PARIS REPORT FW21: Ρεπορτάζ από την Εβδομάδα Μόδας του Παρισιού

Share on facebook
Share on linkedin
Share on pinterest

PARIS REPORT FW21: Ρεπορτάζ από την Εβδομάδα Μόδας του Παρισιού

Share on facebook
Share on linkedin
Share on pinterest
BALMAIN | PHOTOGRAPHY: FILEP MOTWARY
BALMAIN | PHOTOGRAPHY: FILEP MOTWARY

Όταν το Παρίσι ετοιμαζόταν για τα σόου της σεζόν, λίγο πριν ξεσπάσει η πανδημία, κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι θα σηματοδοτούσαν το τέλος μιας εποχής. Η Vogue Greece ήταν εκεί!

Η τελευταία ημέρα των επιδείξεων για τη σεζόν Φθινόπωρο/Χειμώνας 2020-21 στο Μιλάνο σήμανε την άφιξη της πανδημίας στην Ευρώπη και μαζί το πρώτο lockdown, γεγονός που έσπειρε τον πανικό. Όσοι εργαζόμαστε στον χώρο της μόδας καταφέραμε να «δραπετεύσουμε» για το Παρίσι με τρένο, σαν κυνηγημένοι, για να συνεχίσουμε την όποια αποστολή έπρεπε ο καθένας να φέρει εις πέρας, αψηφώντας τον κίνδυνο – να σας θυμίσω ότι εδώ και δεκαετίες οι fashion weeks ξεκινούν από τη Νέα Υόρκη και ολοκληρώνονται στη γαλλική πρωτεύουσα. Η αλήθεια είναι ότι κανείς από τους συνταξιδιώτες συναδέλφους μου δεν είχε καταλάβει τότε το μέγεθος του προβλήματος, που αρχικά έμοιαζε να είναι διαχειρίσιμο. Προσωπικά, ανυπομονούσα να ανακαλύψω τις νέες συλλογές που ετοίμασαν οι σχεδιαστές με τις ομάδες τους μετά από έξι μήνες σκληρής δουλειάς.


DIOR
©FILEP MOTWARY

DIOR
©FILEP MOTWARY

DIOR
©FILEP MOTWARY

Η καταγραφή στο ημερολόγιό μου ξεκινά από το μεσημέρι της Τρίτης 25 Φεβρουαρίου, γύρω στο μεσημέρι. Περπατώ από το ξενοδοχείο μου προς το Λούβρο, καταλήγοντας στο Jardins des Tuileries. Ένας επιβλητικός μπεζ κύβος με μια εξίσου επιβλητική ταμπέλα που γράφει Dior έχουν στηθεί ειδικά για το σόου δίπλα στο μεγάλο σιντριβάνι, που συνήθως είναι περιτριγυρισμένο από τις τυπικές πράσινες μεταλλικές καρέκλες που υπάρχουν σε κάθε πάρκο του Παρισιού, προορισμένες για την ανάπαυση των περιπατητών και εκείνων που αγαπούν τη φύση. Εκπλήσσομαι όταν στα παρασκήνια ένας στενός φίλος αρνείται το τυπικό φιλί χαιρετισμού, «λόγω του ιού», όπως μου λέει, ενστικτώδης κίνηση που όμως με βρίσκει απροετοίμαστο. Κατευθύνομαι στο βάθος, όπου ετοιμάζονται τα μοντέλα, παρατηρώντας με ενδιαφέρον τα ρούχα με εμφανή στοιχεία της δεκαετίας του ’70, περίοδος κατά την οποία η επικεφαλής σχεδιάστρια του οίκου, Μaria Grazia Chiuri, ήταν έφηβη. Οι δημιουργίες της αντανακλούν την ανάγκη για ισότητα των δύο φύλων και υπενθυμίζουν την έναρξη της πολιτικοποίησης των γυναικών. Συνάμα, έχουν μια ταπεινότητα, παρά τα μεταξωτά υφάσματα από τα οποία είναι φτιαγμένα – μοιάζουν «πραγματικά». Βγαίνοντας από την αίθουσα, η ματιά μου καρφώνεται στην Αμερικανίδα ηθοποιό Sigourney Weaver, θρυλική ηρωίδα της ταινίας Alien.


