8 editors της Vogue Greece επιλέγουν τις αγαπημένες τους ρομαντικές ταινίες

Share on facebook
Share on linkedin
Share on pinterest

8 editors της Vogue Greece επιλέγουν τις αγαπημένες τους ρομαντικές ταινίες

Share on facebook
Share on linkedin
Share on pinterest
Album: Visualphotos.gr
Album: Visualphotos.gr

Θάλεια Καραφυλλίδου | Editor-in-Chief

Νομίζω πάντα με γοήτευαν (και συνεχίζουν μέχρι και σήμερα) οι άντρες που έγραφαν ωραία. Αυτοί που ήξεραν να σε συνεπαίρνουν με το λόγο τους. Αυτοί που το έκαναν επάγγελμα. Ίσως γι᾽ αυτό αγάπησα τον Jesse, τον πρωταγωνιστή του Before Sunset, του δεύτερου μέρους της τριλογίας του Πριν, ενός συγγραφέα που έγραψε ένα ολόκληρο βιβλίο με την ελπίδα ότι θα ξανασυναντήσει τη Celine. Τη γυναίκα που πριν 9 χρόνια γνώρισε σ᾽ ένα τρένο και πέρασε μια ολόκληρη μέρα μαζί της στη Βιέννη. Η ταινία ξεκινάει στο πιο γνωστό βιβλιοπωλείο του Παρισιού, το Shakespeare and Company, όπου ο Jesse παρουσιάζει το βιβλίο του και με μιας τα χάνει όταν αντικρίζει μπροστά του τη Celine. Περπατούν μέχρι το 11ο διαμέρισμα, κάθονται στο αγαπημένο μου καφέ, το Le Pure Cafe, εξιστορούν τι συνέβη στις ζωές τους και κοιτάζουν ο ένας τον άλλον με τόση τρυφερότητα που νομίζεις ότι “θα διαλυθείς και εσύ σε εκατομμύρια μόρια”. Μιλούν για την αγάπη, τον έρωτα, την απιστία, τα ματαιωμένα τους όνειρα, τα σημαντικά και τα ασήμαντα. Δεν ανταλλάσσουν ούτε ένα φιλί αλλά πρόκειται για μια από τις πιο ρομαντικές ταινίες που έχω δει. Απ’ αυτές που σε κάνουν να πιστεύεις (ακόμη) στη μαγεία του έρωτα.

 

Έλις Κις | Fashion Features Director

Υπάρχουν σχέσεις που καθορίζονται από εκείνο που δεν ειπώθηκε ποτέ. Δεν ξέρω αν κάτι τέτοιο συνέβη στην περίπτωση της Σάρλοτ-Scarlett Johansson και του Μπομπ-Bill Murray, που συναντιούνται για πρώτη φορά στο μπαρ του ξενοδοχείου Hyatt Park στο Τόκιο, στο Lost in Translation της Sofia Coppola. Η Σάρλοτ είναι μια νεαρή απόφοιτος πανεπιστημίου που έχει ακολουθήσει τον σύζυγο της στην Ιαπωνία, όπου εκείνος έχει κάποιες επαγγελματικές υποχρεώσεις. Ο Μπομπ, ένας «κουρασμένος» ηθοποιός, βρίσκεται στην ίδια χώρα για τα γυρίσματα ενός διαφημιστικού σποτ για το τοπικό ουίσκι Suntory. Μαζί, η Σάρλοτ και ο Μπομπ θα ανακαλύψουν το Τόκιο-by-night, θα τραγουδήσουν σε καραόκε κλαμπ, θα αλληλοπαρηγορηθούν για την προσωπική κρίση που βιώνουν και νικώντας επιτέλους το jet lag, θα τους πάρει ο ύπνος, ο ένας δίπλα στον άλλον. Σε μια εποχή που όλα επιτρέπονται και αναμένονται, η Σάρλοτ και ο Μπομπ δεν θα κυριευτούν από ένα αχαλίνωτο πάθος και κανένα ρούχο τους δεν θα βρεθεί στο πάτωμα μιας 5στερης σουίτας. Απλώς, ο ένας θα αγγίξει τον άλλον με την απρόσμενη τρυφερότητα μιας ιστορίας που φτάνει στο τέλος της χωρίς νικητές και ηττημένους. Στα τελευταία λεπτά της ταινίας, ο Μπομπ βρίσκεται καθ οδόν για το αεροδρόμιο όταν διακρίνει τη Σάρλοτ μέσα στο πλήθος. Το ταξί σταματάει, ο Μπομπ τρέχει προς το μέρος της και της ψιθυρίζει κάτι στο αυτί. Ως αθεράπευτα meta-romantic, με ισχυρές, όμως, δόσεις κυνισμού, αγαπώ πολύ την εικόνα αυτού του ψιθύρου – το περιεχόμενο του οποίου δεν έμαθα ποτέ.

