Filep’s Scrapbook: Ένας χρόνος μακριά από τα Fashion Weeks

Share on facebook
Share on linkedin
Share on pinterest

Filep’s Scrapbook: Ένας χρόνος μακριά από τα Fashion Weeks

Share on facebook
Share on linkedin
Share on pinterest
Filep Motwary | Giambattista Valli
Filep Motwary | Giambattista Valli

Όταν οι λόγοι πίσω από τις ενδυματολογικές μας επιλογές σταματήσουν να υφίστανται, ακολουθεί η σιωπή. Μέσα από την μοναχική απομόνωση στα σπίτια μας συνθέτουμε άηχους κρότους επικοινωνίας, ανίκανους να μας φέρουν πιο κοντά.

Σε μια πρόσφατη zoom-συνάντηση που είχα με τον Haider Ackermann, συνειδητοποιήσαμε πως από την τελευταία φορά που ειδωθήκαμε πέρασε ένας ολόκληρος χρόνος.

Εκείνο το βροχερό πρωινό του Φεβρουαρίου, με θυμάμαι να περνώ από το δυσφορικό έλεγχο ασφαλείας της εισόδου του Theatre de Chaillot – μια διαδικασία που εφαρμόστηκε αμέσως μετά τις βομβιστικές επιθέσεις του 2016 στις Βρυξέλλες – και έπειτα να κατεβαίνω για άλλη μια φορά τις μεγάλες σκάλες με τις μαγευτικές τοιχογραφίες του Maurice Denis που οδηγούν στα παρασκήνια του σόου, ξανά σαγηνευμένος, σαν να τις βλέπω πρώτη φορά.


Yohji Yamamoto, Marine Serre
©Filep Motwary

48 ώρες πριν, η Ιταλία είχε μπει σε καθολικό lockdown και προχώρησε στην άμεση εφαρμογή πρωτόγνωρων μέτρων που μεταξύ άλλων, απαγόρευσαν την είσοδο και έξοδο από τη χώρα.

Στα παρασκήνια της επίδειξης του, ο Ackermann – που είναι πάντα το αμέσως επόμενο show από τον Junya Watanabe – φαινόταν ιδιαίτερα ανήσυχος.


Givenchy, Giambattista Valli
©Filep Motwary

Η αλήθεια είναι πως κανένας μας δεν έχει το χρόνο να δει ειδήσεις κατά τη διάρκεια ενός fashion week και αυτά που γνώριζα για την εξάπλωση του κορωνοϊού, ήταν ότι ακούσαμε διά στόματος των μοντέλων και όσων από τους φίλους έφυγαν άρον – άρον από το Μιλάνο και έφτασαν στο Παρίσι λαχανιασμένοι για να συνεχίσουν την εργασία τους.

Ομολογώ πως ήμουν ιδιαίτερα επιφυλακτικός και αυτό καθαρά από ένστικτο αφού η απειλή μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν ακόμα αόρατη, διάφανη και ολότελα άγνωστη, προκαλώντας μια ατέρμονη αγωνία που ήταν εμφανής στα πρόσωπα όλων όσων βρισκόμασταν εκεί.


Giambattista Valli, Rick Owens
©Filep Motwary

Οι υπόλοιπες μέρες κύλησαν γρήγορα, όπως άλλωστε συμβαίνει πάντα με το απαιτητικό πρόγραμμα των ντεφιλέ, μόνο που αυτή τη φορά δεν υπήρχαν οι εγκάρδιοι χαιρετισμοί, τα φιλιά και αγκαλιές.

Το ίδιο απόγευμα, μετά το πέρας του προγράμματος του Fashion Week καθόμουν στο αεροπλάνο της επιστροφής εξαντλημένος και γεμάτος απορίες.


Nina Ricci, Maison Martin Margiela
©Filep Motwary

Δεν άργησε να γίνει ξεκάθαρο πως ο Μάρτιος του 2020 ήταν ο μήνας των μεγάλων αλλαγών στη κοσμοθεωρία μας και στην επικοινωνία μας με τους άλλους.

