Prom Queen Vol.2: Οι ανθρώπινες σχέσεις ως καθρέφτες του εαυτού μας

Share on facebook
Share on linkedin
Share on pinterest

Prom Queen Vol.2: Οι ανθρώπινες σχέσεις ως καθρέφτες του εαυτού μας

Share on facebook
Share on linkedin
Share on pinterest
unsplash
unsplash

«Εσένα, παιδί μου, μια μέρα κάποιος θα σε ερωτευτεί, επειδή έχεις τύπο», ήταν τα λόγια –μαχαιριά στην καρδιά– της μαμάς μου, καθώς με παρατηρούσε να κοιτάζομαι στον καθρέφτη με διστακτικό καμάρι, κάνοντας συνδυασμούς μεταξωτών μαντιλιών – το Ολυμπιακό σπορ των παιδικών μου χρόνων. Πήγαινα στο Δημοτικό. Ήμουν αρκετά μεγάλη για να καταλάβω τι σήμαινε αυτό που μόλις είχα ακούσει και πολύ μικρή για να μπορέσω να θωρακίσω την αυτοπεποίθησή μου.

Μέχρι να ακούσω αυτόν τον διαβολικό μητρικό καθησυχασμό, δεν είχα καμία αμφιβολία ότι είμαι καταπληκτική. Περνούσα πολλές ώρες με το να ντύνομαι, να βάφομαι και να χορεύω μπροστά στον καθρέφτη, μαγεμένη. Πίστευα ότι είμαι όμορφη, γιατί αυτό που έβλεπα μου άρεσε, και το να με παρατηρώ μου προκαλούσε χαρά. Υπάρχει πιο αγνός, πιο απογυμνωμένος από στερεότυπα ορισμός της ομορφιάς; Φορούσα μακριές ρόμπες με δαντέλες, στόλιζα τα μαλλιά μου με κοσμήματα και απαιτούσα να βγω έτσι έξω, γιατί ένιωθα ότι ο κόσμος μού ανήκε. Φυσικά και έβλεπα ότι τα δόντια μου είχαν κενό, ότι η μύτη μου ήταν μεγάλη και ότι είχα μαύρους κύκλους γύρω από τα μάτια, όμως ποτέ δεν μου είχε περάσει από το μυαλό ότι αυτό δεν ήταν όμορφο.

Το «κάποιος θα σε ερωτευτεί επειδή έχεις τύπο» το ξεκοκάλισα. Πιστεύω ότι έκανα περισσότερες ερωτήσεις επ’ αυτού και από τη φορά που έμαθα για το σεξ. Κάθε απάντηση κι ένα βήμα πιο πίσω: «Τι τύπο δηλαδή, μαμά;» «Να, σαν τη Μαρία Κάλλας». «Γιατί να με ερωτευτεί για τον τύπο;» «Μα, δεν είναι κακό, αγάπη μου. Το να έχεις τύπο είναι πιο σημαντικό από το να είσαι όμορφη». «Δεν είμαι όμορφη;» «Έχεις πολύ ιδιαίτερο τύπο».

Πόση δύναμη έχει το να δεις τον εαυτό σου μέσα από τα μάτια κάποιου άλλου! Πόσο μπορεί αυτό να σε απογειώσει ή να σε διαλύσει, όταν δεν έχεις βρει ακόμα το δικό σου σταθερό και αμετακίνητο έδαφος για να στηρίξεις τα πόδια σου. Και πόσο ύπουλο να συνδεθεί η αυτοπεποίθησή σου με το αν θα σε ερωτευτεί κάποιος, λες και είναι μια αναγνωρισμένη μονάδα μέτρησης της αξίας σου. Αυτό δεν το ξεκοκάλισα τότε. Τρύπωσε ύπουλα μέσα στο παιδικό μου υποσυνείδητο, σαν σαράκι του οποίου οι ζημιές άρχισαν να φαίνονται πολύ αργότερα.


©unsplash

Η μαμά μου δεν είχε κακή πρόθεση. Στο δικό της μυαλό, το να με κάνει να έχω ρεαλιστικές προσδοκίες για το μέλλον μου ήταν το όπλο που μου έδινε για μια καλή ζωή, χωρίς απογοητεύσεις. Πλημμυρισμένη, πνιγμένη στα δικά της ακούσματα και στερεότυπα, μεγαλωμένη σε ένα σπίτι όπου οι ψηλοί άνδρες ήταν «λεβέντες» και οι κοντοί είχαν πάντα υποκοριστικό, έβλεπε με τρόμο τη μέτριας εμφάνισης κόρη της να φέρει τον εαυτό της με ύφος εκατό καρδιναλίων, και αυτό την αποσυντόνιζε. Ήθελε να προλάβει να με κάνει να εκτιμήσω αρκετά τον «τύπο» μου και να γίνω δυνατή, πριν βρεθεί κάποιο αγόρι να με κοροϊδέψει για τη μύτη μου. Με τον δικό της αδέξιο τρόπο προσπαθούσε να μου δώσει δύναμη.