 

Ελίνα Δημητριάδη | Fashion Features Editor

Μπορεί επειδή έχω αδυναμία στον Bryan Ferry και το τραγούδι Slave to Love. Μπορεί επειδή είχα και αδυναμία στους μη διαθέσιμους άντρες, εκείνους που φαίνονται απόμακροι και λίγο μυστηριώδεις και σε κάνουν να πιστεύεις ότι εσύ θα τους αλλάξεις και αυτό νομίζεις ότι θα σου δώσει περισσότερη αξία. Μόνο που τελικά επιβεβαιώνει απλά την έννοια της αυτοεκπληρούμενης προφητείας, αφού επιλέγεις εκείνους που θα επιβεβαιώσουν τους φόβους σου, αντί να κάνεις την επίπονη προσπάθεια να τους αντιμετωπίσεις. Έτσι, για πολλά χρόνια, πάντα έκλαιγα με το τέλος στις 9 1/2 Εβδομάδες, πιστεύοντας πως αυτό είναι έρωτας. Εκεί που η Κιμ Μπάσιντζερ μαζεύει τα πράγματά της από το σπίτι του Μίκι Ρουρκ, αφού συνειδητοποιεί ότι εκείνος δε θα κάνει ποτέ χώρο στη ζωή και την καρδιά του, δε θα μοιραστεί μαζί της τίποτε άλλο πέρα από καλή σεξουαλική χημεία και ωραία αντικείμενα. Κι εκείνος αρχίζει τότε να της λέει πληροφορίες για τα παιδικά του χρόνια και τον εαυτό του. Κι εκείνη του απαντάει “It’s too late”. Και κλείνει πίσω της την πόρτα. Κι εκείνος μόνο τότε λέει “I love you”, όταν δεν είναι κανείς μπροστά να τον ακούσει. Κι εγώ πλέον δεν κλαίω στο τέλος, αλλά θέλω να θυμάμαι γιατί.

 

Μυρτώ Τριχείλη | Digital Editor

Ποτέ δεν μπορούσα να απαντήσω στην ερώτηση «ποιο είναι το αγαπημένο σου;» με τη μία. Είτε πρόκειται για τραγούδι, βιβλίο, πίνακα, πόσο μάλλον ταινία. Όταν αποφασίσαμε, λοιπόν, να γράψουμε για τα αγαπημένα μας ρομαντικά φιλμ, έπρεπε να ακολουθηθεί η γνωστή διαδικασία. Να κλείσω τα μάτια και να φέρω δεκάδες εικόνες στο μυαλό μου, στιγμιότυπα, ατάκες και χρονικές στιγμές, μέχρι να δείξει ο τροχός αυτή τη μία. Ανάμεσα στο εμβληματικό φιλί των Humphrey Bogart και Ingrid Bergman στο Casablanca, στον ονειρικό ήχο του Come what may στο Moulin Rouge και σε «αυτό» το βλέμμα του Ryan Gosling στην Emma Stone στο φινάλε του La La Land, η σκέψη σταματά σε μια σεκάνς: Δύο φιγούρες που κρατούνται χέρι-χέρι ξαπλωμένες στον πάγο. Ναι, δεν μπορώ να ξεφύγω από το Eternal Sunshine of the Spotless Mind και στην τελειότερη φράση που μπορεί να αποτυπώσει την αγάπη, από τον Joel στην Clementine. “I could die right now Clem. I’m just so happy”. Η απλότητα της στιγμής και η αιώνια φρεσκάδα σφραγίζουν την αγάπη των πρωταγωνιστών, που είναι «χαρούμενα» υποχρεωμένη να ζει στη λούπα. Σίγουρα δεν είναι από τις ταινίες που μπορείς να δεις ξανά και ξανά, αλλά η εικόνα της γίνεται γιγάντιο poster στον από άκρη σ’ άκρη αφισοκολλημένο τοίχο με τα αγαπημένα μου.

