FRANCESCO LAGNESE
FRANCESCO LAGNESE
FRANCESCO LAGNESE

Farmville: Η Isabella Rossellini βρήκε το νόημα της ζωής σε μια αγροικία του Μπέλπορτ

Θα φανταζόσασταν ποτέ την Isabella Rossellini αγρότισσα; Πάμε στοίχημα πως όχι. Και όμως, η διάσημη ηθοποιός, γόνος θρύλων του κινηματογράφου, βρήκε σε μια αγροικία του Μπέλπορτ το νόημα της ζωής.

H Ιsabella Rossellini ανακάλυψε το Μπέλπορτ –το ήσυχο μικρό «αδελφάκι» των Χάμπτονς στη νότια ακτή του Λονγκ Άιλαντ– το 1982, σε μία από τις πιο θριαμβευτικές και ταυτόχρονα δύσκολες χρονιές της ζωής της. Το εξωπραγματικό συμβόλαιο με τη Lancôme την κατέστησε τότε το πιο ακριβοπληρωμένο «μοντέλο» στον κόσμο, ενώ την ίδια εποχή ο καρκίνος στερούσε τη ζωή από την εμβληματική μητέρα της, τη σπουδαία Σουηδέζα ηθοποιό Ingrid Bergman. Στην αρχή επισκεπτόταν την περιοχή περιστασιακά με το γρήγορο τρένο από το Μανχάταν, όπου βρίσκεται το loft της, για να ξεκουράζεται στη φύση, αλλά σιγά σιγά οι εξορμήσεις της άρχισαν να πληθαίνουν. Όταν της έγιναν απαραίτητες, ξεκίνησε να νοικιάζει ένα εξοχικό για τους καλοκαιρινούς μήνες, ενώ αργότερα αγόρασε ένα ησυχαστήριο στο East Patchogue. Όσο περισσότερο χρόνο περνούσε στην εξοχή, τόσο πιο μακρινό τής έμοιαζε το Μανχάταν και… «έτσι ξεκίνησαν όλα».


©FRANCESCO LAGNESE

Το ότι ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα τη ζεστασιά του Μπέλπορτ δεν αποτέλεσε έκπληξη για την ηθοποιό, συγγραφέα, σκηνοθέτιδα και πρόσφατα ιδιοκτήτρια φάρμας. «Πρόκειται για μια υπέροχη, δεμένη κοινότητα με ευρωπαϊκό αέρα», λέει και εξηγεί ότι πριν από περίπου δύο δεκαετίες, κάνοντας ποδήλατο, μπήκε σε ένα αδιέξοδο που οδηγούσε σε ένα αγρόκτημα με ερειπωμένα κτίσματα. «Το βλέμμα μου τράβηξε αμέσως ένας μεγάλος κόκκινος αχυρώνας, που μου θύμισε τη Σουηδία. Τον λάτρεψα από την πρώτη στιγμή», θυμάται. Το κτήμα πωλούνταν και τα κτίσματα ήταν σε διαδικασία κατεδάφισης, αλλά εκείνη αποφάσισε ότι δεν μπορούσε να το αφήσει να συμβεί. Τελικά το αγόρασε και κατάφερε να τα σώσει. «Δεν είναι τεράστιο, αλλά έχεις την ιδιωτικότητά σου», λέει. «Ήθελα πάντα ένα σπίτι ήσυχο, αλλά όχι απομονωμένο. Από εδώ μπορώ να πάω περπατώντας στο χωριό».


Η Isabella Rossellini με τον αρχιτέκτονα Pietro Cicognani.
©FRANCESCO LAGNESE

Για να μεταμορφωθεί το σπίτι σε αυτό που είναι σήμερα, απαιτήθηκε βέβαια πολλή δουλειά. Ο αχυρώνας, χτισμένος το 1850, ήταν σωστό ερείπιο, έτοιμος να καταρρεύσει. «Χρησιμοποιούνταν για πολύ καιρό ως χώρος για τα ζώα, αλλά και για πάρτι από τους προηγούμενους ιδιοκτήτες», μας ενημερώνει η ηθοποιός. Όταν πήρε τις αποφάσεις της για την τύχη του, μετά από πρόταση κοινού φίλου κατέφυγε στον Pietro Cicognani, αρχιτέκτονα γνωστό για την παιχνιδιάρικη, αλλά και κλασική αισθητική του. Με τις ίδιες ιταλικές ρίζες –και καλοί φίλοι έκτοτε–, στρώθηκαν στη δουλειά για να φτιάξουν το σπίτι των ονείρων της Rossellini και έναν ξενώνα όπου θα φιλοξενούσε τα παιδιά της – το μοντέλο Roberto Rossellini και τη food writer Elettra Rossellini Wiedemann.

