The Cycle: Αν σας έκανα λάικ 7 το πρωί, τώρα ξέρετε γιατί

Share on facebook
Share on linkedin
Share on pinterest

The Cycle: Αν σας έκανα λάικ 7 το πρωί, τώρα ξέρετε γιατί

Share on facebook
Share on linkedin
Share on pinterest
unsplash
unsplash

Να κάτι που δεν είχα φανταστεί γράφοντας προ μίας εβδομάδας για τα βελάκια των ενοχών που εκτοξεύονται προς όσους χορεύουν στον κύκλο της εξωσωματικής. Τα τηλέφωνα, τα μηνύματα στο ίνμποξ, τα μέιλ από φίλους, γνωστούς, ακόμα και εντελώς αγνώστους που διαβάζοντας εκείνο το κομμάτι θέλησαν να μοιραστούν τη δική τους εμπειρία. “Είμαστε κι εμείς στη διαδικασία”, “έχω ξεκινήσει εξετάσεις προετοιμασίας”, “είμαστε ήδη στην 4η προσπάθεια”, “το παιδί μας γεννήθηκε με εξωσωματική”. Δεν κάνω πλάκα ούτε υπερβάλλω, μιλάμε για πολύ κόσμο. Μέχρι και ο μάστορας που ήταν αυτές τις ημέρες στο σπίτι και με άκουγε να μιλάω για το θέμα, μου εκμυστηρεύτηκε ότι ο γιος του ήρθε στη ζωή με εξωσωματική. “Έξι χρόνια το παλεύαμε. Εξοντώνεσαι, αλλά στο τέλος ανταμείβεσαι”. Άντε μετά να του κάνεις παρατήρηση για το μερεμέτι που άφησε μισοτελειωμένο.

Αν ήμασταν παιδιά θα ήταν η σκηνή που ξεπροβάλλουμε ο ένας μετά τον άλλο από κάθε πιθανή κρυψώνα μετά από εξαντλητικό παιχνίδι. Αν πρωταγωνιστούσαμε σε χολιγουντιανή ταινία, θα ήταν σκηνή ντυμένη με επική μουσική, κι ο ένας μετά τον άλλο θα κάναμε ένα βήμα μπροστά φωνάζοντας ένα σύνθημα του στιλ: ω κάπτεν μάι κάπτεν. Εντάξει, ίσως απλώς με έχουν βαρέσει οι ορμόνες στο κεφάλι.

Θυμάμαι το πρώτο ραντεβού στην κλινική για υπέρηχο. Αθώες εποχές, είχαμε αποφασίσει να ξεκινήσουμε με μια “απλή” σπερματέγχυση πριν μπούμε στην εξωσωματική, όπως κάποιος αγοράζει το πρωτοχρονιάτικο λαχείο στη λογική “κι αν σου κάτσει;”. “Να έρθετε μεταξύ 7-8” μας είχε πει ο γιατρός (που δεν το ξέραμε τότε αλλά ήταν ο πιο καλός γιατρός του κόσμου). “Το πρωί;” είχαμε απαντήσει στο ίδιο πνεύμα αθωότητας. Ναι, εννοούσε μεταξύ 7-8 το πρωί. Θυμάμαι να βγαίνουμε από το σπίτι και να ‘ναι ακόμα νύχτα. Στο δρόμο η κυκλοφορία ήταν ακόμα αραιή, νυσταγμένη.

Φτάνοντας στην Κλινική όμως με έκπληξη είδαμε την ουρά από τη Γραμματεία να φτάνει ως έξω στο δρόμο. Κοιταχτήκαμε με απορία; Από πού είχαν ξεφυτρώσει όλοι αυτοί; Τι ώρα είχαν ξυπνήσει για να βρίσκονται ήδη εδώ; Η ίδια εικόνα κάθε μέρα. Ένας ολόκληρος μυστικός κόσμος που ανακαλύπτουν μόνο οι μυημένοι. Ένα μελίσσι από γυναίκες που περιμένουν κάθε ξημέρωμα υπομονετικά τη σειρά τους σε διάφορα γκισέ και σκορπίζουν σε λίγες ώρες χωρίς να αφήνουν ίχνη. Πηγαίνουν στη δουλειά τους, επιστρέφουν το απόγευμα στο σπίτι, συνεχίζουν με τις υποχρεώσεις τους χωρίς τίποτα να προδίδει πώς έχουν περάσει το πρωινό τους ή ότι δίνουν το δικό τους αγώνα.


©unsplash

Θυμάμαι να τις παρατηρώ. Άλλες μόνες άλλες με τους συντρόφους τους. Άλλες νευρικές, έτοιμες να αρπαχτούν για τη θέση στη σειρά, με τον άντρα τους, με οτιδήποτε, οι περισσότερες όμως υπομονετικές και προσηνείς, αναγνωρίζοντας ότι όλοι εκεί μέσα βράζουμε στο ίδιο καζάνι. Κάποιες ντυμένες ήδη για το γραφείο, με τα μακριά παλτό και τις ταμπά tote bags, άλλες αγουροξυπνημένες, με φόρμα-φούτερ κάτω από oversized μπουφάν.

Όλες κρυμμένες πίσω από το κινητό μας για να περάσει η ώρα και να αποφύγουμε το eye contact. Αν σας έκανα λάικ 7 το πρωί, τώρα ξέρετε γιατί.

Είμαστε πολλοί και είμαστε υπογόνιμοι, θυμάμαι να σκέφτομαι κάποια από τις φορές που στήθηκα κι εγώ σ’ αυτές τις ουρές. Δεν ανακάλυπτα την πυρίτιδα, πάνω από ένα στα έξι ζευγάρια αντιμετωπίζουν κάποιο πρόβλημα υπογονιμότητας, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία. Γι’ αυτό αν κάτι μου έκανε εντύπωση από την αρχή της περιπέτειάς μας ήταν ότι δεν συζητάμε πιο ανοιχτά για το θέμα. Τι σόι μυστικό είναι αν το ξέρουν τόσοι;

Το bottom line είναι ότι χαίρομαι που εκείνο το πρώτο κείμενο οδήγησε τόσους να μιλήσουν για τη δική τους ιστορία και εγώ να εκτεθώ σε τόσο πείσμα, τόση δύναμη κι αγάπη, τα πιο μεγάλα δώρα.

Διαβάστε επίσης | Prom Queen: Η σημασία της επικοινωνίας -και- στο online dating

Scroll to Top