Η Ariane Labed μιλάει και φωτογραφίζεται για τη Vogue Greece

Share on facebook
Share on linkedin
Share on pinterest

Η Ariane Labed μιλάει και φωτογραφίζεται για τη Vogue Greece

Share on facebook
Share on linkedin
Share on pinterest
ROSANNA GEORGIOU
ROSANNA GEORGIOU

Η Ariane Labed δεν έπαιρνε ποτέ τον εαυτό της στα σοβαρά. Ούτε την ομορφιά της. Ήθελε να γίνει χορεύτρια, κατέληξε ηθοποιός, μέχρι που κατάλαβε ότι αυτό που την ικανοποιούσε περισσότερο ήταν να βρίσκεται και μπρος και πίσω από την κάμερα. Και να περνάει καλά.

Ariane, πώς είσαι;
Άλλαξα τα μαλλιά μου, έγινα κατάξανθη.

Μια συνηθισμένη απάντηση θα ήταν «μια χαρά, εσύ;». Εκείνη, όμως, δεν αρέσκεται στα συνηθισμένα. Σχεδόν τα απωθεί, σαν τις ηρωίδες που ενσαρκώνει στα έργα όπου πρωταγωνιστεί. Ή σαν τις ταινίες που σκηνοθετεί ο επί χρόνια σύντροφός της, Γιώργος Λάνθιμος. Από την unplugged συνομιλία που επιχειρήσαμε, ένα είναι σίγουρο: Η Ariane Labed μοιάζει να ξέρει καλά ότι τα κοινότοπα τείνουν με ευκολία να γίνονται άψυχα.

Έχουμε να μιλήσουμε ακριβώς έναν χρόνο. Τι άλλαξε στη ζωή σου στο μεσοδιάστημα;
Ήρθαν τα πάνω κάτω με την πανδημία. Τότε που μιλήσαμε, γύριζα μια γαλλική σειρά στις Βρυξέλλες, το L’Opéra. Τελείωσα με τα γυρίσματα και η σειρά θα κάνει πρεμιέρα σύντομα στη γαλλική τηλεόραση. Λόγω της Covid-19 πέρασα περισσότερο χρόνο στην Αθήνα από ό,τι συνήθως, και μου άρεσε πολύ. Άλλαξα και το χρώμα των μαλλιών μου. Αυτή, ναι, είναι μια μεγάλη αλλαγή για μένα. Ακόμα δεν μπορώ να με συνηθίσω μπροστά στον καθρέφτη. Ξεκίνησε σαν ιδέα για έναν ρόλο, αλλά κατά βάθος ήθελα μια ανανέωση.

Να πας κόντρα στην αδράνεια των ημερών;
Δεν μπορώ να πω ότι έμεινα αδρανής. Είμαι τυχερή, γιατί είχα δουλειά μέσα σε αυτή την κρίση. Ταξίδεψα για να ολοκληρώσω τα γυρίσματα της σειράς, προετοίμασα άλλα projects, αλλά όλα μέσα στην περίεργη ατμόσφαιρα της πανδημίας. Στη σειρά υποδύομαι μια χορεύτρια, ρόλος στον οποίο το σώμα και η επαφή έχουν σημασία, και ξαφνικά οι ηθοποιοί δεν επιτρεπόταν να αγγίξουμε ο ένας τον άλλο. Έπρεπε να μείνουμε κλεισμένοι έναν μήνα σε ένα ξενοδοχείο, να κάνουμε συνέχεια τεστ και θερμομέτρηση. Είχαμε αποκοπεί εντελώς από τους δικούς μας ανθρώπους. Μετά γύρισα στην Ελλάδα, δεν ήξερα πότε και πώς θα επιστρέψω στα γυρίσματα και έκανα πρόβα τον ρόλο μου μέσω Zoom, χορεύοντας μόνη μου στην κουζίνα. Ήταν γελοίο. Άσε που είχα να κάνω μπαλέτο είκοσι χρόνια και είχα ξεχάσει πόσο πονάει. Έπρεπε, όμως, να ψάξω την ηρωίδα μου. Είναι μια επιτυχημένη μπαλαρίνα, που έζησε κάποια προσωπικά δράματα, χάθηκε μέσα στη ζωή της, στα πάρτι, στα κλαμπ, στους εθισμούς, και ήρθε η στιγμή που έπρεπε να παλέψει για να κρατήσει τη θέση της και να νικήσει τους δαίμονες του παρελθόντος. Κι όλα αυτά στα 35 της.

