βρίσκεται εκείνη μέσα, επιχειρεί συνεχώς να κάνει προσπέραση. “Προσπέρασέ μας, κούκλα μου, να σε προσπεράσω μετά κι εγώ και να δούμε πού θα βγει αυτό”, ακούω την Ε. να αναφωνεί κάποια στιγμή. Τυχαίο; Μπορεί. Αλλά κι εγώ δεν μπορώ παρά να σκεφτώ αυτή τη φράση στους καθρέπτες των αυτοκινήτων που λέει “objects in the mirror may be closer than they appear”.

Ο μόνος άνθρωπος που γνωρίζω να μην έχει κρατήσει κανέναν πρώην στη ζωή του και να μην άφησε ποτέ μία κατάσταση να ξεχειλώσει, είναι η Α. Εκείνη μου λέει ότι έτυχε, εγώ της λέω ότι μάλλον πέτυχε. Και λίγα λεπτά μετά, έρχεται να συμφωνήσει μαζί μου, συμπληρώνοντας ότι μάλλον το ξέκοβε άμεσα, γιατί πίστευε ότι αν αυτές οι περιπτώσεις ήταν να ευδοκιμήσουν, θα είχε γίνει εξαρχής και δεν υπάρχει λόγος να συνεχίζεται κάτι. “Θυμάμαι μία φορά μόνο, τον Α., που μετά από κάποιο διάστημα που ήμασταν μαζί, άρχισε να μου λέει ότι έχει ‘το χάος του’ και δεν ξέρει, αλλά δε θέλει και να το διακόψουμε τελείως και όλα αυτά τα γνωστά. Θυμάμαι ότι βγήκα επί τόπου από το αυτοκίνητό του, έδωσα κλοτσιά στην πόρτα – η οποία κρέμασε – και το ζήτημα έληξε εκεί. Και κάπως έτσι ήμουν σε όλη τη ζωή μου, ή ήμασταν μαζί με κάποιον από την επόμενη μέρα ή όταν τελείωνε, δεν υπήρχε ποτέ ξανά επόμενη μέρα”.

Πρόσφατα και η Λ. βρέθηκε σε μία κατάσταση που ήρθε αρκετά κοντά με έναν φίλο από μία μεγάλη παρέα, στην οποία υπήρχε παρελθόν μεταξύ εκείνου και μιας άλλης κοπέλας. “Περνούσαμε σχεδόν κάθε μέρα μαζί, υπήρχε ροή και άνεση και χημεία, αλλά μας απασχολούσε και τους δύο το ζήτημα του παρελθόντος του Β. με την κοινή μας φίλη. Όταν κατάλαβα ότι εκείνος άρχισε να διστάζει και αραίωσε την καθημερινή επαφή, αποφάσισα για πρώτη φορά στη ζωή μου, παρά το γεγονός ότι είμαι Καρκίνος και το ζω το δράμα μου, να βάλω τα όριά μου και να μην αφήσω στον άλλον τον έλεγχο. “Ας μείνουμε καλύτερα φίλοι, μωρέ, μια χαρά ήμασταν πριν”, του είπε η Λ. και εκείνος, έκπληκτος, της απάντησε ότι μπορούν απλά να βάλουν μία πινέζα σε αυτό για την ώρα. “Δε θέλω να κάνω σημάδια στον τοίχο μου. Αλλά μην ανησυχείς, αν σου ξαναέρθει εσένα κάτι στο μέλλον για τους δυο μας, θα είμαι εγώ εδώ για να σου υπενθυμίσω ότι δε γίνεται”.

“Η υπόθεση της σκοτεινής ύλης έχει ως στόχο να εξηγήσει διάφορες αστρονομικές παρατηρήσεις που δε συμφωνούν με τη θεωρία μας για τη βαρύτητα, όπως ανωμαλίες στην ταχύτητα περιστροφής των αστεριών στις παρυφές των γαλαξιών,” διαβάζω στο λήμμα της Wikipedia για τη σκοτεινή ύλη. Οι άνθρωποι έχουν τραβήξει ζόρια. Και δεν είναι εύκολο πολλές φορές να βάλουμε τελεία, αντί για πινέζα. Μήπως, όμως, οι λέξεις “βαρύτητα”, “ανωμαλίες στην ταχύτητα περιστροφής” και “παρυφές” βοηθούν και στις παρατηρήσεις μας για όλους αυτούς τους πρώην (και εξηγούν γιατί ίσως είναι καλύτερα να τους αφήνουμε εκεί, στο παρελθόν);

Διαβάστε επίσης | Seen: Όχι πια σεξ, μόνο σέξτινγκ

Scroll to Top