Το inbox στο Yahoo μου γέμισε. Εχω την επιλογή να το καταργήσω, να αρχίσω να σβήνω άσχετα μέιλ ή να αγοράσω μεγαλύτερη μνήμη. Τρία ευρώ το μήνα, δεν είναι κάτι φοβερό. Αλλά με τσαντίζει. Νιώθω ότι είναι απόρροια του enshittification, της ευρείας «σκατοποίησης» του διαδικτύου. Γιατί να πληρώσω για κάτι που μέχρι πρότινος ήταν αυτονόητα δωρεάν;
Οταν χτενίζω την αλληλογραφία μου όμως και κατεβαίνω προς τα κάτω, την περασμένη δεκαετία, βλέπω ότι οι παλιές επιστολές μου δεν είναι για πέταμα. Κατ’ αρχάς είναι φροντισμένες, περιποιημένες, αποπνέουν έγνοια και λογοτεχνική αγωνία. Δεν είναι βαρετές ξεπέτες, όπως οι σημερινές, στις οποίες η ΑΙ διαβάζει τη σκέψη μου και συμπληρώνει τα κενά, διορθώνει τα λάθη και μαντεύει τις απαντήσεις μου.
Ο Γερμανός συγγραφέας Τόμας Μαν έγραφε τα πρωϊνά και τα απογεύματα τα αφιέρωνε στην επιστολογραφία. Τρεις ώρες έγραφε γράμματα. Διαβάζοντας σήμερα τα δικά μου μέιλ προ δεκαετίας ένιωσα λίγο Τόμας Μαν. Μιλάμε για εκτενείς επιστολές, ενίοτε έμμετρες, με βιβλιογραφία, αρχή, μέση και τέλος. Θα μπορούσαν και να εκδοθούν, αν κάποιος ενδιαφερόταν για το Zeigeit του 2010-15, τους έρωτες την εποχή της κρίσης χρέους ή τις απέλπιδες προσπάθειες να πάρω συνέντευξη από όλα τα στελέχη της γερμανικής κυβέρνησης.
Στα μέιλ με αστεράκι υπάρχουν οι κρατήσεις αεροπορικών εισιτηρίων και ξενοδοχείων από ταξίδια που έχουν περάσει στην απόλυτη λήθη, αν δεν είχα το Yahoo μου δεν θα θυμόμουν καν ότι είχα πάει. Τόποι ξεχασμένοι, άρα απάτητοι. Υπάρχουν σύντομες απαντήσεις από ανθρώπους που έχουν πεθάνει, μηνύματα από φίλους που έχω χρόνια να τους μιλήσω, κατακλυσμιαίες εξομολογήσεις και σκηνές ζηλοτυπίας, αγαπησιάρικα «ραβασάκια» από αναγνώστες των γραπτών μου, καθώς και: η κόρη μου στα πατώματα, η κόρη μου δίνει εξετάσεις, η κόρη μου ψάχνει φόρεμα αποφοίτησης.
Λέω να πληρώσω τα τρία ευρώ. Να μην το καταργήσω το Yahoo. Γιατί στα απεσταλμένα βλέπω τι έγραφα εγώ. Είναι λες κι ανακάλυψα το εφηβικό μου λεύκωμα και διαβάζω εκεί έναν πρώιμο εαυτό μου. Δεν είναι ακριβώς ο ίδιος με σήμερα, αλλά αναγνωρίζω κάποια στοιχεία. Πλάκα έχω.
