μαμά-γερνάω-177746

Πόσο εύκολο είναι να συμφιλιωθούμε με την ιδέα ότι όχι μόνο δεν είμαστε, αλλά δεν δείχνουμε κιόλας νέες;

Δεν βάφω τα μαλλιά μου. Ο λόγος δεν είναι η συγκλονιστική φυσική τους απόχρωση. Είμαι μια κανονική, σκούρα καστανή, η οποία ονειρεύεται μια μέρα να αποκτήσει τις τέλειες ανοιχτόχρωμες ανταύγειες, όπως τόσες άλλες συντοπίτισσές μου. Δεν βάφω τα μαλλιά μου, επειδή πιστεύω ότι «με παίρνει» ακόμα: λίγο πριν κλείσω τα 37 οι λευκές τρίχες στην κώμη μου ναι μεν υπάρχουν, αλλά δεν φαίνονται ιδιαίτερα.

Το θέμα είναι καθαρά γονιδιακό, καθώς και η μητέρα μου ξεκίνησε να βάφει τα μαλλιά της περίπου σε αυτή την ηλικία – ας είναι καλά ο παππούς, που στα πενήντα του είχε ασπρίσει ελάχιστα. Όπως είναι αναμενόμενο όμως, όσο περνούν οι μήνες πληθαίνουν επικίνδυνα οι λευκές «παρουσίες» στο κεφάλι μου. Ένα κομμάτι μου θα ήθελε να κατηγορήσει το στρες των τελευταίων μηνών γι’ αυτό. Θα ήθελα δηλαδή να πιστεύω ότι, μόλις ηρεμήσουν λίγο τα πράγματα, τα μαλλιά μου θα επιστρέψουν στη λαμπερή, σκούρα καστανή τους κατάσταση, χωρίς τις ενοχλητικές, ασημένιες λάμψεις. Πολύ δύσκολα μπορώ να χωνέψω ότι σε αυτό που συμβαίνει στο κεφάλι, στο δέρμα μου και σε ολόκληρο τον οργανισμό μου δεν υπάρχει γυρισμός.

Ας μη λέω ψέματα, και μόνο που το έγραψα αισθάνθηκα έναν κόμπο στον λαιμό. Γιατί δεν είναι μόνο οι λευκές τρίχες, αλλά και οι γραμμές γύρω από τα χείλη που δεν σβήνουν πλέον μαζί με το χαμόγελο, παρά μένουν εκεί, ανεξίτηλες. Είναι και η ανεπαίσθητη αίσθηση κούρασης στο πρόσωπο που δεν φεύγει με δύο καλές ώρες ύπνου. Το μακιγιάζ στα μάτια, που δεν στρώνει τόσο άψογα όσο παλιά. Είναι και οι φίλες που ξεκίνησαν δειλά δειλά να συζητούν για Botox, μεσοθεραπείες και υαλουρονικά, εκεί που μέχρι πρόσφατα το μεγαλύτερο δίλημμά μας ήταν αν αξίζει να κάνει κανείς ανόρθωση βλεφαρίδων. Είναι η ηλικία, η οποία δεν είναι πλέον απλώς ένας αριθμός, αλλά μικρές υπενθυμίσεις στην καθημερινότητά μας.