Κάπου εκεί, στα 30+, γίνεται μια πρώτη αναθεώρηση στη ζωή μας;
Μπορεί. Εγώ είμαι 36 και νιώθω πολύ όμορφα. Μου έχει φύγει το «ψάξιμο» της δεκαετίας των 20 που με ταλαιπωρούσε. Τώρα παίρνω τα πράγματα πιο ελαφριά, όπως έρχονται. Δεν έχω τόσο πολύ το «δράμα» μέσα μου, δεν είμαι σκληρή με τον εαυτό μου, δεν φοβάμαι τόσο, δεν λέω «αυτό πρέπει να γίνει οπωσδήποτε, αλλιώς θα είμαι δυστυχισμένη».

Είχες ποτέ ένα πλάνο ζωής, που λένε;
Όχι, ούτε καν. Δεν είχα κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό μου, ποτέ. Ήξερα μόνο ότι δεν ήθελα να κάνω πράγματα που δεν μου αρέσουν, απλώς και μόνο για να ζήσω. Αυτή δεν είναι μια εύκολη απόφαση, γιατί απλούστατα τα πράγματα στον κόσμο που είναι ωραία και σου αρέσουν είναι πάντα λίγα. Το άγχος μου, λοιπόν, είναι να βρίσκω όσα μπορούν να γεμίσουν την ψυχή μου. Τα σωστά πράγματα και τους σωστούς ανθρώπους. Ξέρεις πόσο δύσκολο είναι να βρεις συνεργάτες που να τους νοιάζει αληθινά αυτό που κάνουν; Για να μη μιλήσουμε για τους ρόλους. Μου είναι τρομερά δύσκολο να βρω ρόλους που να απέχουν από τα κλισέ των γυναικείων χαρακτήρων ή από την προβολή που έχουν κάνει οι άνδρες στο τι σημαίνει γυναίκα σήμερα.

Θυμάμαι που μου έλεγες ότι σου αρέσει πολύ η λέξη «φεμινίστρια».
Τη λατρεύω! Είμαι φεμινίστρια με την έννοια ότι θεωρώ χρέος μου να παλεύω για τα δικαιώματα των γυναικών, όπως και όπου μπορώ. Αυτές τις μέρες απολαμβάνω το ότι ήρθε το #metoo στην Ελλάδα. Νιώθω μια ανακούφιση, φωνάζω μέσα μου «επιτέλους!». Δεν μπορώ να διαβάσω ελληνικά, μόνο μιλάω, είμαι και δεν είμαι Ελληνίδα, που λένε. Έχω, όμως, μια φίλη που μου τα στέλνει όλα αυτά που γίνονται και μου τα διαβάζει. Αλήθεια, νιώθω μια τεράστια ελπίδα με όλο αυτό.

Έχεις υποστεί κακοποίηση στη δουλειά;
Όχι, αλλά είναι καθαρά θέμα τύχης. Φυσικά και έχω βρεθεί σε οντισιόν με άνδρες σκηνοθέτες που ένιωθα να με προσεγγίζουν περίεργα, αλλά κάθε φορά που αισθάνομαι έτσι, φεύγω τρέχοντας πριν γίνει κάτι κακό. Ευτυχώς, καταλάβαινα γρήγορα ότι με σκέφτονταν για άλλους λόγους. Ένα πράγμα που είχα πάντα στο μυαλό μου από την πρώτη μέρα που ξεκίνησα αυτή τη δουλειά ήταν ότι δεν θα επέτρεπα ποτέ στον εαυτό μου να εμπλακεί σε κανένα παιχνίδι εξουσίας. Με αυτό το σκεπτικό, έχω γλιτώσει αρκετά άσχημα περιστατικά. Δεν λέω ότι ένας σκηνοθέτης δεν δικαιούται να σε πιέσει για να «πιάσεις» ένα επιθυμητό συναίσθημα, αλλά δεν θα καθίσω να φάω ξύλο για να μπορέσω να κλάψω σε μια σκηνή. Αυτό δεν είναι δουλειά. Είναι πολύ εύκολο να είσαι υπό την επιρροή ορισμένων ανθρώπων, αλλά τα θύματα δεν πρέπει να ντρέπονται να μιλήσουν ανοιχτά για όσα έχουν βιώσει. Η σημασία του #metoo είναι αυτή ακριβώς. Όσοι έχουν κακοποιηθεί να νιώσουν ότι τώρα μπορούν να μιλήσουν και να βρουν υποστήριξη.


