Χριστίνα Κοντοβά: "Η μητρότητα είναι η νέα αρχή που δεν έχει τέλος"

Share on facebook
Share on linkedin
Share on pinterest

Χριστίνα Κοντοβά: "Η μητρότητα είναι η νέα αρχή που δεν έχει τέλος"

Share on facebook
Share on linkedin
Share on pinterest
Manzi Rolland@Absolut Resolution
Manzi Rolland@Absolut Resolution

Η επιχειρηματίας και σχεδιάστρια Χριστίνα Κοντοβά βρίσκεται από τον περασμένο Οκτώβριο σε διαδικασία υιοθεσίας στην Ουγκάντα. Από εκεί μίλησε στη Vogue Greece για την απόφαση που πήρε να αλλάξει τη ζωή της και να κάνει μια νέα αρχή με τη μικρή Ada.

Το τηλεφωνικό ραντεβού μου με τη Χριστίνα Κοντοβά ορίστηκε για τις 4 μ.μ. – και για τις δυο μας, καθώς με την Ουγκάντα έχουμε την ίδια ώρα. Στερέωσα το κινητό στο laptop μου και την κάλεσα Facetime. Διαπίστωσα ότι ανυπομονούσα. Τι θα φοράει, πού θα βρίσκεται, πώς θα είναι η διάθεσή της; Μου φαίνεται τόσο γενναίο αυτό που κάνει, που στην πραγματικότητα ήθελα να το δω live. Ή, τέλος πάντων, να πάρω μια αίσθηση αυτού που ζει. Στην οθόνη μου εμφανίστηκε μια γυναίκα με λευκό καφτάνι και τραβηγμένα μαλλιά σε κότσο. Καθόταν αναπαυτικά σ’ έναν καναπέ στο μπαλκόνι του σπιτιού της. Ήταν ευδιάθετη και χαμογελαστή. Μου έδειξε με την κάμερα το συγκρότημα όπου μένει. «Ο κήπος σε σώζει αν έχεις παιδί. Απασχολείται με τη φύση και περνάει η ώρα χωρίς να το καταλάβεις», σχολίασε. Δεν ήξερα τι να πω για να σπάσω τον πάγο προτού αρχίσω να κάνω ερωτήσεις πάνω σ’ ένα τόσο ευαίσθητο θέμα όσο η υιοθεσία και τη ρώτησα το πιο χαζό πράγμα: «Τι φάγατε σήμερα;». «Όταν ήρθα εδώ, αποφάσισα να ζήσω σαν τους ντόπιους, οπότε βρήκα μια κοπέλα να μαγειρεύει στο σπίτι τοπική κουζίνα και να με βοηθάει με τη μικρή. Μου αρέσει πολύ η αφρικανική κουζίνα. Σήμερα είχαμε φασόλια με πίτες», με ενημέρωσε.
Κάπως έτσι ξεκινήσαμε την κουβέντα μας, για να καταλήξουμε σε μια συζήτηση μιάμισης ώρας γεμάτη συγκίνηση, ειλικρίνεια και οικειότητα. Ένιωσα ότι μοιράζεται μαζί μου, μαζί μας, κάτι πολύτιμο για εκείνη. Ένα βίωμα ζυμωμένο με θάρρος, δύναμη, αποφασιστικότητα, μόχθο και προσωπική ανατροπή. Και όσο κλισέ ή cheesy κι αν ακουστεί, την ευχαριστώ γι’ αυτό.