Η πανδημία έδειξε το σκληρό της πρόσωπο από την αρχή και εντελώς απροκάλυπτα ενώ όλες οι χώρες του πλανήτη, η μία μετά την άλλη, έπεφταν σαν ντόμινο στην άβυσσο του πόνου, της απώλειας και της αβεβαιότητας. Σε προσωπικό επίπεδο, ήταν η αρχή μιας εσωτερικής αναζήτησης που ξεκίνησε μέσα από την επιβολή του lockdown, κατά τη διάρκεια του οποίου είχα άπλετο χρόνο να οραματιστώ και να αφιερώσω χρόνο σε πράγματα που άλλοτε μου έδιναν ευχαρίστηση όπως ταινίες, τη ζωγραφική, το διάβασμα και τη μουσική.


Givenchy, Y/Project
©Filep Motwary

Οι πλατείες άδειασαν, η έννοια των αεροδρομίων περιήλθε σε μια κωμικοτραγική διάσταση, τα μουσεία, τα θέατρα, τα δημόσια σχολεία έκλεισαν.

Οι προσωπικές μου στιγμές μόδας σταμάτησαν να υπάρχουν.

Πέθαναν μέσα από τις εντολές για εργασία από το σπίτι και τις απαγορεύσεις μεγάλων συγκεντρώσεων και άλλων προφυλάξεων κατά της πανδημίας.


Dries Van Noten, Haider Ackermann
©Filep Motwary

Στη πρόσφατη συνομιλία που είχα με την Donatella Versace που δημοσιεύτηκε στο προηγούμενο τεύχος της Vogue, μου αποκάλυψε πως όσο καιρό ήταν μακριά από το χώρο εργασίας της, προσπάθησε να επιβάλλει στον εαυτό της μια κανονικότητα αντίθετη με τη γλαφυρή πραγματικότητα στην οποία σχεδόν όλοι υποκύψαμε. Αν και εργαζόταν από το σπίτι όπως έκανε ο περισσότερος κόσμος, ντυνόταν κανονικά, σαν να πήγαινε στο γραφείο.

Για όσους είχαν τη τύχη όλο αυτό το καιρό να είναι παραγωγικοί εκτός σπιτιού, το ντύσιμο λειτούργησε σαν επίσημη καταγραφή της συμμετοχής τους σε μία κοινοτική ροή πραγμάτων.


Giambattista Valli, Vetements
©Filep Motwary

Το πιο ουσιαστικό κομμάτι της ανθρώπινης ταυτότητάς βασίζεται στον ατομικό συσχετισμό μας με τους γύρω μας και το πώς τοποθετούμε τον εαυτό μας μέσα στην κοινωνική ιεραρχία και ό,τι περικλείεται μέσα στον ορισμό της φυλής μας. Οι ενδυματολογικές μας επιλογές αφηγούνται τις δικές μας ιστορίες και αν δεν υπάρχει κάποιος να τις ακούσει, τότε ποιος είναι ο λόγος να τις πούμε;


Dior, Givenchy
©Filep Motwary

Σκέφτομαι πως ενώ η μόδα δεν ήταν ποτέ προτεραιότητα σε στιγμές απόγνωσης, στο τέλος τα κατάφερνε πάντα και έβρισκε το τρόπο να μας εμπνεύσει για να γυρίσουμε σελίδα. Όπως έγινε τότε με το New Look του Monsieur Christian Dior το 1947! Πρακτικά μιλώντας, ήταν μια εμβληματική αλλαγή στο γυναικείο περίγραμμα καθώς επίσης ένας συμβολισμός ευημερίας που αντανακλώνταν μέσα από τα δεκάδες μέτρα υφάσματος που χρειάζονται για να φτιαχτεί ένα petticoat εκείνης της εποχής. Οι σκληρές μνήμες του πολέμου έμειναν πίσω και η ζωή συνεχίστηκε στροβιλίζοντας μέσα σε μεταξωτά satin duchesse που η γυαλάδα τους προκαλούσε ευφορία.