Κάπα από μεταξωτό τούλι με πούπουλα , φόρεμα από μεταξωτό τούλι και φόρεμα από μεταξωτή μουσελίνα, Maison Margiela.
©ROSANNA GEORGIOU

Βαμβακερό πλισέ φόρεμα, Sacai.
©ROSANNA GEORGIOU

©ROSANNA GEORGIOU

Bralette από μετάξι, μπλούζα, παντελόνι και φούστα από μεταξωτή μουσελίνα και οργάντζα, Jil Sander.
©ROSANNA GEORGIOU

Φόρεμα από μεταξωτή ζορζέτα, Salvatore Ferragamo.
©ROSANNA GEORGIOU

Βαμβακερό φόρεμα, Loewe. Δερμάτινα μποτάκια, Alexander McQueen. Μεταξωτές κάλτσες, Maison Margiela.
©ROSANNA GEORGIOU

Βαμβακερό πουκάμισο και παντελόνι, Hermès. Δερμάτινα σανδάλια, Sportmax.
©ROSANNA GEORGIOU

Πουκάμισο και φούστα από μετάξι και βαμβάκι, Lemaire.
©ROSANNA GEORGIOU

Μεταξωτό φόρεμα, Christian Dior. Πλεκτό κολιέ από χρυσό 18K με κεφαλές λεόντων, Ilias Lalaounis Boutique.
©ROSANNA GEORGIOU

Φόρεμα από λινό, πολυέστερ και βαμβάκι και δερμάτινα παπούτσια, Jil Sander.
©ROSANNA GEORGIOU

Λινή μπλούζα, Jacquemus. Λινό παντελόνι, Chloé. Βραχιόλι από κίτρινο χρυσό 18Κ με επιπλατίνωμα από μαύρο ρόδιο και λευκά διαμάντια, από τη συλλογή Charnières, Yannis Sergakis.
©ROSANNA GEORGIOU

Φόρεμα από πολυέστερ, Alexander McQueen.
©ROSANNA GEORGIOU

Πουκάμισο και φόρεμα από ταφτά, Philosophy Di Lorenzo Serafini.
©ROSANNA GEORGIOU

Η σύνδεση στο Zoom είναι ασθενής. Μέχρι να την επαναφέρουμε, η Ariane μετακινείται σε διάφορα σημεία του σπιτιού της. Αν το χρώμα στους τοίχους φανερώνει κάτι για την προσωπικότητά μας, όπως λένε, διακρίνω ένα έντονο και φωτεινό πορτοκαλοκίτρινο.

Τώρα μ’ ακούς;
Ναι, καλύτερα.

Πού μένεις όταν έρχεσαι στην Αθήνα;
Στο Κολωνάκι. Μου αρέσει, γιατί κάθε μέρα μπορώ να πηγαίνω για περπάτημα στον Λυκαβηττό.

Μικρή πού έμενες;
Στην Αγία Παρασκευή. Εκεί μεγάλωσα μέχρι τα έξι μου. Οι γονείς μου είναι Γάλλοι, δάσκαλοι, ήρθαν στην Αθήνα για να διδάξουν και τους ευγνωμονώ. Τα παιδικά μου χρόνια εδώ τα θυμάμαι σαν την πιο ωραία περίοδο της ζωής μου.