 

Νάγια Πουλτίδου | Photo Editor

Την ταινία ‘Dolls’ του Takeshi Kitano την είδα ένα βράδυ πριν από 17 χρόνια στο σινεμά. Μάλλον 2 διαδοχικά βράδια, γιατί εντυπωσιάστηκα τόσο πολύ που ήθελα να την ξαναδώ. Θυμάμαι ότι έφυγα από την αίθουσα συνεπαρμένη, προσπαθούσα να καταλάβω πως γίνεται αφ’ ενός να νιώθω τόσο έντονα το συναίσθημα της αγάπης-χωρίς-τέλος σε μια ταινία που οι πρωταγωνιστές δεν έχουν σχεδόν καθόλου σωματική επαφή μεταξύ τους και αφ’ ετέρου αναρωτιόμουν αν πρόκειται για την απόλυτη αγάπη και αφοσίωση ή για κάτι άλλο – είναι πραγματική αγάπη να πληγώνεις τον σύντροφό σου και να επιστρέφεις σε αυτόν μετανιωμένος; Να περιμένεις κάποιον για 30 χρόνια στο ίδιο παγκάκι και όταν έρθει να μην τον αναγνωρίσεις; Να αυτοτραυματιστείς ώστε να συμπάσχεις με τον αγαπημένο σου;

Η ταινία αφηγείται 3 μελαγχολικές ιστορίες αγάπης. Οι εικόνες είναι μαγευτικές, το οδοιπορικό στην ιαπωνική φύση με τις ανθισμένες κερασιές και τα χιονισμένα βουνά αποτελεί το τέλειο background για το ζευγάρι που περπατάει δεμένο με ένα σκοινί και παρομοιάζεται με τις μαριονέτες του ιαπωνικού θεάτρου Bunraku, από το οποίο είναι εμπνευσμένο το σενάριο της ταινίας. Είναι μια ταινία παραμυθένια για την ανεκπλήρωτη αγάπη, την αφοσίωση, την απώλεια, που για μια στιγμή σκέφτηκα πόσο ωραία θα ήταν να μπορώ να τη δω χωρίς υπότιτλους…λίγα χρόνια μετά τα κατάφερα!

 

