ο-terry-tsiolis-έρχεται-στην-αθήνα-για-την-πρώτη-έ-200260

«Γεια σας! Θα βρίσκομαι στο στούντιό μου την τάδε ημέρα και ώρα για φωτογράφιση πορτρέτων. Είστε όλοι ευπρόσδεκτοι, ανεξάρτητα από την ηλικία, το χρώμα, το μέγεθος, το φύλο ή τη θρησκεία σας. Επικοινωνήστε μαζί μου, εάν ενδιαφέρεστε». Με αυτή την ανοιχτή πρόσκληση μέσω Instagram, ο Terry Tsiolis άρχισε να βρίσκει τα μοντέλα του φιλόδοξου φωτογραφικού project που σκαρφίστηκε πριν από περίπου οκτώ χρόνια. «Ήταν μια περίοδος που άρχισα να απομακρύνομαι από τη μόδα. Ένιωθα σαν μηχανή που δουλεύει ασταμάτητα, με βασικό κίνητρο τα χρήματα και την “καριέρα”. Δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια η βιομηχανία λειτουργεί τόσο γρήγορα και εξαντλητικά, που σε κάνει να χάνεις τον εαυτό σου και τη δημιουργικότητά σου. Δεν υπάρχει συναίσθημα πια στη μόδα. Μόνο deadlines τα οποία τρέχεις να προλάβεις, ξεχνώντας τη μαγεία. Άρχισα να λέω «ΟΚ, τι κάνω από δω και πέρα;». Μια μέρα, χάζευα στο Instagram και παρατήρησα ότι έχω πολλές χιλιάδες ακολούθους. Ξαφνικά έγινε ένα κλικ μέσα μου και σκέφτηκα ότι θα ήταν ωραίο να τους φωτογραφίσω. Για να με ακολουθούν, πάει να πει ότι τους αρέσει η δουλειά μου. Η ιδέα ήταν η πρόσκληση να είναι ανοιχτή προς όλους. Δεν έκανα καμία απολύτως διάκριση», μου λέει ο γνωστός φωτογράφος.

©Courtesy of the artist

Μεγαλωμένος στο Montreal του Καναδά από Έλληνες μετανάστες γονείς, το ταλέντο του στη φωτογραφία δεν άργησε να αναδειχθεί και στα 27 του είχε ήδη το πρώτο του εξώφυλλο στη ρωσική Vogue. Ακολούθησαν «χρυσές» συνεργασίες με σημαντικά περιοδικά μόδας (Harper’s Bazaar, Vanity Fair κ.ά.), ενώ μπροστά από τον φακό του πέρασαν ορισμένοι από τους μεγαλύτερους σταρ του πλανήτη, όπως η Rihanna, η Margot Robbie και η Jane Fonda. «Όσο περνούσε ο καιρός, όλο και περισσότεροι μου έστελναν μήνυμα στα social και μου ζητούσαν να τους φωτογραφίσω. Κάπως έτσι βρέθηκα να φωτογραφίζω πορτρέτα άγνωστων ανθρώπων στη Μαδρίτη, στο Μαρόκο, στον Καναδά, στο Μεξικό, στη Νέα Υόρκη και φυσικά στην Αθήνα. Κάτι που μου έκανε εντύπωση με τους Αθηναίους είναι ότι ήταν οι πιο περίεργοι. Μου έκαναν πολλές ερωτήσεις και ένιωθες ότι ήθελαν να ξέρουν τα πάντα. Οι Ισπανοί, από την άλλη, ήταν πολύ πιο cool και ανοιχτόμυαλοι. Οι περισσότεροι ήθελαν να φωτογραφηθούν γυμνοί, χωρίς να ρωτούν πολλά». Αυτή η εκτενής σειρά έργων στα οποία αποτυπώνεται ο χαρακτήρας του εικονιζομένου χωρίς να αναδεικνύεται απαραίτητα ο ρουχισμός του –όπως θα υπαγόρευε μια φωτογράφιση μόδας– συνθέτει την έκθεση Portraits, που θα δούμε σύντομα στο Μουσείο Μπενάκη. «Είναι η πρώτη φορά που οι φωτογραφίες μου θα εκτεθούν σε μουσειακό χώρο, γι’ αυτό νιώθω ιδιαίτερα συγκινημένος και τυχερός», μου λέει. Οι αισθαντικές εικόνες του ρίχνουν φως στο προφίλ απλών καθημερινών ανθρώπων, αυτών που συναντάμε έξω στον δρόμο, αναδεικνύοντας πότε με τρόπο γκροτέσκο και πότε με λυρικό όλες τις ιδιορρυθμίες και τις εκκεντρικότητες που χαρακτηρίζουν κάθε έθνος. «Το σημαντικότερο μήνυμα που περνάει η έκθεση είναι η αξία της συμπερίληψης. Όλες οι εικόνες συνθέτουν ένα πολύχρωμο παζλ διαφορετικών ανθρώπων, που όταν το κοιτάς, συνειδητοποιείς ότι στην ουσία είμαστε όλοι το ίδιο».

©Courtesy of the artist

*Terry Tsiolis: Portraits, Μουσείο Μπενάκη (Πειραιώς 138), 18 Νοεμβρίου-5 Δεκεμβρίου 2021

Διαβάστε επίσης | Isabelle Huppert: Η ζωή μου δεν είναι και τόσο ενδιαφέρουσα