Μεγαλώνοντας και ζώντας μια ζωή πολύ λιγότερο συντηρητική από τη δική της, με περισσότερα ρίσκα και όσο λιγότερα στερεότυπα μπορούσα, έμαθα ότι οι προσδοκίες μας γίνονται το μέλλον μας. Και όταν βάζουμε τον πήχη ψηλά, δεν κινδυνεύουμε να απογοητευτούμε, αλλά να φτάσουμε κι εμείς εκεί ψηλά, μαζί τους.

Ο αλγόριθμος της επιλογής των συντρόφων μου μέχρι πρόσφατα ήταν ένα μυστήριο, τόσο για τις φίλες μου όσο και για μένα την ίδια. Δυσκολευόμασταν να τους εντάξουμε σε έναν εμφανισιακό τύπο, αφού η συλλογή περιλάμβανε από «λεβέντες» έως τέρατα – πολύ περισσότερα τέρατα. Επίσης, κάποιους αργόστροφους και άλλους ιδιοφυείς, καπιταλιστές και καλλιτέχνες, πλούσιους και φτωχούς, σαν διαλεγμένους τυχαία με κλήρο, σαν να μου έδεσε κάποιος τα μάτια και να με έσπρωξε σε ένα γεμάτο λεωφορείο, να αγκαλιάσω κάποιον στην τύχη. Η μαμά μου θα έλεγε γελώντας ότι το μόνο κοινό που είχαν ήταν η προτίμησή τους στις «γυναίκες με τύπο» – και δεν θα είχε άδικο.


©unsplash

Το μυστήριο λύθηκε φέτος, μετά από μια σειρά κωμικοτραγικών χωρισμών που με ανάγκασαν να επανεξετάσω τις επιλογές μου. Συνειδητοποίησα ότι το λεωφορείο στο οποίο επέλεγα συντρόφους τόσα χρόνια δεν ήταν ένα τυχαίο όχημα, αλλά το magic bus της αυτοπεποίθησης. Η αυτοπεποίθηση και η ψύχραιμη τόλμη των ανδρών γύρω μου έχει γίνει η πυξίδα που με κατευθύνει στο κατάλληλο ταίρι και η οποιαδήποτε έκφραση παθολογικής ανασφάλειας, αυτολύπησης ή χρόνιας αναποφασιστικότητας με κάνει να θέλω να τρέξω μακριά, μου δημιουργεί μια πρωτόγνωρη αποστροφή, σαν να οφείλω να με προστατεύσω από εγγυημένο φιάσκο.

Αν ο ίδιος θεωρεί τον εαυτό του μέτριο, αυτό ακυρώνει ό,τι κι αν βλέπω εγώ σε εκείνον, γιατί πάντα μέσα μου αναρωτιέμαι αν κάνω λάθος, αν έχει κάποιο φριχτό ελάττωμα που δεν το έχω ακόμα εντοπίσει. Φυσικά, ισχύει και το αντίθετο – όσο αδιάφορος κι αν μου είναι κάποιος, με το που τον παρατηρώ να κινείται με σιγουριά, να είναι τολμηρός και ακομπλεξάριστος, τα μάτια μου μετατρέπονται σε καρδούλες και αρχίζω να τον ακολουθώ σαν ουρά.

Είναι από αυτές τις κλισέ τσιχλόφουσκες που κυκλοφορούν παντού ανάμεσά μας. Σε βιβλία self-help και σε γλυκερές αναρτήσεις στο facebook. Είναι απίθανο να περάσει μία ολόκληρη μέρα χωρίς να διαβάσεις έστω και μία φορά ότι οι γύρω σου σε βλέπουν όπως εσύ βλέπεις τον εαυτό σου. Ότι πρέπει εσύ πριν από όλους να σε αγαπήσεις. Παντού. Μόνο σε φυλλάδια δεν το μοιράζουν. Και είναι κάτι που ξεχνιέται πολύ εύκολα, με τη φυσικότητα που ξεχνούν οι άνθρωποι τα αυτονόητα, αυτά που γεννήθηκαν για να τα έχουν και τα έχασαν κάπου στον δρόμο.

Η πεντάχρονη κόρη μου θέλει να φοράει σορτς ακόμα και τον χειμώνα, επειδή της αρέσει, λέει, που η χρυσαφί γούνα στα πόδια της γυαλίζει σαν γκλίτερ. Απλώνει τις γάμπες της στον ήλιο και μαγεύεται που οι τριχούλες της αλλάζουν χρώμα. Είναι περήφανη. Το ’90s κορίτσι μέσα μου, μεγαλωμένο με το πρότυπο της γυναίκας-δελφίνι, αποσυντονίζεται για λίγο, αλλά η ’80s παιδική μου ψυχή, ακόμα πληγωμένη από την αποκάλυψη ότι έχει τύπο, συνεπαρμένη από την αφοπλιστική ειλικρίνεια της αυτοπεποίθησης του πεντάχρονου, θέλει να το πάρει αγκαλιά κλαψουρίζοντας: «Δείξε μου τον δρόμο».

Δημοσιεύθηκε στο τεύχος Iανουαρίου-Φεβρουαρίου 2021 της Vogue Greece.

Διαβάστε επίσης | Prom Queen: Η σημασία της επικοινωνίας -και- στο online dating

Scroll to Top