Yohji Yamamoto, Dries Van Noten
©Filep Motwary

Φτάνοντας στη πρόσφατη κρίση του Covid-19, η ανήσυχη και εφευρετική φύση της μόδας μέσα από τη τεχνολογία βρήκε άμεσα διέξοδο!

Οι επιδείξεις στο Παρίσι και το Μιλάνο γίνονται πια ψηφιακά, αντικαθιστώντας τις συνηθισμένες ζωντανές εμφανίσεις στη πασαρέλα, χωρίς να είναι πια σωματικά εξαντλητικές.


Ann Demeulemeester
©Filep Motwary

Δεν πήγα στη Πόλη του Φωτός όπως ήλπιζα τον Ιούλιο για την εβδομάδα της Haute Couture, ούτε το Σεπτέμβριο για το prêt-a-porter, ούτε τον Ιανουάριο που ακολούθησε. Πέρασε κι ’ο Μάρτιος του 2021 και πάλι δεν ήμουν εκεί.

Από 2008 δεν έχω χάσει καμία Παριζιάνικη εβδομάδα μόδας! Ήμουν εκεί έξι φορές το χρόνο ενώ παρακολουθούσα περίπου 23 με 28 επιδείξεις τη φορά – πάντα με μεγάλη ευχαρίστηση.

Δεν φαντάστηκα ποτέ πως αυτή τόσο συνεπής και ομαδική ρουτίνα, θα σταματούσε τόσο απότομα.


Haider Ackermann, Rick Owens
©Filep Motwary

Φορώντας πιτζάμες, καθισμένος μπροστά στην οθόνη του φορητού υπολογιστή, έχοντας δίπλα μου ένα πακέτο ρυζογκοφρέτες, παρακολουθώ αυτή τη φρέσκια μορφή παρουσίασης της μόδας μέσα από μουσικά βίντεο, ταινίες μικρού μήκους και κάνω ατέλειωτα video-calls με θαρραλέους σχεδιαστές που συνεχίζουν να παράγουν συλλογές ενώ προσπαθούν ταυτόχρονα να κατανοήσουν την ουσία αυτής της ιστορικής στιγμής σε δημιουργικό, ψυχολογικό και οικονομικό επίπεδο.


Thom Browne
©Filep Motwary

Για εμένα, οι πιο ξεχωριστές εικόνες από αυτές τις διαδικτυακές καταθέσεις ψυχής, δεν είναι αυτές που απεικονίζουν τα ρούχα αλλά αυτές που γίνονται μαρτυρίες της αγάπης μας για τη μόδα και συνάμα τις καταπραϋντικές της ιδιότητες.

Είναι οι εικόνες που δείχνουν την ανθρώπινη δυναμική στην ποίηση και τη δημιουργία της ομορφιάς, τα ατελιέ, τις μοδίστρες, τις κεντήστρες…


Thom Browne, Anrealage
©Filep Motwary

Όταν οι λόγοι πίσω από τις ενδυματολογικές μας επιλογές σταματήσουν να υφίστανται, ακολουθεί η σιωπή.

Χωρίς τη μόδα, η ιστορία μας μένει ανείπωτη.

Μέσα από την μοναχική απομόνωση στα σπίτια μας συνθέτουμε άηχους κρότους επικοινωνίας, ανίκανους να μας φέρουν πιο κοντά.

Μόνο όταν βγαίνουμε στους δρόμους, ακόμα και όταν τηρούνται οι αποστάσεις ασφαλείας, τα ρούχα μας, σαν μανιασμένα κύματα που χτυπούν πάνω σε βράχια, γίνονται η υπενθύμιση πως σύντομα όλο αυτό θα τελειώσει και θα αγκαλιαστούμε με δύναμη!

Διαβάστε επίσης | Filep’s Scrapbook: Οι Victoria/Tomas βλέπουν τη μόδα εις διπλούν!

Scroll to Top