Υψηλή κορτιζόλη και φούσκωμα στην κοιλιά: μια πραγματική σχέση
Η προσπάθεια να κρατήσουμε την κορτιζόλη υπό έλεγχο —η διάσημη ορμόνη του στρες— είναι η μεγάλη εμμονή των τελευταίων χρόνων. Δεν μας κατηγορώ. Ο επιταχυνόμενος ρυθμός ζωής, το νευρικό μας σύστημα πάντα σε εγρήγορση, και το άγχος ως καθημερινότητα, μας έχουν εξοικειώσει με αυτόν τον όρο. Χαρακτηριστικά, το ποσοστό των Ισπανών που θεωρούν ότι πάσχουν από κάποιο είδος προβλήματος ψυχικής υγείας έχει αυξηθεί από 26% σε 33% σε τρία χρόνια, σύμφωνα με πρόσφατη έκθεση του Ομίλου AXA.
Έκτοτε, έχουμε μιλήσει εκτενώς για το πώς μας επηρεάζει, αλλά ίσως όχι τόσο για το φούσκωμα στην κοιλιά. Και θέλουμε να το αντιμετωπίσουμε επειδή αυτό το ορατό σύμπτωμα μπορεί να είναι ένα σημάδι για να κατεβάσουμε ρυθμούς. Και αυτό είναι πραγματικά σημαντικό: η εξάσκηση της τέχνης του να σταματάς. Το ότι η κοιλιά μας φουσκώνει καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας μπορεί να είναι συνέπεια υψηλών επιπέδων κορτιζόλης και παρατεταμένου στρες.
Ξεκούραση: Το κλειδί
Η Irene Vilches, ειδικός στη λεμφική παροχέτευση και την ευεξία των γυναικών και δημιουργός της θεραπείας Revulife, δηλώνει:«Συχνά, το να νιώθουμε ανάλαφροι ξεκινά επίσης με την ικανότητα να σταματάμε». Η ειδικός επιμένει ότι αυτή η σύνδεση μεταξύ σώματος και ευεξίας – που είναι και το νόημα της θεραπείας της-, είναι θεμελιώδης. Τελικά, η αλυσίδα των συνηθειών που συνεπάγονται οι αγχωτικές περίοδοι οδηγεί σε αλλαγές στην πέψη. «Όταν βρισκόμαστε υπό άγχος για μεγάλο χρονικό διάστημα, το σώμα το εκδηλώνει με διαφορετικούς τρόπους. Κοιμόμαστε χειρότερα, συσσωρεύουμε ένταση και η πέψη δυσκολεύει. Γι’ αυτό, όταν ανακτούμε την ηρεμία μας, συχνά νιώθουμε λιγότερο φούσκωμα. Αυτό δεν σημαίνει ότι όλα οφείλονται στην κορτιζόλη, ούτε ότι αυτό το φούσκωμα είναι πάντα φλεγμονή. Μην ξεχνάμε επίσης την κατακράτηση υγρών», επισημαίνει.
Φλεγμονή πέρα από την κορτιζόλη
Η Vilches τονίζει επίσης ότι, το φούσκωμα δεν υποδηλώνει πάντα υψηλά επίπεδα κορτιζόλης. «Το έντερο και ο εγκέφαλος βρίσκονται σε συνεχή επικοινωνία. Όταν βρισκόμαστε υπό πίεση, η πέψη μπορεί να αλλάξει και να βιώσουμε πιο έντονα ενοχλήσεις. Ο κύκλος της εμμήνου ρύσεως, η δυσκοιλιότητα ή η διατροφή επίσης διαδραματίζουν κάποιο ρόλο. Γι’ αυτό, όταν λέω ότι μιλάει το σώμα, εννοώ να δίνουμε προσοχή σε αυτό που νιώθουμε, όχι να ερμηνεύουμε το φούσκωμα ως διάγνωση», εξηγεί.