ANREALAGE
©FILEP MOTWARY

Επόμενη στάση μου το σόου του Kunihiko Morinaga για τον οίκο Anrealage, η συλλογή του οποίου είναι εμπνευσμένη από την αρχιτεκτονική και συγκεκριμένα από τον μπρουταλισμό του ’50. Τα ρούχα του «αποσυναρμολογούνται» στην πασαρέλα, ενώ σε κάθε εμφάνιση αντιλαμβάνεται κανείς τους λόγους για τους οποίους ο Morinaga προτάθηκε για το βραβείο LVMH πέρυσι: την πρωτοτυπία, την εκτέλεση και, κυρίως, το δυνατό του concept.


KENZO
©FILEP MOTWARY

Το επόμενο πρωί προσπαθώ μάταια να βρω ταξί. Κάνει κρύο και δεν έχω πάρει καν πρωινό. Κι ενώ σκέφτομαι πανικόβλητος πως έχω αργήσει, παρατηρώ μια παρέα τουριστών στο απέναντι πεζοδρόμιο που φορούν ιατρικές μάσκες. Το θέαμα είναι παράξενο. Με τα πολλά, φτάνω στον χώρο όπου θα πραγματοποιηθεί το σόου του Kenzo, με νέο καλλιτεχνικό διευθυντή τον Felipe Oliveira Baptista, ο οποίος έγινε γνωστός το 2010, όταν ανέλαβε τη Lacoste. Τα ρούχα αυτής της πρώτης του συλλογής για τον ιστορικό οίκο ακροβατούν μεταξύ νομαδισμού και μυστικισμού, με εμφανείς τις επιρροές από την παιδική του ηλικία στις Αζόρες. Το συμπέρασμά μου, μετά το ζεστό και μακρύ χειροκρότημα, είναι πως ο Baptista ήρθε για να μείνει.


NICOLAS ANDREAS TARALIS
©FILEP MOTWARY

Το ρολόι δείχνει δύο μετά το μεσημέρι και τρέχω για να προλάβω το ραντεβού μου με τον Ελληνοκαναδό Nicolas Andreas Taralis, ο οποίος θα δείξει τη νέα του συλλογή σε στενό κύκλο αγοραστών και δημοσιογράφων, στο πανέμορφο διαμέρισμά του στη Μονμάρτρη, κοντά στην πλατεία με την προτομή της Dalida. O άλλοτε καλλιτεχνικός διευθυντής του Cerruti επιμένει στους μαύρους τόνους, ενώ την καρδιά μου κλέβει ένα διάφανο ολοκέντητο καφτάνι που θυμίζει την Emilie Louise Flöge, σύντροφο του Gustav Klimt.


DRIES VAN NOTEN
©FILEP MOTWARY

Το απόγευμα είναι η σειρά του Dries Van Noten. Με έντονο ακόμα τον απόηχο της εξαιρετικά επιτυχημένης συνεργασίας του με τον Christian Lacroix την προηγούμενη σεζόν, οι προσδοκίες όλων είναι μεγάλες. Δεν απογοητευόμαστε: Οι σιλουέτες του για τον ερχόμενο χειμώνα είναι κυρίως βραδινές, με έντονα disco glam στοιχεία που συντίθενται από παγέτες και υφάσματα Lurex, τα οποία δημιουργούν μια πανδαισία χρωμάτων γεμάτη ένταση. Όλα αυτά σε συνδυασμό με το αριστουργηματικό μακιγιάζ της Inge Grognard, με έμπνευση από το αρχείο του Serge Lutens. Μια θαυμάσια πρόταση για αυθεντικά party girls!