Τι θυμάσαι πιο έντονα;
Έναν κήπο με πολλές γάτες, κάποια πάρτι των γονιών μου, πολύ κόσμο στο σπίτι και κάτι γιαγιάδες που μου έπιαναν τα μάγουλα και μου έκαναν «φτου, φτου, φτου». Θυμάμαι τις μυρωδιές στη λαϊκή, Σαββατοκύριακα στη θάλασσα…

Πώς αποφάσισες να γίνεις ηθοποιός;
Δεν το έχω αποφασίσει ακόμα! (γελάει) Αλήθεια. Έως τα 16 μου νόμιζα ότι ήθελα να γίνω χορεύτρια, μέχρι που το σιχάθηκα και άρχισα να κάνω θέατρο. Με ενδιέφερε όμως η σκηνοθεσία, γι’ αυτό και τη σπούδασα. Το λέτε θεατρολογία νομίζω εσείς εδώ. Έτσι γνώρισα την Αργυρώ Χιώτη και κάναμε την ομάδα Vasistas. Εκεί κατάλαβα τι θα πει δημιουργία. Ήμασταν κάτι σαν πειραματικό εργαστήριο και αυτό μου άρεσε πολύ. Ποτέ δεν με ενδιέφερε στην ουσία να είμαι ηθοποιός ή να κάνω σινεμά. Αυτό έγινε όταν γνώρισα την Αθηνά Ραχήλ Τσαγγάρη στην οντισιόν του Attenberg. Αυτή μου μίλησε για το σινεμά με έναν τρόπο που δεν είχα ακούσει ποτέ. Μου έδειξε μια μέθοδο, μια γλώσσα, που ήταν πολύ ιδιαίτερη και ήθελα να την ανακαλύψω. Αλλά από τότε ήθελα να δοκιμάσω όλες τις δουλειές και μπροστά και πίσω από την κάμερα. Τώρα που με γύρισες πίσω και τα σκέφτομαι όλα αυτά, θα σου εξομολογηθώ κάτι: Δεν ξέρω πώς να το πω για να μην ακουστεί περίεργο, αλλά οι γονείς μου δεν είχαν πολλές ελπίδες για μένα όταν ήμουν μικρή.


Φόρεμα από μεταξωτό σιφόν, Valentino.
©ROSANNA GEORGIOU

Τούλινη κάπα με πούπουλα, Chanel.
©ROSANNA GEORGIOU

Τι εννοείς;
Έχω άλλες δύο αδερφές, εγώ είμαι η μικρότερη. Μεγάλωσα σαν να λέμε στον αυτόματο πιλότο. Δεν μου άρεσε το σχολείο και το ήξεραν ότι δεν θα έκανα ποτέ μια «κανονική» δουλειά. Βέβαια, οι γονείς μου ήταν δάσκαλοι και η μάθηση είχε σημασία γι’ αυτούς. Προσπαθούσα, λοιπόν, να κάνω πάντα το μίνιμουμ, να περνάω απλώς τα μαθήματα. Στα μαθηματικά ήμουν η χειρότερη. Μου άρεσε η φιλοσοφία, εκεί ήμουν άριστη. Και φυσικά το θέατρο. Θυμάμαι ότι η μαμά μου είχε μανία με την όπερα και το μπαλέτο, ίσως από εκεί να το κόλλησα το «μικρόβιο» με τα καλλιτεχνικά. Θυμάμαι ότι έστηνα παραστάσεις με τις αδερφές μου και έβαζα για θεατές τους γονείς μου. Μόνο αυτό μου άρεσε. Να παίζω θέατρο και να χορεύω.

Έκανες την επανάστασή σου στην εφηβεία;
Πέρασα μια αρκετά ατίθαση εφηβεία. Το πρωί ήμουν το καλό κορίτσι του μπαλέτου και το βράδυ έκανα όλα τα «κακά πράγματα», ξέρεις.

Στην Ελλάδα το λέμε «και του σαλονιού και του λιμανιού».
Αλήθεια; Δεν την έχω ξανακούσει αυτή την έκφραση. Μου αρέσει. Ναι, έτσι ήμουν. Και στα σαλόνια και στα λιμάνια.

Η δημόσια εικόνα σου, πάντως, δείχνει αρκετά σοβαρή.
Α, ναι; Τέλεια! (γελάει) Κοίτα, καθένας βλέπει ό,τι θέλει. Εγώ δεν μιλάω και πολύ, αποφεύγω την έκθεση. Αλλά, ναι, είναι επιλογή μου να βλέπω τα πράγματα πιο ελαφριά, ας το πούμε έτσι. Και στη δουλειά μου έτσι είμαι. Θέλω να περνάω ωραία, να κάνω πράγματα που έχουν ουσία μεν, αλλά να διασκεδάζω παράλληλα. Αυτό ας πούμε που κάνω τώρα εδώ, που φωτογραφίζομαι για τη Vogue, μπορεί να μην το έκανα στο παρελθόν. Θα θεωρούσα ότι δείχνω κάτι παραπάνω απ’ τον εαυτό μου, ότι δεν είμαι αρκετά intellectual. Τώρα πια, δεν με παίρνω και τόσο στα σοβαρά, με την καλή έννοια. Καταλαβαίνεις πώς το λέω.