Κελλυ Σταυροπούλου | Editor

Την ταινία «Ανήθικη Πρόταση» την βλέπω και την ξανά βλέπω κάθε τόσο, αν και ξέρω απ’ έξω την επόμενη ατάκα. Ο λόγος είναι ότι θέλω να ανακαλώ εκείνη την πρώτη αίσθηση που είχα την πρώτη φορά που είδα την ταινία. Με την εφηβική μου κρίση είχα συμπεράνει ότι στον κόσμο των σχέσεων υπάρχουν οι δυνάμεις του καλού και του κακού και ότι το παραμύθι έχει αίσιο τέλος αν τελικά επικρατήσουν οι δυνάμεις του καλού ή αλλιώς η αληθινή αγάπη. Είχα ταυτίσει το «κακό» με τον κατά τα άλλα υπέροχο Robert Redford που είχε επιστρατεύσει τα οικονομικά του θέλγητρα για να κερδίσει την Demi Moore. Το καλό το προσωποποίησα ανεπιστρεπτί με την αγάπη μεταξύ του συζύγου της Moore και της ίδιας. Είναι αστείο ότι μετά από τόσα χρόνια ακόμη πιάνω τον εαυτό μου να τεστάρει μια σχέση περνώντας την νοητά από το τεστ της «Ανήθικης Πρότασης». Highlight η σκηνή της δημοπρασίας με τις κυρίες με τα ακριβά κοσμήματα και τα καπέλα να έχουν φύγει τρέχοντας και το ζευγάρι να στέκεται κάτω από τη βροχή, καθώς και η φράση του Redford που ακολουθεί αμέσως μετά «εμένα δεν θα με κοιτάξεις ποτέ όπως κοιτάζεις εκείνον. Τελικά ό,τι και να λέμε το Χόλιγουντ ξέρει από ρομαντισμό…

 

Έλενα Τσιροζίδου | Social Media Editor

Έναν έρωτα σαν του Hugh Grant και της Julia Roberts στο Notting Hill. Ακούγεται αρκετά κλισέ, ωστόσο είναι μια ιστορία αγάπης που με κερδίζει κάθε φορά, καθώς πραγματεύεται τον έρωτα δυο ανθρώπων από τελείως διαφορετικούς κόσμους. Μια ρομαντική κομεντί που ξεκίνα με το “She” του Elvis Costello και μας ταξιδεύει στο Λονδίνο και συγκριμένα στην περιοχή του Notting Hill και το βιβλιοπωλείο του Will – το μέρος που το ζευγάρι ανταλλάσσει τα πρώτα του βλέμματα. H Julia Roberts ενσαρκώνει την Anna Scott, μια διάσημη Αμερικανίδα ηθοποιό που παίρνει το ρίσκο και δίνει το πρώτο φιλί. Από αυτό το σημείο ξεκινάει μια δυνατή ιστορία αγάπης με πολλά εμπόδια, που μας διδάσκει ότι ο έρωτας έρχεται απρόσκλητος και φέρνει τα πάνω κάτω! Γιατί στην πραγματικότητα στον έρωτα δεν υπάρχουν ανέφικτα. Όταν θες πραγματικά κάποιον τίποτα δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιο ανάμεσά σας.

 

Γεωργία Φέκου | Vogue.gr Editor

Αυτή την ταινία την ανακάλυψα πρόσφατα, γράφοντας ένα άρθρο για τη Vogue Greece και τις αγαπημένες ταινίες του Hedi Slimane. Ανάμεσα σε πολύ και σημαντικό πειραματικό κινηματογράφο της δεκαετίας του ’60 υπήρχε αυτό το διαμαντάκι ανεκπλήρωτης ευτυχίας (γιατί αγάπη υπήρχε πολύ – και έρωτας) ανάμεσα στην Fred και την Laurence, μία τρανς γυναίκα που αγαπά την Fred όσο τίποτα στον κόσμο. Και συνεχίζει να την αγαπά όσο η Fred τρομάζει και παντρεύεται κάποιον άλλον, όσο η Fred φωνάζει πως δεν μπορεί να ζει με μία τρανς, όσο η Fred της επιβεβαιώνει πως, όχι, η αγάπη δεν νικά πάντα. Αλλά μάλλον η Laurence νίκησε, γιατί πήγε κόντρα σε ό,τι αγαπούσε, όχι ως τρανς γυναίκα, αλλά ως άνθρωπος που μαθαίνει καθημερινά τι μπορεί να κρατήσει μία σχέση για πάντα και τι μπορεί να τη διαλύσει. Νίκησε γιατί έγινε η Laurence – anyways.

 

Διαβάστε επίσης | 7 Editors της Vogue Greece μοιράζονται τη ρουτίνα ομορφιάς τους

Scroll to Top