politicult-χριστουγεννιάτικη-ιστορία-πρώτο-τ-158642

Κάθε χρόνο έχω έθιμο να βλέπω το Christmas Carol του Καρόλου Ντίκενς στο θέατρο με τα παιδιά. Τα τελευταία χρόνια την εκδοχή του Jack Thorne, στο Old Vic στο Λονδίνο. Με συγκλόνιζαν πάντα οι επισκέψεις των τριών φαντασμάτων και η εορταστική ατμόσφαιρα με το οικογενειακό γεύμα στο φινάλε, όπου το καλό νικάει και όλοι απολαμβάνουν μία τεράστια γαλοπούλα στο σπίτι του Βob Cratchit. Φέτος κατάφερα και το είδα διαμέσου live streaming, με πρωταγωνιστή τον Andrew Lincoln. H συγκίνηση που ένιωσα για το θέατρο και τους ηθοποιούς αυτής της χώρας που μας έχει χαρίσει αριστουργήματα δεν περιγράφεται.

Η νοσταλγία που με συνεπήρε για το Χριστουγεννιάτικο Λονδίνο έφυγε βίαια με τα νέα του σκληρού τους ξαφνικού lockdown. Όπως και όλες οι ξαφνικές ορέξεις που με είχαν πιάσει για ταξίδια. Τελικά πάλι τα καταφέραμε καλύτερα. Το τελευταίο “μάθημα” της πανδημίας που θέλω να πιστεύω πως θα μας αποχαιρετήσει σύντομα, μιας και με το εμβόλιο στο χέρι μπήκαμε στην εποχή του Υδροχόου, είναι η ολική επαναφορά των οικογενειακών γιορτών. Ο παράδεισος είναι το σπίτι μας.

©unsplash
1/2
Native Share

Για μένα αυτή η εβδομάδα είναι ακόμα πιο ξεχωριστή αφού έχω και γιορτή και γενέθλια. Ένα δώρο για όλα, 3 σε 1, cheap date. Γι αυτό και ανέκαθεν υπέφερα από την αγωνία της άψογης διοργάνωσης των ημερών. Να περάσουν υπέροχα όλες οι ώρες, να ξεκολλήσουν η μία γιορτή από την άλλη και να πάρουν τη θέση που τους αξίζει. Να κανονίσω την πιο λαμπερή παρέα, τα καλά τραπέζια, στα σωστά στέκια. Όταν έμενα στην Αθήνα έκανα κάλεσμα. Είτε στο σπίτι, από αυτά που περνάνε καλύτερα οι καλεσμένοι από την οικοδέσποινα που έχει έννοια να είναι όλα στην εντέλεια και τρέχει πάνω κάτω. Ή έξω, κάπου υπέροχα.

Όσες φορές είχα στοχεύσει σε υπερπαραγωγή, κατέληξα σε αμπιγέ σουρεαλιστικές καταστάσεις. Αν ερχόταν το φαντασμα του Christmas Past θα μου θύμιζε στα 18 μου τον τουρτοπόλεμο – δύο καρδιές σοκολάτα και βανίλια που μου είχε φτιάξει ο Στέλιος Παρλιάρος όταν είχε το Fresh – να εκσφενδονίζονται στον αέρα, τα χρόνια της Bora Bora και εγώ να φωνάζω απελπισμένη να σταματήσουν, με κοντό λευκό φόρεμα με έναν ώμο και στρας που φορέθηκε μία και μοναδική φορά.

Άλλη μία αξέχαστη βραδιά το πολυαναμενόμενο 2000, στο Caves du Roi της Courchevel, όπου είχαμε βάλει όλα τα μέσα για να βρούμε πρώτο τραπέζι, θα μου θύμιζε τον πάρα πολύ μεθυσμένο γόνο καλής οικογενείας, σε slow motion να με πλησιάζει και να κάνει εμετό μέσα στην τεράστια σαμπανιέρα μου. Παρόλα αυτά μακάρι να ερχόταν αυτό το φάντασμα και να παίζαμε σε live streaming όλες τις περασμένες γιορτές. Γιατί τελικά ήταν όλες υπέροχες. Όσες θυμάμαι βέβαια, γιατί τα κακά τα μεταβολίζω και τα ξεχνάω για πάντα.

©unsplash
2/2
Native Share

Και μετά, τη σκυτάλη να πάρει το φάντασμα του Christmas Present, να με καθησυχάσει πως φέτος δεν θα ζήσουμε την αγωνία της τέλειας γιορτής.

Την αγωνία να αλλάξουμε χρονιά στο αυτοκίνητο από την κίνηση. Δεν είναι απαραίτητο να φτιάξουμε νύχια με στρας. Δεν θα αναγκαστούμε να βγούμε έξω επειδή είναι γιορτή, όσο κι αν βαριόμαστε. Δεν θα ποδοπατηθούμε σε νυχτερινά κέντρα. Δεν θα πιούμε μπόμπες. Δεν θα νιώσουμε ήττα αν επιστρέψουμε πριν τα χαράματα σπίτι. Η Βίσση έρχεται στο σαλόνι μας live streaming από το Παλλάς!

Θα ανοίξουμε μία σαμπάνια στον καναπέ, για το καλό και ας αλλάξουμε χρόνο μπροστά στην τηλεόραση. Όπως τα παιδικά μας χρόνια. Που κλείναμε το διακόπτη του φωτός πάνω στην αλλαγή του χρόνου και όταν τον ξανανοίγαμε έβγαινε η Αλίκη στο ΕΙΡΤ για τα “Χρόνια Πολλά”.

Γιορτές 2020 πρώτο τραπέζι σπίτι. Με τους αγαπημένους μας και μοναδική έννοια το τέλειο εορταστικό τραπέζι. Ευγνώμονες για τα καλά που έχουμε. Χωρίς να ξεχνάμε αυτούς που δεν έχουν. Όσο κλισέ κι αν ακούγεται. Όπως ο Scrooge. Αυτό άλλωστε δεν είναι και το πνεύμα των Χριστουγέννων;

Διαβάστε επίσης | Prom Queen Vol.2: Οι ανθρώπινες σχέσεις ως καθρέφτες του εαυτού μας