Δεν έχεις καν social media.
Όχι, δεν μου αρέσουν. Έκανα πρόσφατα ένα ψεύτικο προφίλ στο Instagram, για να ακολουθήσω διάφορους χορευτές του μπαλέτου του Παρισιού. Ήταν ένα χρήσιμο εργαλείο και με βοήθησε πολύ για τον ρόλο μου στη σειρά. Αλλά δεν θα έκανα ποτέ προσωπικό λογαριασμό. Δεν ξέρω, με τρομάζει η τόση έκθεση. Θέλω την ιδιωτικότητά μου, έχει σημασία για μένα.

Να παραβιάσω για λίγο αυτή την ιδιωτικότητα; Πώς είναι η καθημερινότητά σου;
Τι να σου πω; Το πρωί ήμουν στο ΚΕΠ. Ναι, πρέπει να γίνουν κι αυτά. Κάνω λίγη γιόγκα, βοηθάει. Γράφω και πολύ αυτή την περίοδο στο laptop και συνήθως η στάση του σώματός μου είναι χάλια, οπότε η γιόγκα με επαναφέρει στα ίσια μου.

Τι γράφεις;
Μπορώ να το πω; Ναι, γιατί όχι; Γράφω το σενάριο για μια ταινία που θα είναι παραγωγή του BBC και βασίζεται σε ένα γνωστό βιβλίο – δεν θα σου πω ποιο. Έχω αναλάβει να σκηνοθετήσω κιόλας το φιλμ. Πολύ γενικά, είναι η ιστορία δύο γυναικών, αδερφών που έχουν αναπτύξει μεταξύ τους μια αρρωστημένη σχέση. Μου αρέσει πολύ η συγγραφή, είναι σαν να παίζεις με κούκλες που τις κουνάς όπως θες. Σβήνω, γράφω, ξανασβήνω, ξαναγράφω.

Κάνεις, μαθαίνω, και μια νέα ταινία με τον Peter Strickland.
Ναι. Θα ξεκινήσουμε γυρίσματα σε κανέναν μήνα, αν όλα πάνε καλά. Είναι δύσκολο να βρεθούμε τώρα, γιατί οι συντελεστές προερχόμαστε από όλα τα μέρη του πλανήτη. Είναι το στόρι μιας ομάδας τρελών καλλιτεχνών που παίζουν ηλεκτρονική μουσική και αναπτύσσεται ένα παιχνίδι εξουσίας μεταξύ τους. Κάτι σαν εφιάλτης, με έντονο το στοιχείο της φαντασίας.

Ελληνικές προτάσεις έχεις;
Ναι, αλλά δεν έχω βρει ακόμα κάτι που να μου ταιριάζει. Θέλω πολύ, όμως, να κάνω κάτι εδώ.

Με τον Γιώργο Λάνθιμο θα συνεργαστείς ξανά;
Όχι! Δεν ξέρω, μη λέω μεγάλα λόγια. Νιώθω ότι μας κάνει καλό που δουλεύουμε χωριστά, γιατί έτσι μπορούμε να βοηθάμε ο ένας τον άλλο.

Είστε αυτό που λέμε «creative couple»;
Μπορείς να το πεις κι έτσι. Ακούω τις παρατηρήσεις του Γιώργου κι εκείνος τις δικές μου. Υπάρχει αμοιβαία εμπιστοσύνη, μια στήριξη του ενός προς τον άλλο. Ζητάει τη γνώμη μου κι εγώ τη δική του. Υπάρχει ένας δημιουργικός διάλογος μεταξύ μας που με βοηθάει πολύ.

