Filep's Scrapbook: Ο Robert Fairer και η μαγεία των παρασκηνίων μόδας!

Share on facebook
Share on linkedin
Share on pinterest

Filep's Scrapbook: Ο Robert Fairer και η μαγεία των παρασκηνίων μόδας!

Share on facebook
Share on linkedin
Share on pinterest
DIOR HC_AW97-98 © ROBERT FAIRER
DIOR HC_AW97-98 © ROBERT FAIRER

Οι εικόνες του Robert Fairer αντανακλούν τη χρυσή περίοδο της μόδας που άφηνε άπλετο χώρο στο όνειρο και ενθάρρυνε την υπερβολή. Ο γνωστός φωτογράφος αφηγείται το χρονικό της καριέρας του και μοιράζεται μαζί μας στιγμές από τα παρασκήνια του οίκου Dior με τον John Gallianο.


©DIOR HC_SS03 © ROBERT FAIRER

FM: Κύριε Fairer, πως προέκυψε η ενασχόληση σας με τη φωτογραφία και ειδικότερα με τη “backstage” καταγραφή των μεγάλων ντεφιλέ μόδας.

RF: Ήταν γύρω στο 1987 όταν άρχισα να ασχολούμαι ερασιτεχνικά με τη φωτογραφία και το έκανα κατά τη διάρκεια των σπουδών μου στον τομέα των επιχειρήσεων, σ΄ένα Πανεπιστήμιο λίγο έξω από το Παρίσι,

Κάθε Σαββατοκύριακο έπαιρνα το τρένο για τη πόλη με σκοπό να φωτογραφίσω τα ντεφιλέ μόδας, κάτι που προέκυψε μέσα από τη σχέση που διατηρούσα τότε με τη Vanessa την οποία αργότερα παντρεύτηκα. Η μητέρα της διατηρούσε μπουτίκ με γυναικεία ρούχα στην Αγγλία και κάθε σεζόν επισκέπτονταν το Παρίσι για να δουν τις νέες συλλογές και να βάλουν παραγγελίες. Αντί να παρακολουθούμε τις επιδείξεις παρέα, κατέφευγα στα παρασκήνια για να φωτογραφίσω την αθέατη πλευρά των ντεφιλέ. Ήταν μαγικά! Έτσι ξεκίνησα την εξερεύνηση ενός κόσμου που για μένα ήταν εντελώς καινούργιος.

Με το καιρό, ανέπτυξα φιλίες με τους σχεδιαστές αλλά και με καλλιτέχνες που έμελλε να ξανασυναντήσω σε μεταγενέστερο στάδιο της ζωής μου υπό νέες συνθήκες.

Μετά την αποφοίτηση μου και αφού πέρασα ένα μακρόσυρτο χρόνο δουλειάς σε μια τεχνολογική εταιρεία στο Λονδίνο, βρέθηκα στο London College of Printing, να σπουδάζω φωτογραφία.


©DIOR HC_SS03 © ROBERT FAIRER

Εκεί ήταν που εγκατέλειψα τις βλέψεις μου περί σταδιοδρομίας στις επιχειρήσεις  για να εστιάσω ολοκληρωτικά στον εκπληκτικό κόσμο της φωτογραφίας που μου άφηνε απεριόριστη ελευθερία για περιπλάνηση και ταξίδια. Ήμουν απόλυτα συνεπαρμένος από το ρεύμα της εποχής και ξεκάθαρα γοητευμένος από την επιτυχία των φίλων μου, των δημιουργών του κινήματος Y.B.A (Young British Artists), που ήταν και η αφετηρία της νέας zeitgeist εποχής στο Λονδίνο. Πράγματι το ενδιαφέρον μου για τη Βρετανική σκηνή της μόδας και των τεχνών ανανεώθηκε κάτω από αυτο το νέο καθεστώς. Πως θα μπορούσα άλλωστε να μείνω ανεπηρέαστος σε μια τόσο επαναστατική περίοδο που ήταν γεμάτη από τη φρεσκάδα και ένταση των νέων δημιουργών;

Οι άνθρωποι της μόδας με θυμούνταν με θετικό τρόπο – βλέπετε είχα αφήσει καλές εντυπώσεις πρωτύτερα στο Παρίσι και όπως φάνηκε ήταν αρκετές για να μου επιτραπεί ξανά η πρόσβαση την κατάλληλη στιγμή. Τότε ήταν που έκαναν την παρθενική τους εμφάνιση οι ριζοσπαστικοί Alexander McQueen και ο Τουρκοκύπριος Hussein Chalayan. Ομολογώ πως βίωσα μια πραγματική επανάσταση!