DRIES VAN NOTEN
©FILEP MOTWARY

DRIES VAN NOTEN
©FILEP MOTWARY

Το πρώτο σόου της Πέμπτης είναι αυτό της Ann Demeulemeester. Στην είσοδο η ουρά είναι μεγάλη. Όταν μπαίνω στον χώρο, ενώ η προαναγγελθείσα ώρα έναρξης έχει περάσει, το ένα τρίτο των θέσεων παραμένει κενό, καθώς καλεσμένοι από χώρες όπως η Κίνα και η Ιαπωνία απουσιάζουν λόγω της πανδημίας. Είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο και η ανησυχία για το τι μας περιμένει εντείνεται. Ωστόσο, μόλις σβήνουν τα φώτα, ξεχνάμε την απειλή και αφηνόμαστε στη μαγεία του Μονόκερου του Robert Wilson, μέσα από ένα παιχνίδι ισορροπίας ανάμεσα στην κληρονομιά της ιδρύτριας του οίκου και στις αισθητικές εμμονές του δημιουργικού του διευθυντή, Sébastien Meunier.


ANN DEMEULEMEESTER
©FILEP MOTWARY

ANN DEMEULEMEESTER
©FILEP MOTWARY

Λίγο αργότερα, στα υπόγεια του Palais de Tokyo, ο Αμερικανός Rick Owens περιφέρεται ισορροπώντας σε πλατφόρμες, ενώ τα γυμνά, καλογυμνασμένα του μπράτσα τον κάνουν να δείχνει ακόμα πιο επιβλητικός. Στην πασαρέλα τα μοντέλα περπατούν μέσα σε σύννεφα καπνού, υπό τους ήχους της μουσικής του Gary Numan, φορώντας ασύμμετρα φορέματα και μακριές, quilted κάπες από σατέν στο μπλε του ουρανού, αλλά και σε μαύρο και ασημί. Κάθε νέα συλλογή του αποτελεί συνέχεια της προηγούμενης, κάτι που ενισχύει την αφοσίωση του πιστού κοινού του.


RICK OWENS
©FILEP MOTWARY

RICK OWENS
©FILEP MOTWARY

Βγαίνω και πάλι στον δρόμο, με κατεύθυνση τους κήπους του Palais Royal, όπου θα γίνει η επίδειξη της Isabel Marant. Η κολεξιόν της αυτή τη φορά είναι μίνιμαλ, χωρίς όμως να απουσιάζουν οι αγαπημένες της αναφορές στα ’80s. Επιμένοντας στην τονισμένη μέση, η σχεδιάστρια εξασφαλίζει μια αδιαμφισβήτητη θηλυκότητα μέσα από ένα αιχμηρό περίγραμμα. Διακρίνω και μια διάχυτη αίσθηση πολυτέλειας.


ISABEL MARANT
©FILEP MOTWARY

ISABEL MARANT
©FILEP MOTWARY

Το πρωί της Παρασκευής, μαζί με τον καλό μου φίλο Jamie Stocker προσπαθούμε να βρούμε το κτίριο όπου θα πραγματοποιηθεί το σόου του Balmain. Όταν τελικά τα καταφέρνουμε, στον χώρο του μακιγιάζ συναντώ δύο fashion royalties: την Helena Christensen και την Esther Canadas, μούσα επί πολλά χρόνια της Donna Karan. O σχεδιαστής του οίκου, Olivier Rousteing, πέρα από ταλαντούχος, είναι και ένας χαρούμενος άνθρωπος, και οι ρυθμοί με τους οποίους παράγει είναι ανάλογοι της νεαρής ηλικίας του. Η συλλογή του είναι μια ωδή στη γαλλική κομψότητα μέσα από τις αποχρώσεις του καφέ της Σαχάρας και του αργίλου, τα δύο αγαπημένα χρώματα του Yves Saint Laurent. Υπάρχουν αναφορές στην κουλτούρα Rive Gauche, ενώ οι τετραγωνισμένοι ώμοι και τα μεγάλα γυαλιά ηλίου θυμίζουν την Grace Jones. Κορσέδες από ντραπαρισμένο δέρμα, PVC, τζιν, κασμίρι και σατέν συνθέτουν μια πραγματικά δυνατή συλλογή, που τη λάτρεψα!


BALMAIN
©FILEP MOTWARY

Σειρά έχουν οι Rushemy Botter και Lisi Herrebrugh της Nina Ricci, οι οποίοι, βασισμένοι στα αρχεία του οίκου και στην παλέτα του Ολλανδού ζωγράφου Kees van Dongen, δημιούργησαν σιλουέτες δανεισμένες από την ανδρική γκαρνταρόμπα και πουκαμίσες συνδυασμένες με oversized πανωφόρια, σε ασυνήθιστους συνδυασμούς υφασμάτων.