Μπορείς να μου πεις πολύ συνοπτικά ποια είναι η διαδικασία της υιοθεσίας;

Συντάσσεις έναν φάκελο και, αφού πιστοποιηθείς ως κατάλληλος γονέας, τον στέλνεις σε δικηγόρο στην Ουγκάντα και εκείνος αναλαμβάνει να κάνει το matching με το παιδί. Εφόσον το επιλέξεις, έρχεσαι στην Αφρική και περνάς περίπου έναν χρόνο μαζί του. Αν το στάδιο της αναδοχής πάει καλά, ζητάς από το δικαστήριο την άδεια υιοθεσίας και έπειτα επιστρέφεις στη χώρα σου με το παιδί. Εγώ επέλεξα την πρώτη «υπόθεση» που μου έστειλαν και ήρθα στην Ουγκάντα τον Οκτώβριο. Τότε η Ada ήταν δύο ετών, σήμερα είναι τριών – δεν ξέρουμε την ηλικία της ακριβώς, αλλά τα χαρτιά της λένε ότι γεννήθηκε κατά προσέγγιση τον Ιούλιο. Aν όλα πάνε καλά, θα γυρίσουμε στην Ελλάδα μέχρι το τέλος του χρόνου.

Ανυπομονείς να επιστρέψετε ή απολαμβάνεις την παραμονή σου εκεί;

Έχω περάσει απ’ όλες τις φάσεις. Πρέπει να σου πω ότι ήταν πολύ συνειδητή η απόφασή μου να υιοθετήσω ένα παιδί από την Αφρική. Είχα έρθει ξανά στην Ουγκάντα στο παρελθόν και τη θεωρώ μία από τις πιο όμορφες χώρες της Αφρικής. Ήρθα με μεγάλη χαρά εδώ και με την επιθυμία να γνωρίσω τον τόπο και να κάνω μια παύση από τη ζωή που ήξερα. Κάθε μέρα ανακαλύπτω και κάτι νέο, έχω βρει τον ρυθμό μου. Από την άλλη, μου λείπει η ζωή μου και κυρίως οι δικοί μου άνθρωποι. Το δυσκολότερο που έχω να αντιμετωπίσω σε όλη τη διάρκεια της υιοθεσίας είναι η μοναξιά. Δεν παλεύεται. Γύρω στον Φεβρουάριο έπαθα κατάθλιψη. Δεν το βγάζω από το μυαλό μου, μου το επιβεβαίωσε η ψυχολόγος στην οποία μιλάω. Ευτυχώς, λόγω της δουλειάς που έχω κάνει στην ψυχοθεραπεία, κατάφερα να το γυρίσω. Όταν ξέρεις ότι κάτι είναι προσωρινό, δεν το αφήνεις να σε καταπιεί.


©Manzi Rolland@Absolut Resolution

Η μοναξιά προκάλεσε την κατάθλιψη;

Όχι μόνο. Η υιοθεσία είναι το πιο δύσκολο πράγμα που έχω κάνει στη ζωή μου. Τον πρώτο καιρό προσπαθούσα να επιβιώσω εγώ και το παιδί. Δεν είχε αναπτυχθεί καθόλου το συναισθηματικό κομμάτι. Δεν ξέρω πώς να το πω χωρίς να ακουστεί άσχημα, αλλά ήμουν στην άλλη άκρη της Γης, μόνη μου, μ’ ένα παιδί που δεν είχα προλάβει να αγαπήσω και έπρεπε να περνάω μαζί του 24 ώρες το 24ωρο.

Πώς σου γεννήθηκε η ιδέα της υιοθεσίας;

Δεν είχε να κάνει με το αν μπορώ να γεννήσω η ίδια ένα παιδί. Δεν προηγήθηκαν αποτυχημένες εξωσωματικές. Η άποψή μου είναι ότι, αφού υπάρχουν παιδιά χωρίς οικογένεια, γιατί να μην τους την προσφέρουμε; Έπαιξαν ρόλο και τα ταξίδια μου στην Αφρική, δύο εκ των οποίων με την Actionaid. Στη δεύτερη αποστολή, που ήρθα σε επαφή με τα παιδιά, μου γεννήθηκε έντονα η επιθυμία της υιοθεσίας.