Η ανακαίνιση έγινε σε μεγάλο βαθμό με υπάρχοντα υλικά που μπορούσαν να αποκτήσουν μια δεύτερη ζωή. Στην πρόσοψη κατασκευάστηκε μια μικρή βεράντα, όπου απολαμβάνει κάθε πρωί τον καπουτσίνο της η ιδιοκτήτρια, ενώ τα μεγάλα παράθυρα και ένας γυάλινος τοίχος επιτρέπουν στο φως να εισχωρήσει παντού. «Διατηρήσαμε τον ανεπιτήδευτο χαρακτήρα του κτίσματος, αλλά το μετατρέψαμε σε ένα λειτουργικό σπίτι», λέει η Rosselini και αποκαλύπτει πως στο υπόγειο είχε ονειρευτεί μια πισίνα, αλλά ο Cicognani την έπεισε να επενδύσει σε ένα άλλο, ολλανδικού τύπου οικοδόμημα, που θα στέγαζε τόσο την πισίνα όσο και το γυμναστήριο – όπου πλέον ασκείται καθημερινά για μία ώρα. «Τα κτίσματα είναι τοποθετημένα γύρω από μια μικρή «πλατεία», σε ιταλικό στιλ, όμως έχουν σουηδική αισθητική – ο τέλειος συνδυασμός για μένα», τονίζει η ηθοποιός.


©FRANCESCO LAGNESE

Ξεκινώντας την ξενάγηση από το υπόγειο, βλέπουμε ένα μεγάλο υπνοδωμάτιο, ένα μπάνιο, μια λιλιπούτεια κουζίνα –«όταν ετοιμάζουμε κάποιο πάρτι, χρησιμοποιούμε την κουζίνα του ξενώνα», αναφέρει–, μια μικρή τραπεζαρία και το γκαράζ. Στο ισόγειο βρίσκεται το σαλόνι, ενώ στους δύο επάνω ορόφους η βιβλιοθήκη, η κεντρική κρεβατοκάμαρα και ένα μπάνιο με χάλκινο δάπεδο.

«Υπάρχει χιούμορ και σεμνότητα σε αυτό το σπίτι», εκτιμά ο Pietro Cicognani, τονίζοντας πως με τη Rossellini βασίστηκαν στην κοινή δημιουργική τους προσέγγιση. Αντί για σκάλες, για παράδειγμα, επέλεξαν βιομηχανικού design κιγκλιδώματα. «Δεν κινηθήκαμε τόσο με βάση την αισθητική, όσο με κίνητρο να διαμορφώσουμε έναν διαφορετικό τρόπο ζωής. Η Isabella είχε ένα κομψό και μινιμαλιστικό lifestyle στο μυαλό της», λέει.


©FRANCESCO LAGNESE

Η γοητεία που άσκησε στην ηθοποιό η διαδικασία της διακόσμησης ήταν κάτι απρόσμενο για εκείνη. «Μοιάζει κάπως με τη μόδα. Το να κάνεις συνδυασμούς με τα ρούχα και το μακιγιάζ είναι σαν να διακοσμείς έναν χώρο. Και τα δύο χρειάζονται την ίδια αντιμετώπιση», θεωρεί. Φύσει και θέσει μινιμαλίστρια, προσπαθεί να κρατάει τους χώρους όσο πιο «άδειους» γίνεται. «Αν φορτώσεις ένα σπίτι, χάνει τον χαρακτήρα του», εκτιμά και αποκαλύπτει ότι λατρεύει τους απλούς καναπέδες, τις καρέκλες σκηνοθέτη και τα εύχρηστα τραπέζια που αποθηκεύονται εύκολα όταν δεν χρησιμοποιούνται. Τα περισσότερα από τα έπιπλα εδώ ήταν της μητέρας της, όπως και τα βιβλία. Γελάει δυνατά αποκαλύπτοντας ότι μέσα στα χρόνια οι προσπάθειές της για διακοσμητική λιτότητα δέχτηκαν πολλές «επιθέσεις». «Όλοι οι φίλοι και οι γνωστοί μου προσπαθούν να μου δώσουν διάφορα πράγματα, επειδή πιστεύουν ότι το σπίτι μου είναι άδειο. Θεωρούν πως έτσι θα με ευχαριστήσουν».

Όπως, φανταζόμαστε, η «ανακτορική» τραπεζαρία που τραβάει την προσοχή, δώρο από την ετεροθαλή αδελφή της, Pia Lindström, και τους δύο γιους της. «Είναι πάρα πολύ ωραία, αλλά τεράστια», λέει. Τους πανύψηλους τοίχους του σπιτιού, πάλι, στολίζουν φωτογραφίες του πατέρα της, του νεορεαλιστή Ιταλού σκηνοθέτη Roberto Rosselini. «Είχα και πολλά δικά μου πορτρέτα, τραβηγμένα από φίλους φωτογράφους, αλλά πολλοί μου έλεγαν ότι ήμουν ματαιόδοξη και έτσι δώρισα τα περισσότερα στο Ingrid Bergman Cinema Archive», ομολογεί. «Προσωπικά, βέβαια, όταν τα κοιτούσα, δεν έβλεπα εμένα, αλλά φωτογράφους όπως ο Cecil Beaton και ο Henri Cartier-Bresson».