Η πρώτη δημοσιευμένη μου δουλειά ήταν ένα ρεπορτάζ γύρω από τις μεταπτυχιακές συλλογές των φοιτητών μόδας που παρέλαυναν κατά τη διάρκεια του London Fashion Week. Σε λιγότερο από ένα χρόνο βρέθηκα στη Νέα Υόρκη να φωτογραφίζω τα ντεφιλέ και ακολούθως στις υπόλοιπες μητροπόλεις της μόδας. Με τη σύζυγο μου που δουλεύαμε πλέον μαζί, νοιώθαμε από κοινού την ανάγκη για δημιουργική ελευθερία ενώ είχαμε θέσει ώς αρχή να εργαζόμαστε μόνο για τους εαυτούς μας.


©DIOR HC_SS04 © ROBERT FAIRER

Με αυτό το τρόπο καταφέραμε να εδραιώσουμε τη δουλειά μου και τη φωτογραφική μας επιχείρηση. Θέσαμε από νωρίς σαφείς στόχους σχετικά με τους τίτλους και τους εκδότες περιοδικών που θέλαμε να συνεργαστούμε. Με ενδιέφερε η Liz Tilberis απο το Harper’s Bazaar, ο Terry Jones απο το i-D και οι Anna Wintour και Andre Leon Talley της Αμερικανικής Vogue.

Τότε η Isabella Blow εργαζόταν ακόμα στη Βρετανική Vogue και είχε διευθετήσει να με συναντήσει συνοδευόμενη από την Plum Sykes με αποτέλεσμα τρεις από τις φωτογραφίες που τράβηξα στα παρασκήνια του θρυλικού Hervé Léger να καταλήξουν στις σελίδες του περιοδικού. Ακολούθησαν κάποια μικρά editorial σε Cosmopolitan και Elle, μέχρι τη στιγμή που η δουλειά μου ανταμείφθηκε με ένα χρυσό συμβόλαιο, αρχικά με το Harper’s Bazaar USA το 1997 και αργότερα, το 2001, άλλο ένα με την Αμερικανική Vogue.

Για περισσότερα από 17 χρόνια ήμουν το πιο γνώριμο πρόσωπο στα παρασκήνια των μεγάλων ντεφιλέ και είχα αποκτήσει πρόσβαση σε όλες τις εβδομάδες μόδας περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο φωτογράφο.

Ήμουν πραγματικά τυχερός που έζησα τη χρυσή εποχή των supermodels και την μόδα σε πλήρη ταχύτητα. Η ικανότητα μου να αποτυπώνω τα ρούχα και να δημιουργώ εικόνες μόδας σε χώρους αμφίβολης αισθητικής όπως είναι τα χαοτικά παρασκήνια,  προήλθε από το κρυμμένο ταλέντο μου να διακρίνω με ευκολία την ομορφιά.


©DIOR HC_SS06 © ROBERT FAIRER

Θέλω να πιστεύω πως οι εικόνες μου βοήθησαν σε μεγάλο βαθμό τους δημοσιογράφους να προβλέψουν την επόμενη μεγάλη τάση ή έστω μια ουσιαστική στιγμή της μόδας μέχρι και ποιο θα ήταν το επόμενο top model! Σκεφτείτε πως ήταν εκείνα τα χρόνια για τους υπόλοιπους που δεν μπορούσαν να είναι παρόντες στα μεγάλα ντεφιλέ! Χρειάζονταν τρεις με τέσσερις μήνες μέχρι να γίνει οποιαδήποτε αναφορά στα μέσα. Τότε υπήρχε μόνο η τηλεόραση και κάποια περιοδικά.

Είχα μια εξαιρετικά συναρπαστική και προνομιακή καριέρα, ανάμεσα σε μεγάλους σχεδιαστές και τα σημαντικότερα μοντέλα, τους θρυλικούς hair και make up artists και γενικότερα μιας περιόδου που διατηρήθηκε στο χρόνο ως ένα ιδιαίτερο κεφάλαιο στη μοντέρνα ιστορία της ανθρωπότητας.

Με τη  Vanessa νιώθουμε μεγάλο σεβασμό και φέρουμε ευθύνη απέναντι στο φωτογραφικό μας αρχείο και είναι καθήκον μας να φροντίσουμε ώστε να διαιωνιστεί. Αυτές οι εικόνες είναι πολύ σημαντικές για να χαθούν και πολύ όμορφες για να μείνουν κρυμμένες στο σκοτάδι.