Στην πραγματικότητα, η Marta Masi, φαρμακοποιός που ειδικεύεται στην εμμηνόπαυση, τονίζει επίσης τη σημασία του να μην αποδίδεται όλη η ευθύνη για το φούσκωμα στην κορτιζόλη. «Το έντερο ακούει επίσης τον εγκέφαλο. Όταν το στρες παρατείνεται, η αντίδραση του σώματος, στην οποία παίζει ρόλο η κορτιζόλη, εντείνεται. Αυτό επηρεάζει τις κινήσεις του εντέρου και τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τις πεπτικές αισθήσεις. Το στρες σίγουρα συμβάλλει, αλλά το φούσκωμα έχει πολλές αιτίες και είναι καλύτερο να αξιολογείται κάθε περίπτωση ξεχωριστά».
Επομένως, το φούσκωμα μπορεί να προκληθεί από πολλούς παράγοντες πέρα από το στρες. Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ότι σε ορισμένες περιπτώσεις πράγματι σχετίζεται και μπορεί να επηρεάσει τόσο τις πεπτικές διαδικασίες όσο και την ισορροπία του εντερικού μικροβιώματος. Κατά κάποιο τρόπο, αν σταματήσουμε και χαλαρώσουμε, μπορούμε να σταθεροποιήσουμε το νευρικό μας σύστημα και να επιτρέψουμε στις πεπτικές διαδικασίες να λειτουργήσουν καλύτερα.
Οι καταστάσεις εγρήγορσης επηρεάζουν την πέψη
Η ειδικός στη συνειδητή διατροφή Klau Gago παρατηρεί μια ευρέως διαδεδομένη τάση μεταξύ των γυναικών. Διατηρούν χρόνιο στρες και αναγκάζουν το σώμα να προσπαθεί να προσαρμοστεί σε μια συνεχή και ομαλοποιημένη κατάσταση εγρήγορσης. «Πολλές από αυτές τις γυναίκες φαίνεται να τρώνε καλά, να ασκούνται και να φροντίζουν τον εαυτό τους. Βιώνουν επίμονη κόπωση, φούσκωμα, πιο αντιδραστικό δέρμα, πονοκεφάλους ή δυσκολία στον ύπνο. Αυτό συμβαίνει επειδή λειτουργούν με τον ίδιο απαιτητικό ρυθμό για πολύ καιρό», εξηγεί. Αυτή η συνεχής κατάσταση εγρήγορσης, με τα αυξημένα επίπεδα κορτιζόλης, προκαλεί συμπτώματα που συχνά ερμηνεύονται ως μεμονωμένα προβλήματα. Γι’ αυτό δίνει πάντα έμφαση σε μια ολιστική προσέγγιση στην υγεία, όχι σε μια προσέγγιση που βασίζεται αποκλειστικά στη διατροφή. «Δεν ήταν το φαγητό. Ήταν ο τρόπος σκέψης μου», εξηγεί, αναφερόμενη σε αυτή την απαραίτητη αλλαγή παραδείγματος.
Μια συνήθεια που δεν αποτυγχάνει ποτέ
Έχοντας πει όλα αυτά, φαίνεται απαραίτητο να μιλήσουμε για συνήθειες που βοηθούν στον έλεγχο του στρες. Και παρόλο που δεν υπάρχει τίποτα νέο στον ορίζοντα – η γνωστή ισορροπία μεταξύ ύπνου, καλής διατροφής και σωματικής άσκησης είναι το κλειδί. Αν χρειαστεί να προσδιορίσουμε από πού να ξεκινήσουμε, η Irene Vilches προτείνει το εξής: «Θα ήταν το περπάτημα κάθε μέρα και το συχνό σήκωμα όταν περνάμε πολλές ώρες καθιστοί. Όταν κάνουμε ένα βήμα, οι μύες των ποδιών βοηθούν την επιστροφή του αίματος στην καρδιά και επίσης προάγουν τη λεμφική παροχέτευση. Είναι μια απλή χειρονομία που μπορούμε να ενσωματώσουμε χωρίς να αφιερώσουμε ιδιαίτερο χρόνο για αυτοφροντίδα», καταλήγει.