NINA RICCI
©FILEP MOTWARY

NINA RICCI
©FILEP MOTWARY

Ο ξεκάθαρος αισθησιασμός και η αυστηρότητα των ρούχων του Haider Ackermann, σε συνδυασμό με την ακρίβεια στον σχεδιασμό και στη λεπτομέρεια, τον τοποθετούν σε μια ξεχωριστή κατηγορία δημιουργών. Το σόου του, το πρωί του Σαββάτου, ξεδιπλώνεται με προτάσεις και για τα δύο φύλα.


HAIDER ACKERMAN
©FILEP MOTWARY

HAIDER ACKERMAN
©FILEP MOTWARY

Unisex είναι και η συλλογή του Thom Browne, στο κλασικό κτίριο της Beaux-Arts. Αγόρια και κορίτσια ντυμένα με τα ίδια ρούχα περπατούν ανά ζευγάρια πάνω σε τεχνητό χιόνι, ανάμεσα σε λιοντάρια, αρκούδες, ελάφια και καμηλοπαρδάλεις. Μέσα από την εμπειρία που βιώνω σε αυτή την εναλλακτική «κιβωτό του Νώε» υπενθυμίζω στον εαυτό μου τους λόγους για τους οποίους εργάζομαι στη μόδα: την ελευθερία, τη δημιουργικότητα και το χιούμορ. Για πόσο ακόμα όμως θα υπάρχουν όλα αυτά, όταν η προστατευτική μάσκα διεκδικεί μεγάλο ρόλο στην καθημερινότητά μας; αναλογίζομαι ενώ κατευθύνομαι στα περίχωρα για το σόου του Givenchy. Η συλλογή του είναι ένα συνονθύλευμα ιδεών, όχι απαραίτητα συμβατών μεταξύ τους, με τα αξεσουάρ να διεκδικούν πρωταγωνιστικό ρόλο. Η εξήγηση για το συναίσθημα απογοήτευσης που με κατέλαβε δίνεται τέσσερις μήνες αργότερα, στις αρχές Ιουνίου: η Clare Waight Keller αποχωρεί από τον οίκο. Έχει ήδη βρεθεί ο αντικαταστάτης της, ο Αμερικανός Matthew M.Williams, ιδρυτής του brand Alyx. Άλλο ένα «τέλος εποχής».


GIVENCHY
©FILEP MOTWARY

GIVENCHY
©FILEP MOTWARY

GIVENCHY
©FILEP MOTWARY

GIVENCHY
©FILEP MOTWARY

Αποζημιώνομαι την επόμενη μέρα, παρά την καταιγίδα που δημιουργεί τα γνωστά προβλήματα μετακίνησης και την έντονη υγρασία στα παρασκήνια του Sacai, όπου οι ζεστές ανάσες δίνουν την αίσθηση εργοστασίου εν λειτουργία. Σε αυτό το μουντό σκηνικό η συλλογή για τον ερχόμενο χειμώνα με εκπλήσσει με την ευρηματικότητά της. Τα ρούχα αλλάζουν μορφή και ταυτότητα, καθώς τα μοντέλα περπατούν στην πασαρέλα. Η γνωστή sportswear αισθητική μένει για λίγο στη άκρη, καθώς αντικαθίσταται από μακριές τουαλέτες και ρούχα με ενσωματωμένα κοσμήματα. Είναι προφανές πως ο οίκος οδηγείται προς ένα πιο κομψό μέλλον.


SACAI
©FILEP MOTWARY

Αποχωρώ με την έξαψη που μου δημιουργεί πάντα η προσμονή μιας επίδειξης του Giambattista Valli, η οποία εξελίσσεται σταθερά σε κοσμικό γεγονός. Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα έχει αρχίσει να με επηρεάζει, όμως προσποιούμαι πως όλα κυλούν καλά, όπως κάνουν όλοι. Στις δύο μεγάλες αίθουσες στην αριστερή πτέρυγα του Λούβρου έχουν στρωθεί δεκάδες μέτρα μπεζ μοκέτας, όπου θα περπατήσουν τα μοντέλα. Παρατηρώ τις δημιουργίες και δεν διακρίνω κάτι πολύ διαφορετικό από τη γνωστή αισθητική του, παρά μόνο την κυριαρχία του μαύρου και μια πιο νεανική αίσθηση. Το αποτέλεσμα είναι φρέσκο και ανεπιτήδευτο.