Πώς αισθανόσουν μπροστά στο ενδεχόμενο της μητρότητας μέχρι να ξεκινήσεις αυτό το ταξίδι;

Τα τελευταία χρόνια δεν ήθελα να γίνω μητέρα. Έλεγα ότι κατάφερα να στήσω τη δουλειά μου, να κατακτήσω τα όνειρά μου και να φτάσω μέχρι εδώ μόνη μου. Μόχθησα και τώρα θέλω να χαρώ, να ξεκουραστώ. Μου φαινόταν βουνό το να έχω παιδί, το σκεφτόμουν σαν εμπόδιο. Ίσως να ήταν και από φοβία, επειδή είχα δύο αποτυχημένες εγκυμοσύνες γύρω στα 35. Είχα πει ότι δεν είναι για μένα αυτό. Μετά άρχισα να σκέφτομαι ότι τίποτα δεν είναι ωραίο αν δεν το μοιράζεσαι, ότι ένα παιδί θα μου έδινε περισσότερη χαρά, δεν θα μου την έκλεβε. Άλλαξα, αναθεώρησα.

Οι σημαντικές αλλαγές στη ζωή μας προκύπτουν από εξωτερικά γεγονότα που δεν μπορούμε να ελέγξουμε ή από προσωπική απόφαση και επιθυμία;

Είμαστε έτοιμοι να αλλάξουμε από εσωτερική επιθυμία και τότε είναι που συμβαίνει κάτι μικρό που μας ωθεί, μας ανοίγει την πόρτα. Εγώ είχα πάει, θυμάμαι, σε μια θεατρική παράσταση, το Μαμά, και ακριβώς στην πρώτη σκηνή η ηθοποιός είπε τη φράση: «Θα υιοθετήσω ένα παιδί». Και με έπιασαν τα κλάματα. Ήταν το κλικ μου. Εκείνο το βράδυ γύρισα στο σπίτι, ξύπνησα τον σύντροφό μου και του είπα ότι θέλω να ξεκινήσουμε τη διαδικασία.

Γενικά, σου είναι εύκολο να κάνεις αλλαγές;

Θα έλεγα ότι είμαι πολύ σταθερή, αλλά μου αρέσει η εξέλιξη. Έχω κάνει πολλές αλλαγές και πολλά νέα ξεκινήματα, πότε όμως βίαια, πάντα με σκέψη και απόφαση. Έχω παντρευτεί, έχω χωρίσει, έχω κάνει σχέσεις. Σπούδασα βιοϊατρική τεχνολογία χωρίς να ξέρω γιατί – όταν έδινα πανελλήνιες, μου ακούστηκε καλό. Δούλεψα στις πωλήσεις, στις δημόσιες σχέσεις, σταμάτησα να δουλεύω για να κάνω παιδιά με τον τότε άντρα μου και να φτιάξω το σπίτι μας. Και πάλι χωρίς να ξέρω τον λόγο. Μεγάλωσα με το αφήγημα ότι θα σπουδάσω, θα βρω ένα καλό παιδί και θα κάνω οικογένεια. Στην πορεία πήρα τη ζωή μου στα χέρια μου. Μετά το διαζύγιό μου γράφτηκα στη σχολή Βελουδάκη και άρχισα να σχεδιάζω μαγιό και αργότερα ρούχα. Αν με ρωτάς, βέβαια, με θεωρώ περισσότερο επιχειρηματία παρά σχεδιάστρια. Έδωσα βαρύτητα σε αυτό που έκανα, γιατί για μένα είχε βιοποριστική αξία. Προέρχομαι από μια οικογένεια χωρίς οικονομική άνεση και πατάω στα δικά μου πόδια από πολύ νωρίς. Ίσως να με τρόμαζε κι αυτό σε σχέση με τη μητρότητα. Φοβόμουν ότι θα μου στερήσει την απόλαυση όσων με κόπο κατέκτησα.

Η μητρότητα είναι μια νέα αρχή;

Η μητρότητα είναι αυτή η αρχή που δεν έχει τέλος.

