Ψοφάω να βλέπω ματς σε πλατείες της Αθήνας, στο γρασίδι του SNF, σκαρφαλωμένη σε άβολες καρέκλες μπαρ στα νησιά ή όρθια περαστική από κάποια τηλεόραση μπακάλικου. Μ’ αρέσει η συνωμοσία που δημιουργείται στα παιχνίδια μεταξύ του ετερόκλητου κοινού. Το απαρτίζουν ας πούμε ένας καμένος Ολλανδός τουρίστας που φοράει πορτοκαλί στολή-ασορτί με το χρώμα του δέρματος του ⋅ ένας Ελληνας που θυμάται να μισήσει τη γερμανική εθνική ομάδα στη μνήμη των μαρτυρικών χωριών ⋅ μια Βραζιλιάνα σερβιτόρα που νοσταλγεί το Ρίο στα στενάκια της Μήλου ⋅ κάτι άμπαλοι Αμερικανοί που θεωρούν χρέος τους να στηρίξουν την αστερόεσσα, αλλά στην πραγματικότητα βαριούνται θανάσιμα το άθλημα ⋅ ένας μεσήλικας δίπλα τους που συγκινείται επειδή πιτσιρικάς μάζευε αυτοκόλλητα Πανίνι κι όταν ακούει τον εθνικό ύμνο της Αργεντινής θυμάται ακόμη όλους τους παίκτες της Εθνικής της Ομάδας με τα νούμερά τους: Μαραντόνα νούμερο 10 κλπ.
Μ’ αρέσει που βρίσκομαι να μιλάω με παντελώς άγνωστους για τις αρετές (ή και τη νέα κουπ) του Λαμίν Γιαμάλ, τη διαφθορά της FIFA του Τζιάνι Ινφαντίνο, την αδικία της διαδικασίας των πέναλτι και πόσο ενοχλητικό είναι το VAR. Μ’ αρέσει να ακούω αναλύσεις τηλεοπτικές από επαγγελματίες ή ερασιτεχνικές από τους διπλανούς μου («Ανησυχώ μήπως ο τραυματισμός του Εμπαπέ του έχει αφήσει προβλήματα»). Μ΄αρέσει να μαθαίνω παράδοξα τρίβια, πριν λίγες μέρες ακολούθησα στο Ινσταγκραμ έναν εντελώς άσχετο ποδοσφαιριστή της Νέας Ζηλανδίας, τον Τιμ Πέιν, τον οποίο επέλεξε να κάνει διάσημο ένας ινφλουένσερ. Κοιμήθηκε ο γλυκούλης με 4000 ακολούθους και ξύπνησε με 5,5 εκατομμύρια! Μια από αυτές είμαι κι εγώ.
Από μια άποψη δεν τα έχω πάει άσχημα: έχω δει τον Μέσι να παίζει στο Καραϊσκάκη (τότε που έτρεξε και τον αγκάλιασε ένας νεαρός θεατής), τον Ζιντάν από μακριά να κάνει διακοπές με την οικογένειά του στην Κρήτη κι όταν ήμουν μικρή έβλεπα τον Νίκο Αναστόπουλο να πίνει καφέ κάθε δεύτερη μέρα στην πλατεία Κολωνακίου. Θυμάμαι πολλά καλοκαίρια να παίρνω τηλέφωνο με αγωνία σε καφετέριες νησιών («Θα προβάλλετε απόψε το ματς Γαλλία-Γερμανία;»), να τρέχω εγκαίρως να πιάσω καλή θέση μη μου κρύβει την οθόνη ο τροφαντός Γερμανός, να νιώθω άδεια από συναισθήματα όταν τελειώνει το Μουντιάλ, σαν ένας καλοκαιρινός έρωτας που έληξε άδοξα. Αυτό ήταν όλο;