©DIOR HC_SS07 © ROBERT FAIRER

FM: Τι ήταν αυτό που έκανε την εμπειρία των παρασκηνίων τόσο ξεχωριστή;

RF: Βίωσα την καθαρή έννοια της προσβασιμότητας σε έναν πολύ κλειστό και αθέατο κόσμο που ήταν γεμάτος από μια αφιλτράριστη συγκέντρωση ενέργειας, ταλέντων και εξέχουσας ομορφιάς. Είναι πραγματικό προνόμιο να βιώνεις αδιάλυτο το όραμα του κάθε σχεδιαστή καθώς αυτό ξεδιπλώνεται και εξελίσσεται σε κάθε νέα σεζόν. Λαμβάνοντας υπόψη την έλευση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, δεν είμαι σίγουρος αν αυτό ισχύει και στη σημερινή εποχή. Τώρα πια οι εικόνες ανεβαίνουν στο διαδίκτυο για δημόσια κατανάλωση πριν καν ξεκινήσει μια επίδειξη! Δυστυχώς δεν υπάρχουν εκπλήξεις και η δυνατότητα να κρυσταλλώσουμε τη στιγμή για να αποστηθίσουμε την εμπειρία έχει χαθεί.

FM: Ποια στοιχεία κάνουν μια συλλογή πιο ενδιαφέρουσα από μια άλλη;

RF: Τα περίτεχνα χτενίσματα, το μακιγιάζ, το cast των μοντέλων, το σενάριο στο οποίο βασίζεται η επίδειξη και η αφήγηση της, το έξυπνο και καλοσχεδιασμένο set design και μια αξιομνημόνευτη μουσική επένδυση αρκούν για να συνοψιστούν αυτά που το κοινό χρειάζεται για να εκτοξευθεί μέσα από τη φαντασία του σχεδιαστή.

Αν τα μοντέλα νιώθουν όμορφα μέσα στα ρούχα, τότε η επιτυχία μιας επίδειξης και κατά συνέπεια η εμπορική της διάσταση είναι εγγυημένες. Οι οίκοι Dior, John Galliano, Alexander McQueen, Versace, Marc Jacobs, Chanel έχουν τελειοποιήσει τον όρο fashion show  και το ανήγαγαν σε ένα είδος τέχνης.


©DIOR HC_AW04-05 © ROBERT FAIRE

FM: Μιας και αναφέρθήκατε στον Galliano, πότε ξεκινήσατε να φωτογραφίζετε τις συλλογές του για τον οίκο Dior; 

RF: Ήταν το 1997 στο δάσος της Βουλώνης όπου παρουσίασε τη συλλογή ‘Mata Hari’ στους κήπους του κάστρου Bagatelle. Ήταν η δεύτερη επίδειξη του Galliano για τον Dior. Μέχρι τότε φωτογράφιζα μόνο τα σόου της δικής του σειράς όπως επίσης και εκείνα που παρουσίασε στα δύο χρόνια που εργάστηκε για τον Givenchy.

Όμως τίποτα δεν μας είχε προετοιμάσει για το μέγεθος της φαντασίας και το εύρος των ικανοτήτων του Galliano μέχρι που χρίστηκε δημιουργικός διευθυντής του οίκου Dior.

Η δουλειά του ξεπέρασε κάθε όριο!

FM: Ποια αίσθηση σας άφησαν οι εμπειρίες σας στα παρασκήνια του Dior.

RF: Πριν την έλευση της νέας χιλιετίας, υπήρχε η αίσθηση της ελευθερίας και το περιβάλλον στα παρασκήνια ήταν πολύ πιο οικείο.

O Galliano είχε μόλις διαδεχθεί τον Ιταλό Gianfranco Ferré στον Dior και έφερε μαζί του περίσσεια ομορφιά. Έμοιαζε σαν τη σπηλιά του Αλαντίν που ήταν γεμάτη με θησαυρούς!


©DIOR HC_ SS08 © ROBERT FAIRER

FM: Πώς θα περιγράφατε το έργο του Galliano και πως αυτό διαφέρει από των άλλων σχεδιαστών; 

RF: Ήταν ένας συνδυασμός μόδας και θεάτρου στο αποκορύφωμα τους. Σκεφτείτε πως κάθε ρούχο ισοδυναμούσε με ένα μοναδικό ρόλο για το μοντέλο που το φορούσε. Οι επιδείξεις του ήταν απόλυτα ποιητικές, άλλοτε δραματικές και πάντα γεμάτες εκπλήξεις. Φανταστείτε κάτι σαν θεατρική παράσταση.