Δεν ακούγεται λίγο τρομακτικό αυτό;

Όχι. Πλέον το σκέφτομαι σαν κάτι που σου ανοίγει έναν ατελείωτο ορίζοντα. Μπορείς να κάνεις συνέχεια πράγματα. Αυτό που φοβόμουν ότι θα μου περιορίσει τη ζωή μού έχει δώσει τέτοια θέληση, κίνητρο και δύναμη, που ποτέ δεν φανταζόμουν ότι έχω. Είμαι 43 ετών και αισθάνομαι πιο νέα από ποτέ. Και προσέχω τον εαυτό μου περισσότερο από ποτέ, για να μπορώ να ζήσω όσο το δυνατόν περισσότερο χρόνο μαζί της. Επίσης, η μητρότητα είναι η αρχή που σου προσφέρει πολλές αρχές. Οτιδήποτε κάνεις πρώτη φορά με το παιδί σου είναι μια νέα αρχή.


©Manzi Rolland@Absolut Resolution

Ποια ήταν τα πρώτα συναισθήματα όταν γνώρισες την Ada;

Είχα φοβερή ανυπομονησία και ενθουσιασμό μέχρι να τη συναντήσω, αλλά, όταν ήρθε η στιγμή της γνωριμίας μας, ήμουν πολύ φοβισμένη. Φοβόμουν πώς θα με δει, πώς θα νιώσει, πώς θα συνεννοηθούμε χωρίς να μιλάμε την ίδια γλώσσα – εκείνη ακόμη έλεγε λίγες λέξεις στην τοπική διάλεκτο. Ένιωσα πολύ περίεργα, γιατί συνάντησα πρώτη φορά ένα παιδί -που δεν ήταν βρέφος, καταλάβαινε τα πάντα- και τα επόμενα λεπτά το πήρα αγκαλιά και έφυγα. Τα είχα χαμένα. Δεν ήξερα πώς να τη φροντίσω, με αποτέλεσμα να την ταΐζω συνέχεια! Τελικά μας έφερε κοντά ένα παιχνίδι: κρατούσα ένα αρκουδάκι κι εκείνη ήρθε και μου το πήρε από τα χέρια. Όταν την έβαλα στην κούνια να κοιμηθεί, μετά από λίγο άκουσα τραγούδια. Μπήκα στο δωμάτιο και τη βρήκα να τραγουδάει.

Τι σε έχει δυσκολέψει περισσότερο έως τώρα;

Το να βάλω όρια στο παιδί. Πολύ περισσότερο σε ένα παιδί που είχε απόλυτη ανάγκη από τρυφερότητα. Αισθανόμουν ενοχές να της πω σε κάτι «όχι» και εκείνη δοκίμαζε τις αντοχές μου. Ίσως από την ανασφάλεια που ένιωθε. Μετά συνειδητοποίησα ότι το να βάλω όρια θα απαλύνει την ανασφάλειά της, δεν θα την εντείνει, και από εκεί και πέρα αρχίσαμε να χτίζουμε τη σχέση μας.
Είναι η υιοθεσία ο δύσκολος δρόμος της μητρότητας;
Νομίζω πως ναι. Πρέπει να έχεις ξεπεράσει πάρα πολύ το εγώ σου για να αισθανθείς δικό σου ένα παιδί που δεν έχει το DNA σου. Και χρειάζεται διπλή προσπάθεια για να το κάνεις να νιώσει ασφάλεια.