Έχεις νιώσει να σε καταπιέζει η ταμπέλα «μια γυναίκα στο πλευρό ενός ισχυρού άνδρα»;
Όχι, δεν με αφορούν οι ταμπέλες. Αλλά δεν μπορώ να μην παραδεχτώ ότι ως γυναίκες μεγαλώνουμε με χιλιάδες περιορισμούς. Να μην είμαστε πολύ σέξι, αλλά να μην είμαστε και ανέραστες. Να μη φαινόμαστε μεγάλες, αλλά να μη μικροδείχνουμε. Να μην είμαστε κοκαλιάρες, αλλά ούτε παχουλές. Είναι λες και η κοινωνία μάς έχει αποδώσει υπερφυσικές ικανότητες. Νιώθω ότι ως γυναίκα έχω καθημερινά να αντιμετωπίσω έναν πόλεμο.

Φαντάζομαι ότι έχεις βρεθεί αντιμέτωπη και με το ερώτημα «γιατί δεν έχεις ακόμα παιδί;».
Έχω αποφασίσει να μη γελάω με τα σεξιστικά αστεία που ακούω καθημερινά και να μη νιώθω την ανάγκη να απολογηθώ γιατί δεν έχω κάνει ακόμα παιδί. Προσωπικά, δεν θέλω να κάνω παιδιά, και αυτό είναι μια συνειδητή απόφαση ζωής, την οποία οι άλλοι περιμένουν πάντα να εξηγήσω. Γιατί; Είναι το σώμα μου, οι επιλογές μου και δεν έχω υποχρέωση να εξηγήσω σε κανέναν πώς θα διαχειριστώ τη ζωή μου. Παλιά, όταν έλεγα ότι θα γίνω σκηνοθέτις, όλοι γελούσαν. Αντιμετωπίζουμε καθημερινά τον σεξισμό και τον ρατσισμό στο πετσί μας. Εγώ έχω αποφασίσει να μην αφήνω τίποτα να πέσει κάτω. Πρέπει να παίρνουμε θέση, με όποιο κόστος. Προτιμώ μια ειλικρινή συζήτηση παρά ένα δείπνο στο οποίο όλοι θα είναι ευγενικοί και σιωπηλοί.

Ariane, όταν συναντάς από πολύ κοντά σημαντικούς και επιτυχημένους ανθρώπους, τι μπορείς να καταλάβεις για την επιτυχία;
Ότι πραγματικά ευτυχισμένος, άρα και επιτυχημένος, είναι εκείνος που κάνει αυτό που θέλει, ακριβώς με τον τρόπο που θέλει. Εγώ έχω την τύχη και τη χαρά να ζω δίπλα σε έναν άνθρωπο όπως ο Γιώργος, από τον οποίο μαθαίνω πολλά. Στον δρόμο μου έχω συναντήσει ασήμαντους που θέλουν να επιβάλλονται σαν ντίβες και σημαντικούς που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι απλώς να κάνουν καλά τη δουλειά τους. Η Emma Stone, ο Colin Farrell, η Olivia Colman είναι μερικοί από αυτούς τους πολύ γενναιόδωρους ανθρώπους που επιλέγουν να είναι αυθεντικοί, προσγειωμένοι. Έτσι μόνο μπορείς να πας μακριά. Να δεις την ομορφιά.

Η ομορφιά είναι ένα εισιτήριο επιτυχίας;
Μπα, η ομορφιά δεν ανοίγει πόρτες από μόνη της. Αυτά που θεωρούμε όμορφα σήμερα εγώ τα βρίσκω βαρετά. Θα σου πω κάτι. Για χρόνια, όταν μου έλεγαν ότι είμαι όμορφη, με πλήγωνε βαθιά, γιατί θεωρούσα ότι έμμεσα ήταν σαν να με λένε χαζή. Πέρασε καιρός για να το ξεπεράσω, αλλά ακόμα και σήμερα δεν περνάω καλά βλέποντας τον εαυτό μου στον καθρέφτη. Κανείς νομίζω δεν περνάει καλά. Βλέπει μόνο τα αρνητικά.

Πόσα ψέματα μου είπες σε αυτή τη συνέντευξη;
Όχι πολλά, νομίζω. Μπορεί και κανένα. Ήμουν πολύ ειλικρινής.

Photographer: ROSANNA GEORGIOU
Fashion Director: NICHOLAS GEORGIOU

*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο τεύχος Μαρτίου της Vogue Greece. 

Διαβάστε επίσης | Urban Picnic: Οι ωραιότερες τσάντες της άνοιξης

Scroll to Top