Οι χαρακτήρες που ενέπνεαν κάθε φορά τον τεράστιο αυτό σχεδιαστή – η Madame Butterfly, η Marchesa Casati, η Mata Hari – πάντοτε σε συνδυασμό με την μουσική επένδυση του Jeremy Healy και τα σκηνικά του Michael Howells, εξίσωσαν ένα μαγικό αποτέλεσμα. Όλα εκείνα τα σόου αποτελούν υπέρτατα σημεία αναφοράς για το σήμερα και χρησιμεύουν ως το απόλυτο μέτρο σύγκρισης.


©DIOR HC_AW03-04 © ROBERT FAIRER

FM: Ποια η σημασία αυτού του είδους φωτογραφίας που υπηρετήσατε για 17 χρόνια σε σχέση με το σήμερα, σε μια εποχή που η μόδα τίθεται υπό αμφισβήτηση όπως συμβαίνει και με πολλά άλλα λόγω της πανδημίας; 

RF: Στα 90’s, οι φωτογράφοι παρασκηνίων ήταν πολύ λίγοι και το backstage ρεπορτάζ ήταν κάτι καινούργιο. Οι πρώτες φωτογραφίες εκείνης της εποχής, έχουν πια ιστορική αξία γιατί πριν δημοσιευτούν, επιλέχθηκαν ανάμεσα σε χιλιάδες άλλες εικόνες και αντανακλούν με ειλικρίνεια την αισθητική εκείνης της περιόδου.

Αποτελούσαν μια ευκαιρία για να ιδωθούν αυτά τα ρούχα μέσα από ένα νέο πρίσμα, διαφορετικό από αυτό των σχεδιαστών οι οποίοι μέχρι τότε καθόριζαν εξ ολοκλήρου την εικόνα τους προς τα έξω μέσα από τις διαφημιστικές τους καμπάνιες. Ήταν μια προνομιακή στιγμή για τους αναγνώστες των μεγάλων περιοδικών να δουν αυτά τα ρούχα αλλιώς.


©DIOR HC_AW05-06 © ROBERT FAIRER

Τα τελευταία χρόνια, η ανικανοποίητη όρεξη του διαδικτύου για οπτικό υλικό υπερισχύει την όποια αποκλειστικότητα με αποτέλεσμα τα παρασκήνια να γίνουν ιδιαίτερα δημοφιλή και διαδεδομένα. Το μάρκετινγκ βρήκε άλλη μια δίοδο μέσω του Instagram και των ευκαιριών προβολής της στιγμής με αποτέλεσμα η ομορφιά και η τέχνη να χάσουν την ουσία και την αίγλη τους.  Η πανδημία ήρθε να επιβεβαιώσει αυτό που γνώριζαν όλοι όσοι εργάζονται στη μόδα, πως ο κύκλος ολοκληρώθηκε και έφτασε η ώρα για επανεκκίνηση.

FM: Τι μπορεί να μάθει κάποιος από τη μόδα; 

RF: Πρωτίστως να αγαπά τη ζωή και τον εαυτό του.  Οι άνθρωποι αισθάνονται πολύ καλύτερα όταν είναι καλοντυμένοι. Μέσα από τα ρούχα αναγνωρίζουμε περισσότερα ο ένας για τον άλλον, την καταγωγή, την ταυτότητα και τη φυλή μας.

Οι σημερινή νεολαία θέλει να σχετίζεται με trendy brandnames καθως αναζητά την ταυτότητα της μέσα από vintage επιλογές που για κάποιο λόγο πιστεύει πως την αντιπροσωπεύουν.

Τα ρούχα θα συνεχίσουν να αντανακλούν την κοινωνία στην οποία ζούμε, την παγκόσμια ιστορία καθώς και την εποχή μας ενώ κατευθυνόμαστε προς νέους ορίζοντες.

Οι ενδυματολογικές μας επιλογές υπαγορεύονται από το  περιβαλλοντικό, πολιτιστικό και οικονομικό κλίμα μέσα στο οποίο ζούμε και όπως φαίνεται,  στο εγγύς μέλλον η μόδα θα έχει ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον.


©DIOR RTW_AW04/05 © ROBERT FAIRER

Προμηθευτείτε το βιβλίο JOHN GALLIANO FOR DIOR πατώντας εδώ

Διαβάστε επίσης | Filep’s Scrapbook: O Olivier Theyskens είναι στον Azzaro

Scroll to Top