Αναρωτιέμαι, όταν υιοθετείς ένα παιδί, αισθάνεσαι ότι το «σώζεις»;

Όχι, δεν το βλέπω έτσι. Εκείνη με σώζει. Το ότι υπάρχουν παιδιά χωρίς γονείς δεν είναι πρόβλημα κάποιου άλλου, είναι και δικό μου. Επίσης, δεν ξέρουμε ποια θα ήταν η τύχη αυτού του παιδιού. Μπορεί να του τύχαινε μια εξίσου καλή ή καλύτερη μητέρα από εμένα. Δεν νιώθω «πολύ καλή» που έχω κάνει αυτή την πράξη. Πολύ καλή είναι μια κοπέλα 27 χρονών από την Αμερική που συνάντησα εδώ στην Ουγκάντα, η οποία ήρθε να δουλέψει για ένα ίδρυμα με αυτιστικά παιδιά και υιοθέτησε ένα αγοράκι 7 χρονών με αυτισμό. Αν και κάθε απόφαση και επιλογή έχει και εγωισμό.

Τι σε τρόμαζε πριν μπεις στη διαδικασία;

Με τρόμαζε πώς θα αντιμετωπίσει το περιβάλλον μου το ότι υιοθετώ ένα παιδί, και μάλιστα από την Αφρική. Μπορεί να έλεγα ότι δεν με νοιάζει η γνώμη των άλλων, αλλά πάντα θέλουμε να μας αποδεχτούν – ζούμε σε μια κοινωνία. Με εξέπληξε ευχάριστα όμως η αντίδραση όλων. Οι γονείς μου, δύο άνθρωποι που ζουν στην επαρχία, ενθουσιάστηκαν, μου είπαν αμέσως «θα το αγαπάμε, θα είναι το εγγόνι μας». Όπως και η αντίδραση άγνωστων ανθρώπων που μου έδειξαν και μου δείχνουν αγάπη. Έχω πάρει πολλή υποστήριξη από τον κόσμο. Τη μεγαλύτερη συγκίνηση μου έχουν προκαλέσει τα μηνύματα παιδιών που έχουν υιοθετηθεί. Θυμάμαι ένα μήνυμα από ένα έφηβο παιδί που μου έγραψε: «Ευχαριστώ, εγώ ντρεπόμουν να πω ότι είμαι υιοθετημένος». Ή μια κοπέλα που μου έγραψε ότι τώρα καταλαβαίνει τι πέρασε η μαμά της. Ή μια μαμά η οποία ντρεπόταν να πει ότι θέλει να υιοθετήσει και πήρε δύναμη από εμένα. Δεν υπάρχει κάτι πιο συγκινητικό και υποστηρικτικό.

Υπάρχει ακόμα τόσο μεγάλο ταμπού με την υιοθεσία;

Αρκεί να σκεφτείς ότι, όταν γεννιέται ένα μωρό, το πρώτο που λέμε είναι σε ποιον μοιάζει. Από αυτό και μόνο μπορείς να καταλάβεις.

Πώς φαντάζεσαι τη ζωή σας με την Ada από εδώ και πέρα;

Φαντάζομαι να ξαναπηγαίνω σε μέρη που μου αρέσουν, να ξαναζώ όλα όσα αγαπώ, να ξαναβιώνω τη ζωή μου μέσα από τα δικά της μάτια.

Ποιο είναι το πιο έντονο συναίσθημα που έχεις νιώσει μέσα σε όλο αυτό;

Από τη στιγμή που ξεκίνησα τη διαδικασία, όλα μου τα συναισθήματα είναι πιο έντονα και έχω αποφασίσει να το ζήσω. Ευχαριστώ κάθε μέρα για την ευκαιρία που έδωσα στον εαυτό μου να γίνω μητέρα. Λέω ότι ευτυχώς που ξεπέρασα τον φόβο μου, το πήρα απόφαση και δεν το έχασα. Με όλες τις δυσκολίες του, δεν συγκρίνεται με κάτι άλλο. Και τώρα ακούγομαι σαν όλες τις μαμάδες που κάποτε κορόιδευα!

Μια μέρα μπορεί η Ada να διαβάσει αυτή τη συνέντευξη. Τι θα ήθελες να της πεις;

Ότι ήταν να είμαστε μαζί.

 

Διαβάστε επίσης | The X File: Περί μητρότητας

Scroll to Top