©Unsplash
1/2
Native Share

Πότε παύεις να θεωρείσαι «νέος»; Κατά πόσον αληθεύει ότι «είσαι όσο αισθάνεσαι» τη στιγμή που γνωρίζουμε πολύ καλά πως -ό,τι και να συμβαίνει στην ψυχούλα του καθενός- ο χρόνος γίνεται αμείλικτος όσο μεγαλώνουμε; Η διατροφή, ο τρόπος ζωής, η άσκηση, το ντύσιμό μας συμβάλλουν στο να δείχνουμε μικρότεροι απ’ όσο είμαστε. Οι περισσότεροι -εγώ- πιστεύουμε ότι θα γλιτώσουμε, ότι θα καταφέρουμε να αλλάξουμε τη φυσική πορεία των πραγμάτων και θα συνεχίσουμε να ατενίζουμε το άγνωστο μέλλον με λίγες λευκές τρίχες και μερικές γοητευτικές ρυτίδες. Όμως, στις φωτογραφίες που τραβήχτηκαν πριν από πέντε, έξι, εφτά χρόνια διακρίνω ένα τσίμπημα φρεσκάδας που δεν υπάρχει πια. Δεν είναι ότι δεν μου αρέσει αυτό που βλέπω αυτή τη στιγμή στον καθρέφτη μου. Είναι ότι παρατηρώ πως -όσο κι αν δεν θέλω να το πιστέψω- μεγαλώνω. Συνειδητοποιώ μάλιστα την ίδια στιγμή πως στα χρόνια που έρχονται θα δω ακόμα περισσότερα πράγματα να αλλάζουν στην εμφάνισή μου – και όχι μόνο. Ότι σε μια κοινωνία ερωτευμένη με τη νεότητα, θα χρειαστεί να διαχειριστώ το γεγονός πως δεν είμαι πια νέα. Θα χρειαστεί να βρω κι εγώ έναν τρόπο να «μεγαλώσω με αξιοπρέπεια».  Δεν είμαι πολύ σίγουρη τι σημαίνει αυτό. Φαντάζομαι ότι εννοούν πως θα πρέπει οι ρυτίδες να γίνουν στολίδι στο πρόσωπό μου, όπως στην περίπτωση της 45χρονης Cecile de France ή της 56χρονης Monica Bellucci, οι οποίες προκάλεσαν αμφότερες δέος με την αδιαμφισβήτητη ομορφιά τους στη σειρά Call My Agent του Netflix. Φυσικά, κανένα από αυτά τα αποτελέσματα δεν θα λέγαμε ότι είναι «φυσικό». Άρα, για να μεγαλώσει η καθεμία από εμάς «με αξιοπρέπεια», θα κληθεί να βρει τον χρόνο, το μπάτζετ, την όρεξη και, φυσικά, τον κατάλληλο ειδικό που θα την πάρει από το χέρι και θα την καθοδηγήσει στην πορεία των επόμενων χρόνων. Αλίμονο, βέβαια, αν δεν μεγαλώσει καμία «με αξιοπρέπεια» και απλώς επιλέξει να μην ασχοληθεί, να μεγαλώσει δηλαδή κανονικά και να αφεθεί στην πορεία των πραγμάτων. Ή, ακόμα χειρότερα, να ακολουθήσει τις επιλογές της Madonna, με το αισθητικό αποτέλεσμα στο πρόσωπο της οποίας διαφωνούν χιλιάδες, εντελώς απρόσωποι χρήστες του Instagram. Φανταστείτε να είσαι ολόκληρη Madonna, να έχεις κάνει ανατροπές επί ανατροπών στον χώρο της μόδας, της μουσικής, του ίδιου του φεμινισμού και να μη σε αφήνουν να μεγαλώσεις όπως σου καπνίσει.

©Unsplash
2/2
Native Share

Καθώς βρίσκομαι λίγα βήματα πριν κλείσω την τέταρτη δεκαετία της ζωής μου, η πιο δυσάρεστη συνειδητοποίηση είναι ότι στην πραγματικότητα δεν υπάρχει γυρισμός προς τις εποχές του σφρίγους και του άπειρου κολλαγόνου. Μοιάζει σαν να στέκεσαι στην άκρη μιας τεράστιας λαγουδότρυπας, μέσα στην οποία αργά ή γρήγορα θα πέσεις. Σαν να έχεις τοποθετηθεί στην άκρη της νιότης σου -αν μου επιτρέπεται λίγος ακόμα λυρισμός- και να ρίχνεις μια νοσταλγική ματιά προς τα πίσω: τότε που αρκούσε μόνο λίγο ρουζ και μια υποψία μάσκαρα για το πολυπόθητο touch ξεκούραστου βλέμματος.

Θυμήθηκα εκείνη την εποχή, τότε που είχα μόλις τελειώσει το σχολείο, όταν βρέθηκα πρόσφατα σε μια φωτογράφιση με 20χρονα μοντέλα. Θυμήθηκα την περίοδο που ξεκίνησα να δουλεύω στα περιοδικά και η ομορφιά τους μου έκοβε την ανάσα και αναρωτιόμουν πώς είναι, άραγε, να διανύεις την καθημερινότητά σου με ένα παρουσιαστικό τίποτα λιγότερο από άψογο. Αυτή τη φορά όμως τα κορίτσια που πόζαραν στον φακό και με τα οποία δεν είμαστε πλέον περίπου συνομήλικες αλλά μας χωρίζει μία γεμάτη εικοσαετία μού φάνηκαν απλώς παιδιά. Έπιασα μάλιστα τον εαυτό μου να έχει μια διάθεση προστατευτική απέναντί τους, να θέλω να τις συμβουλεύσω να προσέχουν, να απολαύσουν, να προσέχουν ξανά. Η νεότητά τους δεν ήταν στα μάτια μου αξιοζήλευτη ή αφοπλιστική, ίσως γιατί όσο μεγαλώνουμε αλλάζει ο τρόπος που βλέπουμε τα πράγματα. Αλλάζει βέβαια και ο τρόπος που μας βλέπουν οι άλλοι, και ίσως αυτός είναι λόγος που στα τηλεφωνήματα με τις φίλες παίρνουν φωτιά οι συζητήσεις γύρω από τις θεραπείες προσώπου. Πόσο κοντά είμαστε στο να απαλλαγούμε από την αγωνία να δείχνουμε νεαρές ακόμα και αν αγαπάμε πολύ το ότι δεν είμαστε πια 20 χρονών; Αν κρίνω από το σφίξιμο που ένιωσα όταν η 18χρονη Άνια μού απευθύνθηκε στον πληθυντικό, έχουμε δρόμο ακόμα.

Διαβάστε επίσης | Editorial: The Skin We Live In