Παντού στο σπίτι βρίσκονται φωτογραφίες της μητέρας της Rossellini, Ingrid Bergman.
©FRANCESCO LAGNESE

Όπως και να έχει, το σπίτι της παραμένει το «αρχείο» μιας απίθανης ζωής: αφίσες από τις εμβληματικές κινηματογραφικές καριέρες των διάσημων γονιών της, έργα του καρτουνίστα Chuck Jones, ελαιογραφίες και φωτογραφίες του David Lynch –συντρόφου της μετά τους γάμους της με τους Martin Scorsese και Jonathan Weidemann– προσδίδουν στους χώρους μια λάμψη άλλης εποχής. Δυστυχώς, από την ταινία Blue Velvet (1986), όπου η ίδια έκανε μια συγκλονιστική ερμηνεία, δεν της απέμεινε τίποτα. «Ένας φίλος δανείστηκε κάποτε τη βελούδινη ρόμπα που φορούσα για κάποιο Halloween πάρτι και δεν μου την επέστρεψε ποτέ, ενώ την περούκα την κατέστρεψε η γατούλα μου», λέει, ενώ μας δείχνει το artwork από το Link Link Circus, το one-woman σόου που παρουσίασε πρόσφατα με μεγάλη επιτυχία σε περιοδεία.


©FRANCESCO LAGNESE

Ένα από τα εντυπωσιακότερα στοιχεία του σπιτιού είναι η ρευστότητα ανάμεσα στο εσωτερικό και το εξωτερικό του, καθώς πολλές από τις καθημερινές της δραστηριότητες εκτυλίσσονται σε διαφορετικά σημεία, αναγκάζοντάς τη να βγαίνει συχνά έξω. Η ημέρα της ξεκινάει με την ανατολή του ηλίου, όταν ξεκινάει να φροντίζει  τα 150 κοτόπουλα, τις 20 χήνες («είναι αστείες και υπέροχες, κάνουν πολλά αυγά, αλλά είναι λίγο ακατάστατες»), τις έξι γαλοπούλες («όμορφες και σκληρές πολεμίστριες»), τα μελίσσια, τα δύο γουρούνια και τα σκυλιά της, Pinocchio και Morsi.


©FRANCESCO LAGNESE

Μόλις ένα χιλιόμετρο μακριά από το σπίτι βρίσκεται και η φάρμα με τα οργανικά προϊόντα που ξεκίνησε το 2013 η Isabella Rossellini και διευθύνει σήμερα η κόρη της. Παράγει όσο μέλι και λαχανικά χρειάζονται για να τροφοδοτήσουν τα νοικοκυριά της περιοχής. «Αντί για ένα γήπεδο τένις, σκέφτηκα να φτιάξω μια φάρμα, χωρίς βέβαια να συνειδητοποιώ εκείνη τη στιγμή τον θετικό αντίκτυπο που θα είχε αυτή η απόφαση στην κοινότητά μας. Οι άνθρωποι θέλουν να τρέφονται με φρέσκα λαχανικά, επιθυμούν να μαθαίνουν τα παιδιά τους πώς καλλιεργούνται τα καρότα και πώς μεγαλώνουν τα κατσικάκια», λέει ενθουσιασμένη και παραδέχεται ότι είναι πιο ευτυχισμένη όταν αφοσιώνεται σε κάτι που θεωρεί σημαντικό όχι μόνο για την ίδια, αλλά και για τους συνανθρώπους της. Στα 68 της χρόνια, την απασχολεί πολύ η βιωσιμότητα της φάρμας μακροπρόθεσμα. Με τον Cicognani, μάλιστα, σκέφτονται να δημιουργήσουν και έναν χώρο φιλοξενίας τριών δωματίων, σχεδιασμένο με βάση το ίδιο «σπαρτιάτικο» lifestyle όπως και το σπίτι της, όπου θα φιλοξενούνται άνθρωποι οι όποιοι εκδηλώνουν ενδιαφέρον για τη φύση και την παραγωγή προϊόντων. Καθώς εκτρέφει και ένα μικρό κοπάδι με πρόβατα σπάνιας ράτσας που δίνουν ένα διαφορετικό, εκλεκτής ποιότητας μαλλί, σκέφτεται ότι μαθητές που σπουδάζουν μόδα θα μπορούσαν να επισκέπτονται τη φάρμα, για να διαπιστώσουν επιτόπου τη διαφορά του.

«Μερικές φορές οι επιλογές μου φαίνονται  εκκεντρικές στους άλλους», πιστεύει η Isabella Rossellini, πριν προσθέσει αποφασιστικά: «Αλλά θα έπρεπε να μην κάνω τίποτα για να ευχαριστώ όσους θέλουν να με βλέπουν απλώς όμορφη». Και όποιος τολμήσει να την αντικρούσει θα έχει να αντιμετωπίσει την ίδια και τα ζώα της. 


Το βιβλίο του Pietro Cicognani, Architecture and Design by Karen Bruno, με φωτογραφίες του Francesco Lagnese και πρόλογο της Rossellini, από τις εκδόσεις Vendome Press.
©Εκδόσεις Vendome Press

Απόδοση: Γεωργία Φέκου

Δημοσιεύτηκε στο τεύχος Νοεμβρίου 2020 της Vogue Greece.

Διαβάστε επίσης | Politicult: Η ψυχή των πραγμάτων

Scroll to Top