GIAMBATTISTA VALLI
©FILEP MOTWARY

GIAMBATTISTA VALLI
©FILEP MOTWARY

GIAMBATTISTA VALLI
©FILEP MOTWARY

Στο Παρίσι η αυλαία πέφτει για άλλη μία φορά. Που όμως την ίδια στιγμή είναι και μια «πρώτη φορά». Απαλλαγμένος πλέον από την ένταση των σόου, αρχίζω να νιώθω τον φόβο γι’ αυτό που απειλεί κάθε βεβαιότητα στη ζωή μας. Έναν φόβο που μεγαλώνει ώρα με την ώρα, καθώς τα νέα για χαμένες ανθρώπινες ζωές κατακλύζουν την ειδησεογραφία και το ενδεχόμενο ενός παγκόσμιου lockdown γίνεται όλο και πιο πιθανό. Δεν μπορούσα καν να φανταστώ τότε τι θα σήμαινε αυτό για τον μικρόκοσμο που μόλις με είχε τυλίξει στη μαγεία του: για τους σχεδιαστές, τα ατελιέ χειροτεχνίας, τους φωτογράφους, τα μοντέλα, τους dressers, τους μακιγιέρ, τους hairstylists, τις εταιρείες παραγωγής, τους casting directors… Όπως, βεβαίως, για χιλιάδες άλλες επιχειρήσεις που θα κατέρρεαν σύντομα, αφήνοντας χωρίς δουλειά εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον πλανήτη. Δεν μπορούσα να το διανοηθώ, το ομολογώ. Ομολογώ επίσης ότι για πρώτη φορά άρχισα να νιώθω τόσο έντονη την αναγκαιότητα αυτού που στη μόδα συζητάμε τις τελευταίες σεζόν: του επαναπροσδιορισμού των προτεραιοτήτων της με άξονα τη βιωσιμότητα.


THOM BROWNE
©FILEP MOTWARY

Γιατί είναι άλλο να συνδιαλέγεσαι για τέτοια θέματα εκ του ασφαλούς και άλλο να έρχεσαι βίαια αντιμέτωπος με την ανάγκη να-γίνει-κάτι-τώρα. Ωστόσο, η ελπίδα ξυπνά όταν σκέφτομαι ότι η μόδα διέθετε ανέκαθεν το αντανακλαστικό της επιβίωσης, μη σταματώντας να εφευρίσκει τρόπους να προσαρμόζεται στις εκάστοτε απαιτήσεις και ανάγκες. Το ερώτημα που γεννάται αυτή τη στιγμή είναι αν οδεύουμε προς ένα digital μέλλον χωρίς την ποίηση που γεννά η αμεσότητα της επαφής – με τους ανθρώπους, τα υλικά, τις μυρωδιές και τα χρώματα. Πράγματα, δηλαδή, που μέχρι πριν από λίγους μήνες τα θεωρούσαμε δεδομένα και αυτονόητα. Το να βιώνουμε τη ζωή μας μέσα από οθόνες υπολογιστών και κινητών σίγουρα δεν είναι φυσιολογικό, όμως η μόδα είναι ταυτόσημη με την αισιοδοξία και θέλω να ελπίζω ότι θα βρει τον τρόπο να αποκαταστήσει τα πράγματα, αφού φυσικά απαλλαγεί πρώτα από παθογένειες οι οποίες, παρά τη φαινομενική ώθηση που της έδωσαν, επί της ουσίας την υπονόμευσαν. Και ότι η πανδημία που έσεισε τα θεμέλιά της ήταν το απαραίτητο σήμα κινδύνου. Ναι, θέλω να ελπίζω σε ένα πιο ηθικό και πάντα γοητευτικό μέλλον.

Διαβάστε επίσης | Isabel Marant: Η εκπρόσωπος του cool French girl αποκλειστικά στη Vogue Greece

Scroll to Top